Gregory van The May Bees over 'Blame It On The Other Ones'

In de recensierubriek viel onlangs het mini-album 'Blame It On The Other Ones' van The May Bees positief op. Een boeiend werkstuk van een tweetal dat duidelijk een eigen pad aan het verkennen is. Zanger/gitarist Gregory Orange geeft nu toelichting bij de tracks op het mini-album:

Time Again
Dit is het oudste nummer van de plaat. Time Again kent vele versies, deze uitvoering vonden we het best passen bij het album. Het is een wat onverwachte aftrap van de plaat; ik denk dat veel mensen het nummer een paar luisterbeurten moeten gunnen. Dat geldt misschien wel voor het hele album; je wordt volgens mij als luisteraar regelmatig door elkaar gehutst en op het verkeerde been gezet. Blame It On The Other Ones is geen makkelijk album, absoluut geen fastfood. Daar zijn we ons tijdens het gehele proces, van schrijven tot de productie bewust van geweest. Alan Ward (deed oa ook Urban Dance Squad, Blues Brother Castro, Vive La Fete etc) draaide zich tijdens het masteren ook regelmatig naar ons om met een gezicht van "help, wat moet ik hier nou weer mee". Moesten we erg om lachen.

Black Queen
Black Queen slaat live altijd goed aan merken we. Een nummer over de macht van de media, televisie en een wereld waarin talkshowhosts als heiligen worden gezien. Dat fenomeen intrigeert me mateloos. Het nummer start vrij eenvoudig met een wat droge bas en drumpartij en eindigt op een bombastische wijze, in waanzin bijna. Een contrast en sfeer die op de gehele plaat terug te vinden is. Net wanneer je denkt dat je er even lekker voor kunt gaan zitten breekt de hel los en vice versa. Het album heeft een wat apocalyptische sfeer, weliswaar met een knipoog, die hoort bij de inhoud van de songs. Wij willen met dit album een statement afgeven, een pleidooi voor reflectie en diepgang. Black Queen is daar een goed voorbeeld van. We beschouwen het overigens artistiek gezien als een tussenalbum, een opwarmer voor de volgend jaar op te nemen langspeler.

The Enemy's Scientist
Het kortste nummer van het album - geschreven in de nacht voor de opnames - en in onze thuisstudio even tussendoor snel als probeersel opgenomen. We zijn tijdens de productie steeds meer van het nummer gaan houden. The Enemy's Scientist gaat over de twijfelachtige en paradoxale rol die wetenschap speelt in de ontwikkeling van de mensheid en is een poging om de gemengde gevoelens van wetenschappers als bijvoorbeeld Einstein en Oppenheimer te beschrijven. Het nummer wandelt als het ware ineens voorbij op het album en roept daardoor uiteenlopende reacties op. Dat geldt eigenlijk voor het hele album. We krijgen soms hele fijne reacties. Gisteren nog vonden we een reactie op Internet van een gast van een geweldige band uit Californie die schreef dat The May Bees eindelijk Shocking Blue als beste Nederlandse band heeft overtroffen. En laatst schreef iemand een mail dat hij met zijn mp3-speler onze songs in de kroegen van Kopenhagen door de speakers liet knallen. Daar zijn we best trots op. Maar we komen zeker ook mensen tegen die maar weinig met de plaat kunnen. Dat snappen we eigenlijk ook best wel, Blame It On The Other Ones is enigszins een wat controversiële plaat geworden. Daar moet je wel tijd en ruimte voor hebben.

Mess
Het langste nummer op het album, een bijna-ballad, over de zogenoemde dagelijkse hektiek waarmee mensen de leegheid in hun bestaan proberen verhullen. Het schrijven van het nummer was daarentegen zo gepiept. Mess is gebasseerd op een eenvoudig thema, maar verveelt niet door de spanning en de mooie opbouw. Marzj en onze producer Pieter hebben daar met de kerst aan gezeten. Ik weet nog dat ik in aangeschoten toestand een MP3-tje ontving op een van de kerstavonden. Ik was volkomen verrast en ongelooflijk gelukkig met het resultaat. Dat heeft iedereen om mij heen toen ook geweten. Mess is een vallei van rust en eenvoud op het album en valt daarom erg op.

Gravity
Ook dit nummer is een oudje, lag al jaren op de plank. Eens op een koude winteravond in elkaar geflanst om een sporenrecorder en drumcomputertje uit te testen. Jaren later dus op de tweede plaat van The May Bees beland. Zo zie je maar weer. Gravity zouden we eerst niet op het album zetten, maar op het laatste moment toch gedaan omdat we het nummer beide te gek vinden. Erg leuk ook om te spelen. De song heeft een flow die wat ongemakkelijk aanvoelt, maar heerlijk is wanneer je je eraan overgeeft. Het intermezzo verwijst naar de titel van het album. Ga daar maar eens goed voor zitten.

Fields Of Albany
Voor velen het meest krachtige en spannendste nummer van het album. Dat verrast ons enigszins, omdat het een vrij extreme song is. Maar het is een zeer sterke song geworden die ik oorspronkelijk instrumentaal had bedoeld. Mede op basis van de enthousiaste reacties hebben we besloten dat dit de singel moest worden. Want eerlijk gezegd hadden we geen idee welke song wel als singel moesten bombarderen. Fields of Albany heeft ons altijd wel wat hoofdpijn bezorgd in de oefenruimte, we hebben behoorlijk wat zitten knutselen aan de opbouw en arrangementen. De bassisten waarmee we het laatste jaar mee hebben gespeeld, Flip en Norman, hebben ook goede bijdragen aan de song geleverd. In mijn ogen is de gekte van de song in de verte vergelijkbaar met een nummer als Paranoid Android van Radiohead. Een waardige afsluiter van het album dachten wij.


Op de "music"-pagina op The May Bees-site kun je het nummer 'Fields of Albany' in de single-uitvoering (= zonder vogelgekwetter) en de andere nummers in fragmentvorm beluisteren. 'Fields of Albany' is overigens ook te beluisteren/downloaden via de pagina van The May Bees op MusicFromNL.