De Week Van Melanocaster in Engeland

In de bus

De Friese jongens van Melanocaster gingen een week naar Engeland en met de bijdrage van Jelle, Ids, Dolf, Jurriaan en Willem van vorig jaar nog vers in het geheugen, zeiden we maar al te graag ja op de vraag of er weer ruimte was voor het dagboek. Alle vijf de melanocasters leverden weer een tekstuele bijdrage aan De week van Melanocaster in Engeland.

Vrijdag 11 augustus - Een donkerbruin vermoeden
Vrijdagochtend om 10 uur vertrekken we ruim een uur te laat uit Friesland. Alles is in Engeland andersom. Gelukkig praten wij in het buitenland ook nog steeds Fries en komen we zonder problemen langs de douane. Het zal ons op de been houden de rest van de trip.
Die avond van dezelfde dag arriveren we in Brighton. Brighton staat bekend om zijn pier. Qua afzichtelijkheid doet de pier zeker niet onder voor die van Scheveningen. Het is dan al een paar uur donker en eigenlijk zijn wij ook niet echt cultuur-minnaars. Wij komen hier sowieso voor wat anders. Op een parkeerplaats langs de kust stallen we de bus en drinken ons eerste Aldi-bier.
Het is vijf voor elf en aangezien de pubs hier vijf minuten later dichtgaan lijkt het ons een goed idee om de stad in te lopen.
Achteraf lijkt het me (Jelle) geen toeval dat we die avond onze eerste pints dronken in een gay-bar. Ik had al zo’n donkerbruin vermoeden. De toon is gezet.

De bus aan de pier

Zaterdag 12 augustus – Wielklem
Vroeg wakker, knallende kater. Jurjen, Ids en Dolf trekken de stad in om te kijken of er pubs zijn waar we eventueel kunnen spelen.
Willem en Jelle trekken bekijks rond de bus en leggen een tiental Engelsen uit waarom wij een wielklem om onze voorband hebben en waarom onze voorlichten branden. Er passeren talloze Britten die ons er op wijzen dat de accu misschien zo wel leeg kan lopen. Het blijkt echter ook ideale manier om aan de praat te komen met de Engelse Burger. Netjes leggen we de belangstellende Britten uit dat het onze eigen wielklem is omdat we zo in ieder geval niet nog één kunnen krijgen. Het zal ons zo’n vijf uur kosten iedereen te woord te staan.
Toch is het een lange middag als je de bus met instrumenten moet bewaken, je niet even kunt rondtoeren omdat je vanwege de drukte waarschijnlijk nooit weer een plekje zult vinden voor onze bus. Na vijf uurtjes zijn we blij dat de andere jongens weer terug zijn. Ze komen van een koude kermis terug maar hebben in ieder geval goede contacten op gedaan voor wellicht ergens volgend jaar als we de tocht verder gaan maken.
Op straat spelen we akoustisch nog een aantal liedjes maar echt veel trek hebben we nog niet om opgepakt te worden. Morgen misschien beter en wellicht moeten we het aggregaat maar eens te voorschijn laten komen.
’s Avond laat vertrekken we uit Brighton op weg naar Southampton waar we op een parkeerterrein van een plaatselijke pub overnachten. Ids kotst in de portiek van het bejaardentehuis.

Willem

Zondag 13 augustus
Willem’s uit het bed stappen blijkt zo ongeveer het hoogtepunt van de dag te worden. Hij manouvreert zich op prachtige wijze uit bed. Zijn kostuum bestaat uit louter een paar laarzen en een onderbroek.
We willen vandaag voor het eerst eens gaan douchen want de lucht vanuit onze broeken begint steeds minder draaglijk te worden. Op de eerste camping worden we al meteen geweigerd omdat we allen jongens zijn.

Maandag 14 augustus – Virgin Megastore optreden
Een ontbijt met eieren en ham. We staan op een camping nabij Oxford. We rijden de stad in want we hebben genoeg te doen vandaag. We willen spelen en als dat niet op de legale manier lukt dan maar op de illegale. We besluiten de eerste de beste winkel in te lopen. Het is de Virgin Megastore van Oxord. We vragen wat ze er van zouden vinden als we een aantal nummertjes voor hun winkel spelen. De floormanager wordt geroepen en al snel blijkt dat die wil dat we dan wel eerst een vergunning regelen. Zo gezegd zo gedaan. We moeten naar het gemeentehuis om daar pasjes te regelen. Vijf stinkende kerels staan voor de balie en vragen om een vergunning die na een enkel telefoontje vrij simpel kunnen verkrijgen. We moeten alleen wel nog even twee pasfoto’s laten maken.

Vergunningen

Met onze wallen onder de ogen staan we in de pashokjes foto’s te maken. De manager van Virgin is blij en we krijgen permissie om een drietal nummers te spelen. Dolf en Willem halen de bus van de parkeerplaats en rijden met knipperlicht de hoofdstraat van Oxford in. Betere reclame kan je niet wensen en wonderbaarlijk genoeg ontmoeten we al weer geen politie.
We pakken de spullen uit en beginnen op te bouwen. De eerste straatmuzikant komt langs en waarschuwt ons voor een vergunning. ‘Jullie verneuken hier alles voor ons’, merkt de tandenloze didgiridoo-man op. We zetten door. De vrouw van de winkel deert ons ook niet als ze zegt dat we haar blokkeren. Ze heeft er duur voor betaald zegt ze. Wij ook, wij hebben onze levens verknald voor rock ‘n roll trut. Twee nummers spelen we, ondertussen vooral veel jongeren trekkend.

Optreden Virgin Megastore

Vanuit onze ooghoeken hadden we ze al aan zien komen. De twee auto’s met fel geel gekleurde stickers. De manager van de Virgin Megastore gebaart ons al lichtelijk zenuwachtig dat we beter kunnen stoppen als we onze apparatuur niet in beslag willen laten nemen.
Wij dachten dat we een pasje hadden. Dat het geoorloofd was wat we deden! ‘You better stop now’, klinkt het koel uit de agent zijn mond. ‘You’re breaking the rules. It’s not allowed to play here; the neighbours are complaining!’ In een ooghoek zien we de vrouw van de winkel naast ons snel haar hoofd wegdraaien. Er is geen keus en geen eer te behalen, we zullen moeten stoppen. Einde eerste verovering maar het voelde goed.
Nadat we later op de dag bijna alle zalen en pubs van Oxford hebben geprobeerd over te halen ons te boeken stappen we in de eerste de beste pub om ons vol te laten lopen.
De mensen die we overigens vroegen waren opvallend geinteresseerd maar het was te kort dag om nog iets te regelen. Wellicht dat we in november terug konden komen.
Uit de naburige kroeg stelen we twee mooie kratjes om op te zitten. De fietsen hadden te grote sloten. We voelden ons voor heel even de koning te rijk.

Dinsdag 15 augustus – Een natte onderbroek
Een zeer korte nacht op een parkeerterrein in Oxford. We staan zeven uur in de morgen op omdat de parkeermeter afliep. Het geld was op dus er zat ons niks anders op dan te vertrekken.
Het wordt een dag in Londen waar we morgen toch moeten spelen. Wederom parkeren we de bus op een parkeerplek, stijf tegen een muur zodat er niks uit de achterinlaad gejat kan worden.
We nemen de metro de stad in. Ids had het moeilijk de afgelopen dagen en poept van ellende een beetje nat in zijn broek.
We besluiten naar Campden Town te gaan. We zien er stilletjes aan uit als zwervers met al bijna 5 dagen dezelfde kleren aan en dit lijkt ons de beste plek om niet op te vallen. Het stikt er namelijk van de tandenloze nozems en verlepte hippies. In de kleine straten vind je honderden prachtige winkeltjes waar men van over de hele wereld naar toe komt om oude legeruniformen en andersoortige kostuums te kopen.
In de metro hebben we alle moslims in de gaten gehouden. En zonder gekheid; we kunnen ons niet voorstellen dat er in deze tijd iemand is die niet met terrorisme bezighoud. Er word voortdurend door een voice-over gemeld dat er op de vliegvelden grote vertragingen zijn vanwege terreurdreiging. Het zou een raar einde voor ons betekenen maar misschien wel erg passend.

Optreden Bullet

Woensdag 16 augustus – Uit de kroeg gezet
De ochtend begint met een radio-interview door Radio Mercurius die benieuwd is hoe we het maken op dit moment in Engeland. We staan we met de bus in Londen want vanavond spelen we in de Bullet Bar.
Ik (Jurriaan) besluit in mijn eentje de stad maar eens in te trekken om toch nog maar wat anders van Londen te zien dan alleen Camden Town. Na de halve stad rondgetrokken te zijn besluit ik in de metro maar drinken uit een automaat te halen op een station. Na deze opgedronken te hebben ontdek ik pas hoe erg het gesteld is met de terrorisme-dreiging hier. Probeer maar eens een prullenbak te vinden om je lege flesje in te gooien.
Na nog wat rondgereisd te hebben en flink wat prullaria aangeschaft te hebben besluit ik de jongens maar eens even op te zoeken in Camden Town. De bus staat nog steeds op exact dezelfde plaats en ook de jongens lijken geen centimeter bewogen te hebben. Na nog tien keer door de ruiten naar binnen gekeken te hebben van de Bullet Bar blijkt dat er dan eindelijk iemand aanwezig is binnen en kunnen we onze spullen naar binnen gaan brengen.
Die avond zweten we als nooit tevoren en zijn we bijna genoodzaakt om een schone onderbroek aan te trekken. We spelen alle ellende even van ons af, ook al is het maar voor een vijftal nummers in een wel prachtige en goedgevulde kroeg. De reacties zijn goed en we doen goede zaken. Het goede gevoel begint te komen ook begint de vermoeidheid langzaam toe te slaan.
Het is nog vroeg en die avond vertrekken we ook gelijk maar naar Ipswich waar de dag erna zullen spelen. We kunnen de bus toch nergens goed parkeren.
De avond wordt helemaal perfect door de grote glazen bier en het nieuws dat we met vier tegen nul van Ierland gewonnen hebben. Net als in Brighton blijken ook hier de pubs om elf uur dicht te gaan. Op zoek naar meer bier gaan we naar een tent aan de andere kant van de straat die tot maar liefst één uur geopend is. Dat we de één uur bij lange na niet zouden halen kon ik (Willem) op dat moment nog niet bedenken.
Na snel mijn biertje opgedronken te hebben sla ik mijn glas iets harder dan strikt noodzakelijk op tafel. Gevoed door het prachtige geluid wat daar uit voortkomt besluit Jelle het zelfde nog maar eens tien keer te herhalen. Binnen een paar seconden staat er een erg boos kijkende uitsmijtster (let wel: -ster!) naast onze tafel. Zie ziet er uit alsof ze de aanvoerder is van het Britse dames rugby team. Ze pakt Jelle zijn glas af en draait zich om. Willem die dit wel grappig leek te vinden besluit op dat moment ook zijn glas maar eens hard op tafel neer te zetten. Wat volgt is een prachtig beeld van een tegenstribbelende Willem die de kroeg uitgegooid wordt. Op dat moment bleek de grootste kenau van Engeland nog niet genoeg van ons te hebben en ze besluit Jelle ook maar naar buiten te werken. De blauwe plekken staan nu nog in zijn arm!
Hongerig en dronken lopen we een kebab te tent binnen waar Ids graag naar de wc wil. Hij loopt een deur door en de kebab-man rent achter hem aan. Er blijkt echter geen plee in het pand aanwezig te zijn dus dan maar op straat. Met de broek op de enkels staan we onze behoeft te doen. Een passerende Engelsman vind het ontzettend grappig dat er een paar Nederlanders met hun broek op de enkels staan en belt meteen maar zijn vrienden om dit wereldkundig te maken. Op deze manier werkt het dus ook.

Optreden Railway

Donderdag 17 augustus – Kut-punkers
We ontwaakten deze morgen op een parkeerplaats bij een benzinestation iets buiten Ipswich waar wij deze avond gaan optreden in de Railway. Een deel van onze bagage is vannacht nat geregend. We hadden de achterdeur van de bus een beetje open laten staan om het klimaat te bevorderen.
We hebben tijdens onze trip gemiddeld twee keer een douche gebruikt maar we merken vandaag op dat het douchen toch een groot nadeel heeft. De vuilniszakken waarin wij enkele vuile kleren en vochtige handdoeken hebben opgeslagen beginnen zo langzamerhand een zeer onaangename geur in de bus te verspreiden. Het douchen begint ons op te breken. Misschien hadden we wegwerp kleren mee moeten nemen. Misschien is dat ook een oplossing voor een ander probleem; De tektiel waarmee de bus tegen roest is beschermd heeft vrijwel al onze kleding verwoest.
Na een paar uurtjes rondhangen in Ipswich besluiten we de kroeg te gaan zoeken waar wij straks een optreden mogen verzorgen. Het is een mooi pand. Ik weet niet of onze aanwezigheid iets te maken had met het feit dat de eigenaar de voor- en achterdeur van deze pub al vrij snel open had gezet maar het zorgde voor een aangenaam fris briesje. We besluiten een glaasje fris te halen om onze nadorst weg te nemen en iedereen gaat even lekker zijn eigen gangetje. Willem zit op dit moment even dit stukje van dit verslagje te typen en heeft geen idee waar de rest van de jongens is. Heerlijk.
Het was lang wachten tot de avond. Ergens op een krijtbord begint de dame van de kroeg in sierlijke letters het woord ‘PUNK’ te schrijven, gevolgd door ‘NIGHT’. De schrik slaat me om de oren. Het zal toch niet waar zijn. Het blijkt waar en al snel stromen de eerste gekuifde kerels binnen met hun opgespelde Sex Pistols plaatjes. Onder onze soundcheck hoorde al wat geroezemoes en na het eerste nummer roept de punker met lelijkste kop dat zij niet hoeven te soundcheck omdat wij met onze technische hoogstandjes alles al hebben klaargezet.
Wij mogen gelukkig de avond met punk-bands beginnen. Laten we wel wezen, het optreden was in één woord ‘fantastisch’ te noemen in al mijn (Jelle) bescheidenheid. Zelfs punkers lieten ons dat na het optreden weten. Maar wat me toch het meeste bezighield is het feit dat onze voetbal door diezelfde punkers naar de kloten is geholpen. Misschien is het mijn eigen naïviteit maar ik heb altijd gedacht dat punkers idealen hadden.
Onze avond besluit ik kotsend tegen de muur van de club. De zoveelste avond Kebab wil er bij niet meer in. Ik heb het bijna gehad met die rare Engelsen waar zelfs de conservatieven links zijn!

Optreden Canterbury

Vrijdag 18 augustus – Canterbury-Cops they don’t look so smart
Ids: Het is vrijdag. Gelukkig kunnen we morgen weer vertrekken vanaf dit vreemde eiland waar alles andersom is en het overal stinkt naar zweet. We zetten de bus op een parkeerterrein van een restaurant om de dag maar eens goed te beginnen met een stevig Engels ontbijt. Zoals alle voorgaande dagen smaakt dit nergens naar en na een paar happen besluiten we weer richting de bus te lopen.
We moeten nog naar Canterbury waar we vanmiddag nog willen spelen. Opschieten dus! Jelle trapt de gaspedaal stevig in en bijna op hetzelfde moment staan we met een harde klap weer stil. In een flits zie ik nog een stuk bumper langs de zijkant vliegen. Dit kan nooit goed zijn. Eenmaal uitgestapt zien we dat er een paaltje voor de bus staat. Niemand llijkt te weten waar die zo snel vandaan kwam. Een kapotte bumper en een fikse deuk zijn het resultaat. Nadat we elkaar allemaal eens schouderophalend hebben aangekeken besluiten we weer in te stappen en onze weg te vervolgen. De bus rijdt nog prima en wat is eigenlijk een legerbus zonder deuk.
In Canterbury aangekomen parkeren we de bus op een parkeerplaats voor “disabled” in de hoop dat we hier geen loslopende paaltjes tegenkomen. Jelle en Ids gaan op zoek naar een geschikte plaats om op straat te spelen. Die plaats is snel gevonden. Bij een van de winkelstraten bevind zich een klein pleintje waar een straatmuzikant op een akoestische gitaar staat te spelen. Ook een ideale plaats voor ons dus om te spelen. We vragen hem netjes of hij wil verkassen omdat hij precies op de plaats staat waar wij het drumstel hadden gepland. De jongen is zeer begripvol en maakt dat hij wegkomt.
Al tijdens het neerzetten van onze instrumenten komt de eerste politieauto aangereden en op het moment dat alles is ingeplugd en we op het punt staan om te beginnen wordt ook de tweede politiewagen naast ons geparkeerd. Maarja…, wij zijn Friezen. Dit betekent ongeveer hetzelfde als; “gewoon dom kijken en beginnen met spelen”.
Blijkbaar kwamen de politieagenten ook uit Friesland. Ze keken zowaar nog dommer en mengden zich tussen het inmiddels toegestroomde publiek. Niks leek ons nu meer in de weg te staan om eens helemaal uit ons dak te gaan en langer dan 30 minuten te kunnen spelen. Toch wel… Na een aantal nummers kwam er een enigszins geïrriteerd mannetje voor Jelle staan. Hij kwam op mij over als een professionele kinderlokker. Alleen had hij geen snoepjes in zijn hand. En wat moest hij met Jelle? Jelle is bijna 26 en heeft een baard van 7 dagen.
Midden in het nummer begint hij tegen Jelle te praten. Wij spelen door en Jelle zingt terug naar de man die nog geen halve meter van hem af staat. De man blijft praten en wij zingen vrolijk terug. Er ontstond een ware dialoog. Na een tijdje werd het ons duidelijk dat de meneer geen kinderlokker is maar een pastoor van de plaatselijke kerk. En aangezien wij geen Gospel spelen mogen we niet zo dicht in de buurt van de kerk onze muziek laten horen. Werden we eerst weggetrapt door de politie, nu hebben ook de Christenen zich tegen ons gekeerd. Het wordt echt tijd om naar huis te gaan.

Lieve mensen. De zaterdag zijn we heelhuids thuis gekomen waar onze geliefden op ons stonden te wachten. Het lijkt altijd zo mooi om thuis te komen maar niks is natuurlijk minder waar. Als je thuis bent wil je zo snel mogelijk weer weg. Het was een prachtig avontuur en we willen dit zo snel mogelijk een vervolg geven want het rechts rijden beviel ons toch al niet zo. Op de website van onszelf komen de komende week nog een aantal extra foto’s en filmpjes van wat we beleefd hebben. Houdt die dus in de gaten. Vive la France!

De Melanocaster-site: www.melanocaster.com