De week van ILLICIT met Arrested Development

De mannen van ILLICIT op de albumhoes van hun debuut 'Cheap Propaganda'

De Utrechtse hiphopformatie Illicit werd tot hun grote uitgelatenheid gevraagd om het voorprogramma te verzorgen voor hun voorbeelden Arrested Development. Daar lees je hier meer over. Dat heuglijke nieuws en een korte tour door België en Duitsland vormde de ideale aanleiding om het kwintet te polsen voor een tourverslag in het kader van onze rubriek “De Week Van”. De hele bezetting komt aan het woord; drummer Bram, vocalist PAX, bassist Freek, toetsenist Pieter en gitarist PRY doen voor MusicFromNL verslag:

1 november (Doornroosje, Nijmegen):
(Bram) We schrijven woensdag 1 november. Het moment is daar: we zijn gevraagd om een korte tour als support-act te doen voor Arrested Development en vanavond is de eerste show in Nijmegen. Iedereen wordt opgehaald door ondergetekende en we rijden snel (gemiddelde snelheid: 10 km per uur) naar onze opslagplaats in Doorn. Michiel heeft alle zooi al netjes klaargezet zodat we snel weer door kunnen want tja, we hebben de tijd weer es niet te nauw genomen waardoor er flink wat haast geboden is om op tijd bij Doornroosje te arriveren. We gassen goed door naar de oprit van de snelweg om daar weer aan te sluiten in de file. Tom-tom, onze grote alwetende reisgids, had ons al verwittigd van dit feit. Maar wij kleine eigenwijsjes dachten dat het allemaal wel mee zou vallen. Om het verhaal even kort te te houden, in tegenstelling tot de rit Utrecht-Nijmegen, volgt hier de genomen route. Utrecht-Doorn: file (gemiddelde snelheid: 20 km/h) Doorn-Arnhem: file (gemiddelde snelheid: 25 km/h).

Tom-tom heeft er nu echt genoeg van en zegt ons door Arnhem heen te rijden om de file te vermijden. Maaar, onze grote alwetende makker kon natuurlijk ook niet weten dat op deze avond een collega-muzikant/volkszanger/entertainer besloten had het Gelredome af te huren voor zijn “Symphonica in Rosso”-tour. En dus rijden we van de ene file de andere in. De tijd begint nu echt te dringen, ofwel we zijn al twee uur te laat. We bellen dus maar weer es met Doornroosje om te vertellen over onze avonturen. In de bus kunnen we er hartelijk om lachen en er wordt al geopperd Bosato B.V. een claim aan de broek te hangen vanwege onze geleden schade. We hebben immers geen tijd meer om de koelkast nog voor de show leeg te plunderen, wat toch echt hoort, laat staan om sound te checken.

(PAX) Doornroosje, Nijmegen. Relaxed zaaltje. Uitladen, bus wegzetten. De boys opbouwen, linechecken. Scott (manager in ontkenningsfase) & maatje Pascal zijn vanuit Duitsland gekomen om ons te komen checken. Mijn huisbroeders Reazun (Ben) en Kyteman (Colin) komen net op tijd binnenvallen.
Ik herkende Speech niet meteen. Hij had de dreads van anderhalf jaar geleden backstage in de Tivoli afgeknipt en vervangen door een korte afro. En hij kijkt anders uit zijn ogen. Zijn vrouw en manager Yolanda komt mij bekender voor en als ik hun twee kiddo's langs zie rennen weet ik weer wie wie is. Het herkenningsproces vanuit Speech is net zo wazig. Maar het kwartje valt bij een terugblik naar de freestyle backstage in de Tivoli, anderhalf jaar geleden. Daar lees je hier meer over. Ik herken van toen de zangeressen Ishi en Sheila en de bassist Za’.

Yolanda en Speech zijn voor de show wat in zichzelf gekeerd, maar ze eenmaal bezig zijn, dan is het een dolle boel. Dit keer maakt ook een oude vader genaamd 'Baba' deel uit van het reisgenootschap. Ongetwijfeld al actief sinds way back rockt ie deze tour ook met AD, bij ‘Ease My Mind’ hard chillend in een fauteuil op stage, bij ‘Moma's Always On Stage’ hard meebouncend. Na de AD-gig, inclusief toegift met ‘Everyday People’, loop ik de pappies backstage tegen het lijf. We krijgen harde props. De bandleden hebben staan checken hoe we de crowd voor ze opwarmden en ze zijn impressed hoe hard ILLICIT rockt. Het is spitsuur bij de merchandise stand, we gaan los met een volgepropte bus en een voldaan gevoel. Colin zit de hele reis op Ben z’n schoot.

2 november (Het Depot, Leuven):
(Freek) Nog in een roes van gister vertrekken we naar België om een uur of twee. Gelukkig geen file dit keer en we zijn zowaar op tijd voor een stressloze soundcheck. We worden binnegelaten door een vriendelijke, zacht Vlaams sprekende stagemanager. Op dat moment staat Arrested Development ‘Mr. Wendall’ te soundchecken. Iedereen begroet ons met vuisten in de lucht. “ILLICIT!” Er wordt nog wat gediscussieerd over de precieze akkoorden van ‘People Everyday’. Gitarist JJ Boogie blijkt “pas” anderhalf jaar vast bij de band te zitten en is van oorsprong bluesdrummer. Als we onze spullen op het podium zetten blijven de bandleden hangen en er volgen wat onvermijdelijke muzikantengesprekken: “Shit, is that an old Ludwig set?” “Wow, that’s an old bass! `69er? Awesome man!”

Illicit-freestyle met Ras, One Love en Speech, foto: Steven Duerinckx

. Tijdens onze soundcheck zit zowat de hele familie van Speech in de zaal, kids rennen rond om de tijd te doden en oma neemt met de vrouw van Speech wat praktische zaken door. De rest van de band bounced goedkeurend de hoofden tijdens wat soundcheck-jams. De zaal gaat open en er wandelt een nogal tam publiek de zaal in dat voornamelijk in de stoelen plaatsneemt. Er is ook geen dj die de boel opwarmt. Toch rocken we de Belgen hard en grondig. Ras, One Love en Speech stappen tijdens onze freestyle het podium op om mee te doen Als de avond voorbij is en iedereen naar huis is, staan we nog met One Love en Ras backstage en laten we ze onze instrumentals op vinyl horen. Ze diggen de tracks hard en hier wordt het idee geboren om volgende week in Berlijn de studio met ze in te gaan. ROF!

(PAX) Op tijd in Leuven. Het Depot blijkt een theaterzaal te zijn met 100 bioscoopstoelen en een heel hoog plafond. ILLICIT moet op, maar er zijn nog niet veel mensen. De mensen die er zijn, komen maar deels los. Ze hangen in de bioscoopstoelen, en stiefelen langzaam richting stage. Er zijn geen lokale emcees in de house. Bij de freestyle wordt ik echter verrast door One Love & Ras en aan het eind zelfs Speech die tijdens de ILLICIT set mee komen spitten. Dat is die shit, jongen! AD begrijpt ons beter dan de crowd. Een bizar gevoel.
Boba, the vader des huises, blijkt 78 te zijn en ik sta te kijken van zijn acrobatische actie tijdens de AD-set. Het is inmiddels goed gevuld en ze gaan los. Boba zakt “limbosteelo” door zn knieën tot ie plat met z’n rug op stage ligt. Crowd gaat los. Wat een dude.

Backstage stel ik me voor de tweede keer aan hem voor, want hij is vergeten wie ik ben. Lachen shit. AD doet twee toegiften en de avond eindigt met discussies met Speech en gitarist JayJay Boogie over de Amerikaanse verkiezingen, de Europese verkiezingen en de macht van het volk, of wat daar van over is vandaag de dag. Ik leg uit dat alles anders is sinds Fortuyn en dat we nog steeds strijden voor een progressieve regering maar dat de angstpolitiek en angstpropaganda veel Europeanen in een conservatieve hoek hebben gedrukt. Ik besef dat ik met dit gezelschap de hele nacht wel door kan discussiëren. Terug naar Nederland. To be continued...

3 november (Tivoli, Utrecht):
(Freek/ Pieter) Na twee Arrested Development-shows is het tijd om Tivoli kapot te rocken.Vanavond is de derde Utreg Centraal, georganiseerd door Boemklatsch. De jongens van Boemklatsch zijn eindelijk weldenkende knapen geworden want we staan hier voor het eerst als hoofdact geprogrammeerd. Om 16:30 moeten we in Tivoli zijn. Freek staat natuurlijk met alle gear in de file en is een half uur te laat. Bram heeft sinds vandaag zijn eigen akoestische gitaar die vanaf nu elke gig zijn trouwe metgezel zal zijn. De soundcheck verloopt vrij dissend aangezien Pieter’s keys niet werken en PRY en Pahn een ander keyboard moeten gaan ophalen in Doorn. Als we om 23:30 beginnen staat Tivoli bomvol Utrechters die klaar zijn om hard geklatscht te worden door ILLICIT. Michiel (PRY) z’n amp werkt niet en pas bij ‘Nighttime’ is hij weer te horen. Reazun van 207 merkt na de show desondanks op hoe vet Michiel z’n sound wel niet was. Wat hij gehoord moet hebben zijn Pieter z’n allesdoorsnijdende synth-sounds. Reazun: wát een musicus! Sinds kort hebben we een heus merchandise verkooppunt met vinyl, cd’s, T-shirts en buttons. Jeroen (aka Blackdecember, de man achter de ILLICIT art) en Lord R (Kaasschaafcollectief) staan als ware stofzuigerverkopers de ILLICIT-waar aan de man te brengen. Wat een helden!

11 november (Innocent, Hengelo):
(PRY) Na een te loze show in City of Wesopa, Weesp gisteravond (waarbij er in totaal maar vijf mensen publiek waren), hopen we maar het beste voor de show van vanavond.
We spelen samen met de Amerikaanse band Seminole County in de Innocent in Hengelo. Voor de verandering arriveren we eens een keertje op tijd, en kunnen we ruim de tijd nemen voor de soundcheck. Om vervolgens uren lang backstage een beetje rond te hangen. Ik chill een beetje met Seminole County, en voer een interessant gesprek met de gitarist/zanger over de culturele verschillen tussen de VS en Nederland.

Rond de tijd dat Seminole County op moet breekt er een enorme onweersbui uit. Dit heeft zeker effect op de bezoekersaantallen, want een uur daarna is er nog steeds geen publiek.
Uiteindelijk (als er ongeveer tien man zijn) besluit Seminole County te beginnen met hun show. Ze doen een tape-act, voor muziek die naar mijn inzien met een live band gespeeld hoort te worden. Mede hierdoor ben ik niet heel gecharmeerd van hun muziek, hoewel ze er met zn tweeën het beste van maken.

Daarna (als er inmiddels rond de 25 man publiek zijn) rocken wij onze show. De zaal is zo klein, dat ie toch nog goed gevuld lijkt. Hoewel ik het Hengelose gebruik van steeds naar buiten en vervolgens weer naar binnen lopen niet helemaal snap. Na de gig besluiten we zo snel mogelijk dit gat te verlaten. Als er bij het vertrek ook nog een loze vechtpartij uitbreekt, hebben we het helemaal gehad….

14 november (Fritzclub, Berlijn):
(Pieter) Onderweg naar drie gigs in Duitsland. Ik sta om zes uur op om Bram en onze geluidsman Paul Matthijs op te halen. Freek en Pax slapen bij PRY. Om ongeveer 08:30 vertrekken we uit Doorn en komen om 16:30 bij Jochen aan in club Lovelite, Berlijn. Hier kunnen we vanavond weer crashen na de gig. Na onze slaapspullen gedropt te hebben gaan we snel door naar de Fritzclub om Arrested Development weer te supporten. Alles verloopt soepel en de gig is booming. Ook Arrested Development geeft een vette show. Later wordt er besloten dat Ras en One Love (drummer en MC van Arrested Development) in de studio van Jochen verses komen spitten over een instrumental van de b-side van onze vinyl-single ‘Phase 3’. Na veel joints en drank in Lovelite gaan we we om een uur of twee ’s nachts richting studio. Ras en One Love besluiten te gaan op ‘the End’, de laatste track van onze ep. Ras begint met spitten om de track te hypen, dan spit One Love een gruwelijke verse en doet in één keer een perfecte overdub op zijn rijms. PAX dropt zijn verse en daarna zingt Ras nog een aantal reggae-achtige zanglijnen in. Ondertussen staan we zwaar trippend alles te filmen en te fotograferen.

(PAX) Om 8 uur met z’n zessen aan de koffie op de Principle's (PRY) office. En los naar Berlijn. Die fokking bus rijdt niet harder dan 120, dus we doen er 7 uur over, maar daarvan heb ik er zeker 5 geslapen. De Fritzclub is een muffe fabriekshal met een goed sfeertje. AD is rustig aan het soundchecken. We bereiden ons heel chill voor. Het is een uur voor speeltijd nog leeg, maar als het moment is aangebroken, staat er een dikke crowd. Sound on stage is heel freaky, we horen elkaar niet goed, maar de sound op zich is wel nice. De crowd hoort ons luid en duidelijk en ze lijken positief verrast. Ik ben on point. Freestyle is vet, ik krijg nog een jointje in mijn handen geduwd door omstanders. De vibe is goed. De crowd is spacend, maar down als een malle.

Caren en Celia, die onze gig donderdag hebben georganiseerd staan als bezetene te flyeren. Ze maken zich zenuwachtig over de opkomst. Ik pas mijn vaderlijke instinct toe om ze tot rust te manen. Rare dozen. De AD set is rof. Nadat Speech de gebruikelijke ‘Redemption Song’-interpretatie heeft gedaan, switcht de hele vibe. Shit ging diep. Hij gooide z’n ziel d’r in.
Boba loopt backstage met een luchtkapje op, alsof er Anthrax alert is. Maar het blijkt dat er een buikgriep heerst in de AD family, waar hij zich niet door wil laten vellen. Ik stel mij voor de derde keer aan hem voor, want ook de tweede poging blijkt tevergeefs te zijn geweest. Dit keer zeg ik erbij dat ik hem morgen in Hamburg zie. Ik ben benieuwd.

One Love in een “hard verse”, foto: Freek Cerutti

De zaal loopt snel leeg, want er zijn geen dj's geboekt, en AD vetrekt pas om 5 uur 's nachts, dus Ras en OneLove zijn down voor een studiosessie bij Jochen in de Lovelite, onze eerst gerockte Duitse venue en sindsdien homebase in Berlijn.

We klappen de instrumentals van vinyl en met Ras en One Love klap ik 'The End' vol met roffe rijmerij. Ras doet eerst een laag hookachtige ding. 'Put Ya Hands Up' lijkt de bottom line te worden. One Love komt met een hard verse. Ik kom in het chillmoment van de track terecht, en flip de hele vibe om naar wat diepere shit, een verse die al jarenlang in mijn hoofd ronddwarrelt, en er blijkbaar nu uit moest komen. De dudes zijn down. Heel ILLICIT chillt hem hard in de studio. PM maakt verdienstelijke acties als studiotechneut, want Jochem is dik d’r aan.

PAX on stage bij AD, foto: Joerg-Martin Schulze

15 november (Mandarin Kasino, Hamburg):
(Freek / Pieter) Na een korte nacht ontbijten we snel bij onze vaste koffie/ontbijttent om de hoek. We rijden om een uur of twaalf weg om onze eerste show in Hamburg te doen . We zijn zowaar op tijd en nadat we ingecheckt hebben in ons hotel rijden we naar de Mandarin-Kasino. Deze club staat in een straat met voornamelijk sexclubs, casino’s en slechte döner-units.

De club doet een beetje denken aan Lovelite, maar dan groter en wat minder brak. Om negen uur gaan de 600 Hamburgers in de zaal al vrij snel los als we Front Page erin klappen. Goeie crowd. Halverwege de Arrested Development show wordt PAX on stage gevraagd om een freestyle te doen. In Berlijn blijkt Speech dat ook al te hebben gevraagd, maar waren we op dat moment in de kleedkamer kennis aan het maken met onze kersverse Duitse advocaat die ons gaat adviseren en bijstaan op het juridische vlak. Na de show staat de hal vol met fans die bij de merch-stand staan te dringen en foto’s maken.

Fans bij de merch

Later lopen we naar het hotel (zo’n 10 minuutjes). Michiel heeft de route club-hotel uitgelegd gekregen van geluidsman PM die uiteindelijk pas om 8:00 in het hotel aankomt, nadat hij in de club met een barvrouw is blijven hangen. Michiel weet dus de route, maar Bram (die al behoorlijk wat biertjes op heeft) vertrouwt Michiel’s route niet en er ontstaat een woordenwisseling tussen deze twee koppige ILLICIT-mannen die bijna escaleert in een ouderwetse rospartij. Gemoederen worden gesust en de redelijk beschonken mannen leggen zich te rusten om een welverdiend uiltje te knappen.

16 november (Cassiopeia, Berlijn):
(PRY) Na de laatste dagen met Arrested Development op stap te zijn geweest, mogen we het vanavond weer op eigen kracht proberen. Vanavond spelen we in de Cassiopeia in Berlijn. Dit optreden is geregeld door Celia en Karen. Celia kennen we van vorige bezoeken aan Berlijn, en Karen is een vriendin van haar. Dit is eigenlijk ons eerste optreden dat we via onze MySpace-account hebben gefixt. Laten we hopen dat het vet wordt….

Rond 13:00 vertrekken we uit Hamburg weer terug naar Berlijn. Iedereen brak, maar dat maakt niet zoveel uit. We zouden deze middag een meeting hebben met onze advocaat, maar die belt die middag voor de tweede keer deze week een afspraak af. Dus…extra tijd.

Rond 16:00 checken we in in het hotel en rusten we een beetje uit. Na ongeveer een half uur besluiten Freek, Bram, Pieter en ik op voedseljacht te gaan. Na wat loos heen en weer te lopen tussen het enorme aanbod aan eetcafé’s in de buurt eindigen we bij een pizza/dönertent schuin tegenover het hotel. Na m’n gehemelte roffelijk verbrand te hebben aan de pizza, kom ik er voor de zoveelste keer achter dat geduld een schone zaak is. Terwijl we zo met z’n allen het eten naar binnen zitten te schransen, belt Celia op om te vragen of we nog wat ruimte vrij laten voor het eten dat ze vanavond voor ons zal koken. Ik verzeker haar dat alles goed komt…

Tijdens de soundcheck komen we erachter dat het met de techniek een beetje behelpen is en zakken we met z’n allen in een totale ongeremde brakheid. Bij het eten (samen met het Hamburgse voorprogramma Gipfeltrrreffen) weten we toch nog wel wat eten en wijn naar binnen te werken. Die jungs von Gipfeltrrreffen weten ook binnen een extreem korte tijdsspanne een angstaanjagende hoeveelheid weed op te smoken. Volgens mij heb ik dat nog nooit zo extreem gezien.

Na het eten lopen we langzaam terug naar de club en probeer ik een beetje wakker te worden voor het optreden. Rond 22:30 begint Gipfeltrrreffen. Ik vind ze best wel dope, en de beats zijn wel vet. Een uurtje later betreden wij het podium. Uiteraard loop ik het eerste kwartier alleen technische problemen met m’n amp en pedalenbak op te lossen (over dissende apparatuur zou ik een apart boek kunnen schrijven). Uiteindelijk werkt alles en hebben we een te gek optreden, waarbij we uiteraard ook weer freestylen met enkele lokale mc’s. Ook is er een enorm dronken en irritante pappie die zich zowel voor, tijdens als na de gig als een totale idioot profileert. Blijkbaar niet alleen bij ons, want de dag erna posten verschillende mensen al berichten over hem op onze website.

Na de gig hangen we nog wat rond, chillen we hard met de mensen daar om vervolgens, nog brakker, effe een afzakkertje te gaan pakken in onze stamclub Lovelite. De Lovelite is leeg. Alleen barman Christopher ruimt nog wat op en schenkt ons onze laatste alcoholische versnapering in. Na de brakheid voltooid te hebben keren we tevreden terug naar ons hotel

Freek, foto: PRY

19 november (Central Station, Darmstadt):
(Bram) We schrijven zondag 19 november. Koning Freek staat keurig op tijd om 12:30 panklaar op Utrecht Centraal om PAX, Black December (de man achter het gruwelijke artwork van Illicit) en ondergetekende op te pikken. Een ritueel wat doorgaans de nodige eerste stress oplevert aangezien PAX zich voortbeweegt als een soort luiaard met hier en daar wat menselijke trekjes en een topsnelheid van wel 400 meter (!) per dag waardoor hij standaard 15 tot 30 minuten later is dan de rest. Deze keer valt het echter mee en kunnen we redelijk op tijd vertrekken richting Michiel waar we ingeladen en goedgemutst richting Duitsland kunnen karren. Paul Matthijs is er deze keer niet bij dus we hopen dat Franqui, FOHman van Arrested Development, ons geluid wil doen. Het weer is niet goed en ondergetekende baalt hier een beetje van want ik rij de bus het eerste gedeelte en mijn meisje zou eventueel nog langskomen om de show te zien, maar dit valt dus allemaal in het water. Weer een nacht zonder het schatje. Het leven van een rockster gaat niet over rozen… Anyways, voorbij de grens nemen we een lekker bakkie en de spirit zit er weer in.

PRY en Black December, foto: PRY

Eenmaal gearriveerd bij de club krijgen we een warm welkom van Arrested Development en wordt het eerste biertje ontkurkt. Er is geen kleedkamer, maar we worden in een enorme zaal neergezet waar we lekker kunnen chillen met de boys van Arrested Development. Het is voor de eerste keer dat de club onze technical rider, zoals dat zo mooi heet, goed heeft doorgelezen want op een podium (!) in de kleedkamer staat een enorme vleugel waar Pieter zijn skills op kan botvieren. De stemming zit er goed in, tot... We er achter komen dat er geen eten is geregeld en dat we het met wat leftovers moeten doen van de andere band. We besluiten hier geen genoegen mee te nemen en na een paar minuutjes onderhandelen in krom Duits en Engels worden er zes broodjes döner gefixt en iedereen is happy! De zaal is goed gevuld als wij het podium betreden en na de eerste paar songs springt de zaal heen en weer. “You all ready for Arrested Development??? I can’t hear you!!!!!”

Jammen met AD na afloop, foto: PRY

Na afloop springt PAX de zaal in om zijn taak als verkoper te volbrengen en de rest zorgt ervoor dat de merchandise stand klaar bij de uitgang. Dit is de laatste avond dat we met Arrested Development spelen, dus iedereen wil nog een keer de show helemaal zien. Halverwege de set roept Speech “PAX from Illicit” het podium op om een freestyle te rocken wat een enorme boost aan de show geeft, voor zover dat nog mogelijk was. PAX geniet van zijn moment en ziet voor zich de hele crowd de handjes in de lucht hijsen. Tijdens het laatste nummer loopt iedereen van stage af behalve drummer Rasa Don die nog even een vette reggae beat neerknalt en ik kan me niet inhouden om mijn drumstokjes te pakken, het podium op te rennen en als een malle mee te doen op zijn floortom. Het is wederom een succesvolle avond.

Het biergehalte tijdens de tour begint z’n tol te eisen bij de band

Later in de kleedkamer staan we nog wat na te chillen rond de vleugel en Pieter laat even een knap staaltje Chopin horen aan de Amerikanen. Rasa gaat helemaal los, blijkt hij over een stem te beschikken waar menig hiphopartiest jaloers op kan zijn. Het klinkt als opera met een vleugje oldskool jazz. Dan loopt Ze, de bassist van Arrested Development, binnen en zet zich als een keizer neer achter de Steinway. Een soulvolle groovy tune met raps van One Love, Rasa en PAX klinkt door de hal. Het is een hele mooie afsluiting van de tour. Emailadressen worden uitgewisseld, iedereen wordt gehugged, de laatste biertjes verdwijnen her en der in de tassen, we bedanken de crew van Central Station en rijden uitgeput en voldaan naar het hotel. Nog even een laatste sigaretje, een slokje bier en een jointje en iedereen vertrekt naar dromenland waar de gig nog eens dunnetjes over wordt gedaan maar dan met Arrested Development als support van Illicit… Maybe some day dreams will come true!