De week van The May Bees

De Nederlandse indie rockband The May Bees heeft de afgelopen twee weken getourd door het oosten van de Verenigde Staten en Canada. De band speelde in gerenommeerde clubs in onder andere Montreal, Boston, New York, Pittsburgh, Chicago en Toronto. Voor MusicFromNL deden Marzj en Gregory gretig verslag van “deze geweldige ervaring”.



21 oktober, MontrealVanavond dan eindelijk de aftrap van onze tour in Montreal. In deze heerlijke stad hebben we de afgelopen dagen samen met bassist Pieter en tourmanager Patrick onze voorbereidingen getroffen maar bovenal lekker relaxed rondgehangen. Ook huren we in Montreal de backline en een “van” (bus).

Montreal

We spelen op zaterdagavond samen met twee lokale bands in Hemisphere Gauche. Het wordt de gedroomde aftrap van de tour. Er zijn ruim 120 bezoekers en we spelen erg lekker. We verkopen ook behoorlijk wat cd’s en t-shirts en veel mensen zeggen ons toe ook over twee weken naar ons optreden te komen, wanneer we de tour in Montreal afsluiten.

22 oktober, Boston
De volgende ochtend vertrekken we vroeg, want we moeten - op weg naar Boston - langs de Amerikaanse douane. Dat kon namelijk nog wel eens problemen op gaan leveren: we hebben geen werkvisum en het is onmogelijk om te verbergen dat we een band zijn; om onze “van” met backline en merchandise kan immers niemand heen. Daarnaast komen we ook nog eens uit Nederland, wat misschien betekent dat ze alles binnenste buiten willen keren. Maar als een wonder worden we heel eenvoudig en met de grootste vriendelijkheid doorgelaten. Sterker nog: de douaneambtenaren nemen afscheid van ons met de woorden “Okay guys: rock on!” en geven ons nog een paar tips mee. Verbaasd vervolgen we onze weg naar Boston. We spelen die avond met Star Star Quarterback uit Boston en Pony Up! uit Montreal in Great Scott, een leuke club. Onze set loopt wederom als een trein. Jammer dat de opkomst wat tegenvalt, de zondagavond blijkt geen echte uitgaansavond te zijn.

Live in Albany

23 oktober Albany
Op maandag verwachten we daarom ook weinig mensen in Albany. Het is inderdaad ook niet de drukste avond. Toch staan er bij ons optreden zo’n 50 mensen in de zaal. De club waar we spelen “Valentines” bevalt ons overigens erg goed. Het rijke rock ’n roll-verleden van de club hangt er aan de muur (er hangen handtekingen van de grootsten der aarde; Lennon, Cash etc.), daarnaast is de selectie met platen in de jukebox geweldig en... eindelijk, eindelijk ongelimiteerd gratis bier! We spelen ongeveer zes keer zo hard als beide voorprogramma’s (twee studentenbands uit de regio) bij elkaar. Maar het publiek “digt” het. Een deel blijkt speciaal voor ons gekomen en blijft enthousiast tot het einde van de set. Alleen de eigenaar van het geleende drumstel is ondanks onze waarschuwingen zeer ontstemd over de eerste putjes in z’n drumvellen. Foei, Marzj toch! We houden na afloop nog een relaxede afterparty in ons onderkomen The Red Carpet Inn. En we concluderen dat Amerika ons tot dusver gunstig gezind is, de politie laat ons zelfs toe bier op straat te drinken. Vrij uniek.

New York

24 oktober New York
‘s Ochtends vertrekken we op tijd om halverwege de middag in New York te zijn. Daar hebben we een afspraak met Leon Ivangorodsky, journalist van de Volkskrant. Hij gaat ons twee dagen in New York volgen. Leon blijkt een bijzonder geschikte gozer en we draaien die dag nog een kort interviewtje met hem. ‘s Avonds treden we op in Arlene’s Grocery, een tent die min of meer de rol van CBGB’s aan het overnemen is in lower Manhattan. Leon filmt het optreden. Ons doel vanavond is om de mensen weer de zaal in te krijgen die door de bands voor ons vakkundig weggespeeld waren (een zeer frustrerende ervaring overigens, maar dat terzijde). Dat lukt! De laatste bezoekers komen terug en zijn enthousiast. Awesome! Deze prestatie hebben we nog even goed gevierd in het hotel. Zwaar beneveld vielen we vroeg in de ochtend in slaap.

The May Bees& Bettie Serveert @ Southpaw, Brooklyn

25 oktober, New York
De volgende avond doen we een gastoptreden bij een Bettie Serveert show in Southpaw, Brooklyn. Een paar dagen ervoor hadden we van de band begrepen dat het ze gelukt was om ons in het programma te drukken. Te gek natuurlijk! Leon is er vanavond ook bij en filmt beide bands. De zaal is redelijk gevuld met zo’n 200 Bettie fans. Het wordt een geweldige avond. Bettie speelt ook een mooie set met behoorlijk wat songs van ‘Palomine’, waar we toch een beetje mee opgegroeid zijn. We hebben het prima naar ons zin, we krijgen erg leuke reacties en we verkopen een paar cd’s. Net als gisteren eindigt de avond met behoorlijk wat bier en gin.

26 oktober, Asbury Park
De volgende dag komen we erachter dat we de klassieke fout maken die heel veel beginnende tourende bands maken: jezelf volledig slopen aan het begin van de tour. We zijn vandaag allemaal behoorlijk naar de kloten. Helaas moeten we je de details besparen. Toch lukt het ons om Asbury Park te bereiken. Het is koud, het regent, het waait en de stad blijkt inderdaad de onaangename plek waar verschillende mensen ons voor gewaarschuwd hebben. “Do your thing and get out!” is ons de laatste dagen vaak toevertrouwd. Toch maakt de club waar we spelen “The Saint” de legendarische reputatie waar: een heerlijke tent met geweldige mensen. Het zwaarste optreden tot nu toe volgt maar we houden vol. Het publiek merkt onze vermoeidheid niet op en we verkopen weer een paar cd’s. We zijn blij als we het bed in het hotel zien. Gelukkig staat er morgen een reisdag op het programma.

On the road again

27 oktober, Summerset
Na het lelijke New Jersey eindelijk weer prachtige landschappen op weg naar Pittsburgh. We overnachten langs de snelweg in Summerset. In de stromende regen zien we vanuit onze hotelkamer hoe dronken inwoners van Summerset in Halloween kostuum zich bezatten bij een optreden van de plaatselijke coverband in ons hotel. Dat levert hilarische taferelen op.

28 oktober, Pittsburgh
We vervolgen onze reis. Pittsburgh zelf blijkt een hele fascinerende stad. De stad heeft de laatste decennia succesvol het juk van (staal-) industrie en vervuiling van zich af geworpen. We bezoeken hier natuurlijk ook het Andy Warhol museum. ‘s Avonds maakt Gregory een grote pastamaaltijd met heel veel groente om wat tegenwicht de bieden aan de vaak ongezonde en ongeinspireerde (en soms zelfs ranzige) Amerikaanse maaltijden. De rest van de avond stort iedereen zich op zijn of haar eigen boek, NFL-wedstrijd, mp3’s of sigaretten. Iedereen is erg tevreden over de gang van zaken tot dusver.

On the road in Pittsburgh

29 oktober, Pittsburgh
Dat goede gevoel zijn we de volgende dag ineens bijna kwijt. Pieter geeft namelijk ‘s ochtends aan dat hij zeer ernstige twijfels heeft of hij de tour wel kan gaan afmaken. Hij kampt met privé-problemen die een goed functioneren in deze tour heel erg moeilijk voor hem maken. We praten er met elkaar over en Pieter besluit de tour voorlopig door te zetten. We spelen ‘s avonds in Shadow Lounge de zware dag van ons af. Voor ons spelen drie leuke lokale bands. Shadow Lounge is een mooie club waar eigenaar Justin met visie en vol passie de afgelopen jaren iets prachtigs heeft opgebouwd. De zaal is behoorlijk gevuld. Alleen met de belofte dat we snel weer langskomen mochten we afscheid nemen. We rijden na het optreden terug naar ons hotel, net buiten de stad en we chillen nog even op de hotelkamer. ‘s Nachts krijgen we een mail van de club in Cincinnati waar we de volgende dag zouden spelen, ze moeten ons optreden aflasten in verband met een grote technische storing. Kloten, maar niks aan te doen. Snel even wat mensen gemaild die morgen zouden komen kijken.

Gig @ Cal's Liquors, Chicago

30 oktober, Chicago
We besluiten om vandaag meteen koers te zetten richting Chicago. Dat is een uurtje of 7 rijden vanaf Pittsburgh. Saaie rit. Pieter geeft vanavond te kennen dat hij geen mogelijkheden meer ziet om de tour af te maken. Een enorme klap voor hem, maar ook voor de band en de tour. Wij besluiten echter om de resterende vier optredens gewoon te doen. Morgenavond zullen we in Chicago alleen met drums en gitaar op het podium staan. Daarna proberen we ergens onderweg de oefenruimte in te duiken met tourmanager Patrick. Patrick is namelijk ook bassist en heeft in een ver en duister verleden jaren met Gregory in de band Stoned Ass Frog gespeeld. Eens kijken wat dat oplevert.

31 oktober, Chicago
‘s Ochtends nemen we afscheid van Pieter op het vliegveld. Dan struinen we even door Chicago. Een prachtige stad, verzadigd met fenomenale architectuur en fantastische kunst. Zoals verwacht wordt het een zeer bizar optreden ‘s avonds in Cal’s Liquors. Tja, daar sta je dan ineens in downtown Chicago voor het eerst met z’n tweeën op het podium. De zaal is gevuld met vrolijke mensen in kostuum, want het is Halloween vandaag. De bezoekers en eigenaar Mike vinden het optreden gelukkig “awesome!” en waarderen het dat we toch gewoon spelen. We verkopen nog wat merchandise. Opgelucht halen we adem. Morgen hebben we een lange reis naar Toronto voor de boeg, en dus weer een grensovergang.

Marj @ Rivoli, Toronto, foto: Pete Nema

1 november, Toronto
Vraag niet hoe, maar het lukt ons weer om met een auto met backline, merchandise én met Nederlands paspoorten zonder vertraging de grens over te komen. Zelfs het strafblad van Patrick maakt geen indruk. Onderweg naar Toronto hebben we contact met Chris, boeker van Rivoli waar we de volgende dag zullen spelen. Hij biedt aan dat we een paar uur voor het optreden kunnen repeteren in de zaal. Te gek. Net voor middernacht arriveren we bij ons hotel in het noorden van Toronto. Morgen mogen we uitslapen.

Gregory @ Rivoli, Toronto, foto: Pete Nema

2 november, Toronto
We maken dankbaar gebruik van het aanbod van Chris. We oefenen de volgende dag twee uur met Patrick in Rivoli en het resultaat is maximaal: we durven het allemaal aan om vanavond driekwart van de oorspronkelijk set met z’n drieën te spelen. Rivoli is overigens een van de grotere zalen in Toronto voor het alternatieve circuit. In het voorprogramma staat vanavond The Holy Fields, een erg goede power rockband uit Toronto die het nog wel eens ver kon gaan schoppen. Onze gig gaat ‘s avonds naar omstandigheden heel erg goed. Het publiek en de club zijn enthousiast en er is veel waardering voor Patrick. En terecht!

3 november, Toronto
We voelen ons vanochtend behoorlijk gesloopt. We besluiten om na een ontbijtje bij Tim Horton een groot deel van de dag in het hotel te blijven en te relaxen. Aan het begin van de avond vertrekken we naar O’Grady’s, een grote Ierse pub aan de rand van de universiteitscampus. De boeker van de avond, Keith, is een fijne gozer en al snel blijkt dat hij een hele leuke avond in elkaar heeft gedraaid. We genieten van de andere bands: The Primordials en The Thurstons. Onze show is vanavond wel heel erg goed en het publiek reageert ook lekker. Het bier smaakt ook erg goed vanavond. Op de weg terug naar het hotel worden we van de weg gehaald door de politie. Ze controleren een en ander. Maar het loopt gelukkig allemaal goed af.

Touring = waiting

4 november, Montreal
De laatste dag alweer! ‘s Ochtends vertrekken we op tijd naar Montreal. We moeten namelijk de gehuurde backline en “van” terug brengen. In de auto evalueren we de afgelopen 2 weken. We constateren dat alle doelen ruimschoots gehaald zijn: we hebben alle shows goed gespeeld en er zijn interessante contacten gelegd. Bovenal is het touren ook heel goed bevallen. ‘s Avonds spelen we onze laatste show op Concordia University met twee studentenbands. In de zaal staan een paar mensen die ons twee weken geleden ook hebben zien spelen in Montreal. We spelen vanavond over een zeer krakkemikkige backline en een kleine zanginstallatie van een van de bands. Een situatie die vraagt om een knallende, korte, harde set. Het wordt mede daardoor ook een wat hilarische laatste optreden. We vieren na de show samen met enkele vrienden uit Montreal het einde van deze zeer geslaagde tour. Een terugkeer van The May Bees naar de Verenigde Staten en Canada lijkt vanavond slechts een kwestie van tijd.

Check (twee keer klikken) ook deze video voor een impressie van de tour.