De week van Persil

Persil live in the UK

Persil heeft een abonnement op Groot-Brittannië, hoewel je ook zou kunnen concluderen dat veel Britten inmiddels een abonnement op Persil hebben. Hoe dan ook; het Amsterdamse duo toog van 29 september tot 9 oktober voor de achtste keer naar het Verenigd Koninkrijk en MusicFromNL vroeg Martine en David om een tourverslag bij te houden. Het was al de vierde keer dat het in elektronica en alternatieve gitaarpop specialiserende tweetal dit jaar het Kanaal overstak en bovendien de vierde sessie die ze voor BBC Radio 1 opnamen.

Vrijdag 29 september
Om kwart over tien verzamelen we voor een weinig avontuurlijke autorit naar Calais. Het grootste gedeelte van de route hebben we eerder deze week al gereden vanwege een optreden in Parijs, dus er is voor ons weinig bijzonders te zien. We spelen morgen op een festival in Northampton maar zijn uitgenodigd om vanavond al op de eerste dag van het tweedaagse festival rond te kijken. Helaas hebben we te weinig rekening gehouden met de tijden van het Britse uitgaansleven. De club waarin het festival wordt gehouden is weliswaar tot diep in de nacht geopend, maar na elven mag er nog uitsluitend worden gedanst en geen live-muziek meer worden gemaakt. Gelukkig zien we nog net de laatste band van de avond, The Phil Collins 3. En dat is geen kale drummende bijbelkenner, maar een groep raar uitgedoste muzikanten (thema: Popeye) die takkeherrie maken. Niks mis mee, en we balen behoorlijk dat we de andere acts hebben gemist.

Vervolgens brengen we nog een paar uur door in de indie-disco tussen de driftig sms'ende Britse kids. David drinkt zijn eerste pints en danst ondanks zijn vermoeidheid enthousiast alle dansen die Martine voor hem bedenkt: de walvis, de poesjes, de cavia, de trein en de konijntjes. Je moet toch wat doen om niet in slaap te vallen! Gelukkig vinden we uiteindelijk onze gastheren voor dit weekend en kunnen we naar huis. We logeren bij de band The Retro Spankees, gespecialiseerd in rammelpop met rare stemmetjes, die volgens goed Brits gebruik met zijn allen in één huis wonen en uiterst gastvrij zijn.

Zaterdag 30 september
Na het uitslapen, een uitgebreid ontbijt (eieren, toast, worstjes en bonen, zoals het hoort in dit land) en wat rondwandelen in Northampton is het tijd voor het eerste optreden van de tour. Dat doen we samen met onze Amsterdamse labelmates Zea, die er al twee optredens op hebben zitten. We spelen in The Labour Club, een fijne pub die ook inderdaad politieke connecties blijkt te hebben. Na diverse raar uitgedoste acts en het optreden van Zea zijn wij als laatste aan de beurt. We zijn eraan gewend dat ons eerste optreden van een tour wat stroef verloopt, maar vanavond is dat absoluut niet het geval. Alles gaat prima, het publiek is enthousiast en we mogen niet vertrekken zonder een toegift te spelen.

Noisehead

Tot onze grote verrassing staat ook één van onze trouwste fans in de zaal. We hebben hem dit jaar al meerdere keren gezien, onder andere op de twee Britse zomerfestivals waar we dit jaar hebben gespeeld (we hebben hem in augustus per ongeluk zelfs bijna overreden). Deze keer heeft hij "slechts" 130 kilometer hoeven reizen om ons te zien. Hoewel het in Nederland ongebruikelijk is om dergelijke afstanden af te leggen, is deze jongen juist erg tevreden dat we eindelijk weer eens zo dicht bij hem in de buurt spelen.

Zondag 1 oktober
Ons eerste Londense optreden van deze tour. We doen bijna alle optredens samen met Zea, en die zijn er ook vandaag weer bij. De eerste band vanavond bestaat uit twee Australische jongens die er weinig van bakken, maar alles en iedereen de schuld geven van hun slechte optreden behalve zichzelf. De twee Nederlandse bands spelen prima, alleen het publiek laat het wat afweten. Gelukkig zijn er wel drie mensen speciaal voor ons helemaal uit Cambridge gekomen, wat de avond toch de moeite waard maakt.

Maandag 2 oktober
Vanavond spelen we in The Windmill in de Londense wijk Brixton, alweer samen met Zea. Het is een levendige wijk en het is altijd leuk om er doorheen te wandelen. We kijken onze ogen uit en zien allerlei etenswaren die we nooit eerder hebben gezien, afgehakte varkenskoppen, vreemde vissen die gedroogd en wel hun eigen staart opeten, en allerlei ondefinieerbaars. En dan schalt in Brixton ook nog eens uit alle hoeken en gaten muziek.

Respect voor muziek

We spelen vanavond ook met een derde band: Through Snowy Static, een verlegen jongen en meisje die prachtige lieve liedjes zingen. Daarna mogen wij, en gelukkig gaat alweer alles goed. Op het podium klinkt onze muziek zelfs beter dan ooit (hoewel het natuurlijk belangrijker is dat het in de zaal goed klinkt, maar met zulk goed geluid speel je wel erg lekker). Zea speelt ook prima. Daarna hangen we nog wat rond, spreken we Nederlands tegen wat Britten en besluiten we maar weer eens te gaan, wanneer de jongens van Zea proberen om zes mensen in hun Volkswagentje te proppen.

Dinsdag 3 oktober
Vrije dag. Eigenlijk stond voor vandaag een optreden in een Londense bar gepland, maar dat is op het laatste moment afgezegd. We kopen daarom maar nieuwe schoenen en drinken in een café een fles wijn (koop twee glazen en krijg de rest van de fles gratis, weigeren zou onbeleefd zijn). Daarna treffen we de Zea-gang nog in een pub en gaan we (voor de verandering) op tijd naar bed want morgen moet er hard worden gewerkt!

In de BBC-studio

Woensdag 4 oktober
Het hoogtepunt van de tour: vandaag mogen we, alweer samen met Zea, een live-sessie opnemen voor BBC Radio 1. Martine heeft slecht geslapen en is doodnerveus. Om haar wat te kalmeren besluiten we om op tijd te vertrekken en rustig in een cafeetje te gaan zitten om wat te eten en een kalmerend glas wijn te drinken. Als we bijna bij het studiocomplex zijn aangekomen worden die plannen wreed verstoord: we worden gebeld door Zea, die melden dat hun auto niet wil starten. We passen snel onze route aan en rijden langs hun logeeradres om de instumenten op te halen, zodat ze zelf eventueel een taxi of de metro kunnen nemen.

De lunchplannen gaan dus niet door. En als David dan maar even de auto uitstapt om wat broodjes te kopen, wordt chauffeur Martine ook nog eens opgejaagd door een Londense parkeerwacht die haar onmiddellijk wil bekeuren voor stilstaan langs de weg. Daar word je niet kalmer van! Uiteindelijk komen alle instrumenten en muzikanten toch op tijd bij de studio aan. Ook The Suicidal Birds zijn er vandaag. Zij gaan weliswaar niet spelen, omdat ze hier al eerder dit jaar een live-sessie hebben opgenomen, maar omdat ze toch in de buurt waren zijn ze langsgekomen om de twee andere bands aan te moedigen.

Tegen de tijd dat de opnames beginnen is Martine redelijk gekalmeerd en gaat alles eigenlijk best goed. Ze trekt weliswaar onder het zingen per ongeluk de kabel uit haar microfoon, maar dat gebeurt op het podium ook regelmatig. David breekt bij de soundcheck meteen een gitaarsnaar, maar bij de echte opnames doet hij dat gelukkig niet. We spelen zelfs een toegift, en dat in de beroemde Maida Vale-studio's van de BBC!

David poseert als vijfde Beatle in de BBC-studio

Eigenlijk is het wel raar om in zo'n luxe studio een live-sessie op te nemen, zeker omdat er om vijf uur 's middags weinig publiek aanwezig is en het echte "live-gevoel" dus eigenlijk ontbreekt. Daarnaast is het ook nog eens ijskoud, terwijl het op een normaal podium meestal bloedheet is. Tegelijkertijd is het ook een hele opluchting: bij onze eerdere sessies waren we na de opnames nog uren aan het mixen, terwijl alles nu in één keer op de band staat. Tegen het eind van de middag zijn we dan ook klaar en duiken we nog even met Zea de kroeg in, maar we belanden al snel uitgeteld in onze hotelbedden.

Donderdag 5 oktober
Tijd voor de lange rit naar Lancaster, waar we vanavond eens niet spelen met Zea, maar met onze andere labelmates The Suicidal Birds. Dit is al ons vierde optreden in Lancaster in anderhalf jaar tijd en als we spelen is de zaal dan ook flink vol. Tijdens het optreden schopt David Martines monitor om, trekt Martine alweer de kabel uit haar microfoon en breekt David bij het laatste nummer een gitaarsnaar, maar dat mag de pret niet drukken. Het publiek is enthousiast en we verkopen na afloop een flinke stapel cd's en t-shirts. En dat is maar goed ook, want het leven in Londen is erg duur geweest en de Britse geldautomaten weigeren intussen om Martine nog geld te geven.

Persil live in Lancaster, foto: LAWM

Na ons spelen The Lovely Eggs, die eind oktober samen met The Suicidal Birds en Persil op het Hit The North-festival in Leeuwarden staan. Het optreden van vanavond is dus eigenlijk een mini-versie van dat festival en doet ons nog meer naar het festival uitkijken dan we al deden. Lees ook: dit artikel. Ook The Suicidal Birds spelen vanavond erg goed, wat wel knap is omdat zangeres Jessie behoorlijk ziek en bijna haar stem kwijt is. Een erg leuke avond, en zo'n 100 mensen in Lancaster lijken het daar erg mee eens te zijn!

Vrijdag 6 oktober
's Ochtends lopen we nog even door Lancaster, waarbij we op straat worden aangeklampt door een enthousiaste fan. Een kwartier later is het alweer raak en komt er een jongen op ons af om te vertellen dat hij net naar onze plaat aan het luisteren is op z'n walkman. We voelen ons heel even echte popsterren, wordt het dan nu tijd voor zonnebrillen en pruiken?

Vandaag rijden we een flink stuk naar het Schotse plaatsje Dunfermline, waar we Zea weer ontmoeten. In mei speelden we hier in de schouwburg, vanavond moeten we ons tevreden stellen met een klein zaaltje boven een pub. Die nacht begeeft de auto van Zea het voor de tweede keer. We proberen eerst de auto een heuvel af te duwen, waarbij hij dan hopelijk weer wil starten, maar tussen de rondzwalkende dronken Schotten valt dat niet mee. Uiteindelijk brengen wij de spullen van Zea maar naar ons logeeradres, zodat de auto kan worden geparkeerd en hopelijk morgenochtend gerepareerd.

Zaterdag 7 oktober
Terwijl Zea vroeg opstaat om de wegenwacht te bellen, slapen wij lekker uit. Gelukkig heeft een monteur de auto weer vrij snel aan de praat, zodat we ons over Zea geen zorgen hoeven te maken. Tegen het eind van de middag belanden we in een vampierpub in Aberdeen - inclusief toiletten met spookgeluiden die verborgen zijn in boekenkasten! Het thema van de pub is geheel op zijn plaats, want 's avonds komt bij ons optreden het vaste groepje Aberdeense goth-fans opdagen.

David met Schotse goth en grootste Persil-fan

Onze opperfan heeft zich ter ere van onze komst gekleed in zwart latex en is voorzien van een roze pruik en behangen met knipperende doodshoofdlampjes. Ook kan hij, net als de vorige keer dat we op deze plek stonden, tijdens ons optreden niet met zijn handen van onze samplerknoppen afblijven, maar goed, hij mag dat. Later op de avond worden we zelfs uitgenodigd om bij hem te komen logeren, "in een doodskist". We slaan het aanbod maar af, nemen afscheid van Zea, die vanavond hun laatste optreden van de tour hadden, en belanden op een heel normaal luchtbed in een heel normaal huis.

Zondag 8 oktober
De laatste dag van deze tour. We rijden naar het piepkleine Schotse plaatsje Leslie, waar we vanavond optreden in een hotel. In de ene zaal staan tot middernacht drie bands knetterhard te spelen, in de zaal ernaast is de hele nacht karaoke, en op de verdieping erboven zijn de kamers van de hotelgasten, die waarschijnlijk geen oog dicht doen.

Tien dagen UK, betekent ook tien dagen friet met azijn

Het grote voordeel van dit optreden is dat we 's nachts niet naar een logeeradres hoeven te rijden maar alleen de trap naar onze hotelkamer op hoeven. Het einde van de tour kan dan ook goed worden gevierd! Dat doen we in het gezelschap van een groepje mensen uit Dunfermline die ons vrijdag ook al hebben gezien, de Schotse band Motormark, die nu in Leslie blijken te wonen, de Schotse drummer van The Wedding Present, waarmee we vorig jaar op tour zijn geweest, en een paar jongeren die ons al na de soundcheck razend enthousiast zijn komen vertellen dat ze zoiets als Persil nog nooit eerder hebben gezien. Terwijl de eigenaar de vloer al dweilt legen we de laatste fles, kruipen de trap op en ploffen in onze luxe hotelbedden.

Kortom, een mooi eind van de tour, en de volgende ochtend met een fikse kater richting ferry.