Martien en Esther over The Pet Project

Onlangs bespraken we het album 'The Pet Project' gemaakt door Martien van Bergen (Blimey!) en Esther van Waalwijk. Het is beslist geen Blimey!-album zoals we dat gewend zijn, maar een apart project op vinyl met lo-fi met een grote L. The Pet Project is een album van Esther en Martien met liedjes voor elkaar, over elkaar, met elkaar, vandaar ook dat beide muzikanten aan het woord komen bij de toelichting van de nummers op de lp:

1 Esfera
Martien: De titel zegt het al, het is een sfeerimpressie. Iets meer dan een halve minuut geluid om de luisteraar zijn oren te laten spitsen. De song is daarom bewust zachter dan de rest van het album. Ook wordt er een toon gezet: de plaat die je te horen krijgt, heeft een veelal fragmentarisch karakter. Er wordt niet per se gestreefd naar liedjes met kop en staart.

2 Tambourines
Martien: Ik schreef dit liedje met Esther in mijn hoofd, gebruikte haar twee favoriete Velvet Underground-akkoorden, zong op een manier waarvan ik wist dat zij het mooi zou vinden, en verklaarde haar de liefde met woorden als: ‘Tambourines are playing there for you, and tangerines are rolling out of the blue. Roses make lovely wings to wave, and there are palmleaves on the way to pave.’ Toen ik dit opnam in mijn tot ‘studio’ omgebouwde bedrijfsloods, was Esther één deur verder aan het werk met een installatie. Ik riep haar toen de mixage klaar was, zonder te vertellen dat het nummer was bedoeld voor The Pet Project. Ze vond dit het beste dat ik het laatste halfjaar had gedaan, dus iedereen blij. Alles is hier opgenomen in één take. Ik geloof namelijk in de onbevangenheid van een eerste opname. Met eindeloos opnieuw inspelen of inzingen, verlies je de aandrift, het impulsieve, het schaamteloze. Deze filosofie wordt nagenoeg op de gehele lp gehanteerd.

3 Hey You
Martien: Aanvankelijk lag een gedeelte van deze track op de plank voor een samenwerking met John Wayne Shot Me. De samenwerking met die lo-fi act kwam er weliswaar (voor de Engelse markt), maar het halve ‘Hey You’ bleef liggen. Ik schreef het liedje en de tekst af en liet Esther inzingen, zodat er een ietwat bizarre dialoog ontstond. Ik mag deze track bijzonder graag horen. Esther is hier over haar gebruikelijke schroom heen en gaat de kant op van Guv’ner, een onvolprezen indieduo met dwarse zanglijnen.

4 Burnt Paper
Esther: Tweede song die ik ooit componeerde (‘Little Dog’ was de eerste, zie verderop). Ik probeerde aan Martien te denken, die me probeerde te overtuigen van het feit dat wanneer je er een kan schrijven, je er ook twee kunt schrijven. Gewoon een kwestie van beginnen. Ik had nog te weinig liedjes gemaakt om een werkwijze te kunnen formuleren. Voor mij startte het gewoon met een stemming. ‘Burnt Paper’ gaat over de periode dat ik samen met een vriendin in Edinburgh woonde. Is in ieder geval in een weemoedige bui geschreven. Bij dat gevoel zocht ik 3 akkoorden. Neuriën. Melodie groeide. Toen het iets leek te zijn, vlug even opnemen, anders vergat ik het weer. Volgende stap: een tekst die op de melodie paste. Voor mij is dat gedeelte het moeilijkste. Dan de gitaar inspelen en de zanglijnen inzingen. Het voelde goed. Vervolgens kwam het in handen van Martien. Hij wist de juiste dingen te verzinnen om het liedje vervolledigen. Hij verzon bijv. om mijn stem in het refrein in een andere ruimte te zetten. Hij deed de handelingen en ik zat er vaak naast om te overleggen en te luisteren. Opvallend dat we het zo vaak eens waren over hoe de dingen moesten klinken.

5 What D’you Do?
Martien: Somber liedje bedoeld voor de nieuwe Blimey!-cd. Esther was er zo wild van dat ze smeekte om de song over te hevelen naar The Pet Project. Vrouwen krijgen vaak hun zin, dus here we go. Maar… op de nieuwe Blimey!-cd komt een andere versie te staan.

6 Stained
Esther: Bij dit fragment (liedje zou ik het niet willen noemen) ben ik uitgegaan van een gedicht van Maureen Prins (zie ook ‘Little Dog’). Ik wilde zelf ook eens experimenteren met hoe iets klinkt in verschillende ruimtes. Eerst de wasmachine in de badkamer. Vervolgens klonk de gitaar beter in de woonkamer. Toen weer terug naar de badkamer om de zang er op te zetten. Leuk als je zelf niet weet hoe randapparatuur werkt om op deze manier een beetje te spelen met geluid. Martien doet het op beide wijzen; het ene moment haalt hij een effect uit een digitaal kastje, terwijl hij het andere met zijn kop in een oude kachel zit, om te testen wat dat qua sound oplevert als je daar je nummer inzingt.

7 The Gnome
Martien: Geschreven door Syd Barrett, een grote held van ons. Zijn solowerk klinkt zo ongedwongen, er staan prachtige ‘fouten’ op die plaatjes. En de vroege Pink Floyd waar hij deel van uitmaakte, was lekker eigenzinnig. En dat zijn Esther en ik, goddank, ook. Niet dat we ons naast Barrett willen plaatsen. De cover is een eerbewijs aan een fascinerend muzikant. Curieus dat hij zo vlak na de release is gestorven. Ik vond het trouwens wel nodig om een eigen zanglijn te bedenken naast de bestaande. Beetje eigen gezicht laten zien moet altijd. Esther is daar bijzonder goed in. Ze noemt dat zelf een toevalligheid.

8 Little Dog
Esther: Eerste zelfgemaakte liedje van mij. Filmmaakster Maureen Prins had mij ‘Afterhours’ van The Velvet Underground horen zingen op een oud tape-je. Mijn stem sprak haar aan en ze vroeg of ik een liedje wilde schrijven voor haar eerste korte film ‘My Dog Called Brick’. Ik wist niet of ik het zou kunnen, maar wilde het graag proberen. Ik woonde op dat moment in Schotland en liet Martien ons eerstvolgende samenzijn een 4 sporenrecorder meebrengen. Hij vertelde me hoe het zo ongeveer werkte, dus ik aan de slag. Ik was helemaal onder de indruk van het fenomeen 'sporen'. Dat ik stemmetje na stemmetje kon inzingen, en steeds weer wat opnieuw kon proberen. Martien raadde me trouwens af om snel iets weg te gooien, omdat volgens hem de eerste poging vaak de beste is. Ofschoon we dat principe op ‘The Pet Project’ terecht veelvuldig hebben toegepast, was dat zo’n eerste keer toch echt te lastig. Enfin, een middag 'spelen' leverde een klein werkje op! Als kunstenares ben ik soms maanden bezig aan een installatie voordat het werk er uiteindelijk staat. Ik was erg zenuwachtig om mijn brouwsel aan Maureen te laten horen... maar ze keurde het goed. Nog zenuwachtiger was ik om het aan Martien te laten horen... Pfffff opluchting. Hij werd zo enthousiast dat we aan The Pet Project begonnen.

9 Faust vs. M.
Martien: Het lijkt niet op the Velvet Underground, maar het is geschreven en opgenomen na het intens beluisteren van hun debuutalbum uit 69. Het is volgens The Pet Project dan ook onzin dat wanneer je beïnvloed bent door iets, je dat ook altijd terug kunt horen. Onze definitie van ‘beïnvloed zijn door’ luidt dat je gestimuleerd wordt door andermans werk en dat hoeft geenszins te betekenen dat het er op lijkt. De track is opgenomen op een 4-sporen cassetterecorder met de pingpongtechniek. Eerst 3 sporen gemixt naar het vierde spoor, zodat de eerste 3 weer vrij kwamen. Veel mensen zullen zich afvragen waarom je dat doet als je ook een 16 sporen harddiskrecorder tot je beschikking hebt. Nou, omdat tape zo zijn charmes heeft qua geluid. Bandruis kan zeer functioneel zijn, en een ‘zwevend’ bandje - omdat het wat versleten raakt - ook.

10 When Christa Päffgen Spoke To Me
Esther: Over dit liedje was ik het meest onzeker. Misschien is het omdat ik het zo laag gezongen heb. Ik krijg nog steeds een beetje kromme tenen bij het horen van de zang en ook vanwege mijn Nederlands accent. Het is ook zo direct! Zang er vet bovenop. Martien heeft me over de streep getrokken. Hij voegde drums en allerlei ‘Velvet- tingeltjes’ toe waardoor het steeds overtuigender klonk. En Christa Päffgen alias Nico had ook een accent (Duits), dus hij vond het wel functioneel. Ik verbaas me over de goede reacties op dit liedje. Bijna iedereen pikt het eruit als een van de favorieten. Misschien juist wel omdat het zo op het randje zit. Bij anderen, bijvoorbeeld bij Daniel Johnston, krijg ik daar kippenvel van. Zo eerlijk en ongepolijst. Je EIGEN gebreken laten horen is echter een ander verhaal. Martien is daar makkelijker in; hij vindt dat onze tekortkomingen juist een eigen identiteit bewerkstelligen en dat dat meer waard is dan een foutloze plaat.

11 I Wanna Know
Martien: Zie track 9. Verder houden Esther en ik van het wah wah-pedaal, zoals dat bijvoorbeeld vaak werd gebruikt door The Stooges. Bij deze compositie kwam dat goed van pas. Esther laat in dit nummer zien dat ze ook kan rocken. Op welk instrument, dat geef ik nog niet prijs. Want ik daag iedereen uit om een gok te wagen. De eerste tien goede inzenders krijgen het album gratis toegestuurd. Mail ons dus: petproject@kpnplanet.nl

12 This Thing We Never Had
Martien: Ook hier ging The Velvet Underground aan vooraf. Plus de eerste van The Jesus & Mary Chain. Toen het klaar was, wist ik: dit moet op vinyl, niet op cd. Waarom? Een gevoel. Ik weet intussen dat ik er dan eigenlijk nooit spijt van krijg. Het zijn juist verstandelijke beslissingen waar ik later wel eens van denk: ai, ai. Op zakelijk gebied vertrouw ik al jaren op mijn hart in plaats van op mijn hoofd, en dat bevalt me bijzonder goed.

13 Mosredna
Martien: Wanneer je de titel omdraait, begrijp je wat er is gebeurd. Niet iedereen heeft de titel meteen door. Ik kreeg een mail van iemand die het een mooie naam vond voor haar ongeboren kind. Ik heb gezegd dat ik me vereerd voelde. Ik vond Mosredna een perfecte afsluiter. Kort, sfeervol en vooral ongrijpbaar. Esthers stem is hier van een andere wereld. Een recensent schreef dat het jammer was dat het zo snel voorbij was. Welnu, dat was precies de bedoeling. The Pet Project moet naar meer smaken. De LP is kort, dus de afsluiter ook. Een beetje onvoldaan mag je gerust zijn na een luisterbeurt. Ik heb diverse reacties gehad van mensen die de plaat daarom direct twee keer achter elkaar draaide. Ik bedoel, dat is tegenwoordig bijna ondenkbaar geworden met het kolossale aanbod, de onmetelijke downloadmogelijkheden, en het kopiëren op CDR. Ik heb zwaar de indruk dat mensen nauwelijks meer de tijd nemen om een plaat te leren kennen. Vroeger was je bijvoorbeeld in staat om 1 album te kopen per twee, drie weken. En dan had je dus de tijd om hem te leren kennen. Nu gaat men onophoudelijk door met muziek verzamelen, omdat het niets of weinig kost. Veel belandt in de kast, maar of het ook allemaal gedraaid wordt?


Via www.thepetproject.nl/html/audio.html kun je vier nummers downloaden/beluisteren. Via de de MySpace pagina kun je het totaal dan opkrikken tot vijf, andersom kan ook trouwens!