De week van Charlie Dée

Toeval bestaat niet en soms toch wel een beetje, dat gaat zeker op voor de vraag aan Charlie Dée voor haar dagboek van de voorbije week. Bleek het de week te zijn waarin zij werd vereerd met een Essent Award. En aangezien het toch een zondagskind is, krijgt ze van ons een dag cadeau en duurt de week van Charlie Dée acht dagen:

foto door: That's Live/BNN

Zaterdag 10 juni
Het is zaterdag en ik sta veel te vroeg op. Om 8u al. Eigenlijk wil ik altijd als ik moet spelen uitslapen tot minimaal half 10, maar vandaag kon dat niet. Ik moet met Arie (hond) naar cursus. Vanavond BNN That’s Live!
's Ochtends dus in de weer met Arie, 's middags komt Chris. Ik heb nieuwe liedjes, die moeten even door de keuringsdienst. Dat moet, anders blijf ik weken hetzelfde herhalen, denkend dat het anders moet (wat meestal niet zo is) en als Chris de liedjes goedkeurt kan ik tenminste weer met een ander liedje verder.

foto door: That's Live/BNN

We rijden om 3u weg. Stinkend heet is het. Bij afslag Hilversum word ik bijna van de weg afgedrukt. In plaats van de middelvinger geef ik de man mijn pink (kleine piemel). Het doet hem pijn, ik zag het. Bij Eric Corton is het zoals altijd gezellig. Ik vind hem echt een onwijs aardige vent. We spelen goed, het publiek (5 man) is blij. Onderaan staat de link voor wat foto's en om te luisteren
Daarna nog even balletje trappen op het parkeerterein, en weer terug naar Rotterdam.

© Peter de Jong

Zondag 11 juni
Samen met Arie en Myrte (boezemvriendin en manus van alles) rij ik deze bloedhete zondag Rotterdam uit. Vandaag spelen onze mannen hun eerste wedstrijd. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik, die bijna alle wedstrijden heb gezien en al mijn geld op Argentinië heb gezet (uiteindelijk zal Tsjechië bezwijken aan de Argentijnen op 9 juli) op hetzelfde moment speel als onze mannen. En wel om 3u in het Vondelpark, samen met Marike Jager en Ellen Ten Damme. Ondanks dit kleine drama is het een erg leuke dag. Spelen is leuk. Erg warm, maar dat geeft niet. Arie word gegrepen door een andere hond en heeft nu een litteken van boven haar oog tot op haar neus lopen. We noemen haar vanaf nu Tony (Montana).

Maandag 12 juni
Maandagochtend. Vergadering met management. Robin zegt dat ik een zondagskind ben. Het persbericht van de Essent Award ligt voor me. “Hoezo verbaas ik vriend en vijand? Wie is mijn vijand dan?” “Dat is een figure of speech”, zucht Robin (Mijn management vindt mij lief, maar ook heel gevoelig).

Dinsdag 13 juni
Vandaag staat er in mijn agenda dat ik heel de dag thuis ben! Dat betekent: schrijven! Ik heb een hele mooie werkkamer in het huis van de buurman (met kroonluchter) waar op één of andere manier de liedjes vanzelf lijken te ontstaan. Ik schuif achter mijn gloednieuwe piano, die ik onlangs kreeg van twee gulle anonieme gevers. Het is een Yamaha p250, en elke keer als ik hem zie word ik een beetje warm van binnen. “Schrijven is blijven zitten, net zolang tot het er staat” Zei Kees van Kooten ooit. En dus blijf ik zitten tot de drie nieuwe liedjes die in de steigers stonden helemaal af zijn.

Woensdag 14 juni
Om tien uur komt Chris. We werken aan nieuwe songs die we volgende week zullen gaan demo-en (?). Ook surfen we een beetje op het net, op zoek naar evt studio-kandidaten voor de nieuwe plaat. 's Middags kijk ik voetbal (wat een leven) en 's avonds eet ik bij vrienden.

Donderdag 15 juni
Vandaag is de dag van de bekendmaking van de Essent Award! De dag waar ik met smart op heb gewacht! Giel Beelen belt om kwart voor negen en vraagt meteen of ik wel een bh zal dragen als ik op Lowlands speel. Ik verzeker hem dat dat niet nodig is, ik zal de 5.000 euro op een verstandige manier investeren. Dat stelt hem gerust.

© Peter de Jong

Om twee uur word ik opgehaald door de knapste lichtman van Nederland (hij werd ooit in Argentinië belaagd door een groep vrouwen die zeker wisten dat tie David Beckham was). We halen samen de bus op en rijden naar Johan alwaar iedereen staat te wachten. File, file, file en dus komen we pas om half acht aan. We spelen pas om half 12 en gelukkig zijn er wel dertig mensen. De eerste keer sinds we aan het spelen zijn dat er zo weinig mensen zijn en ik vind het helemaal niet leuk. Gelukkig waren de mensen die er dan wel waren blij met ons en zo werd het dan toch nog een bijzondere avond.
Op de terugweg zingen Chris en Joeri twee en een half uur smartlappen. Ik kruip om half zes mijn bed in.

© Peter de Jong

Vrijdag 16 juni
Kwart voor twaalf gaan de oogjes open. Argentinië speelt vandaag. Het zal 6-0 worden, maar de laatste twee doelpunten mis ik. Ik blijf gesterkt in mijn overtuiging dat Argentinië de finale zal spelen.
Om kwart voor zes komen we in Gouda aan waar we in de So What! Zullen spelen. Er hangen twee schermen, zodat we met het bord op schoot voetbal kunnen kijken. 28 over zes scoort Robin dat prachtige doelpunt wat Chris en ik allebei de nacht ervoor voorspeld hadden. Ik schreeuw geluidsloos en hef mijn Hiddinkvuist (ik juich hetzelfde als Hiddink) Chris schreeuwt wel voluit en zal de volgende dag zijn stem kwijt zijn. Maar dat komt toch vooral door de smartlappen.
Het spelen is waanzinnig leuk. Het is wederom niet zo druk, maar het gaat los en we hebben vooral heel veel lol met het publiek. Eigenlijk wilden ze alleen maar dansen. Dus hebben we ze laten dansen. Als ik vertel dat we op lowlands staan, begint iedereen te juichen. Helemaal te gek. Ik beland om kwart over vier in mijn bedje.

Zaterdag 17 juni
Ik moet om 10 uur in Utrecht zijn voor de open dag van de Herman Brood Academie waar ik zang en songwriting ga geven. Mijn auto is kapot. Ik kom om twaalf uur aan. Om half 4 ben ik weer in rotterdam. Chris haalt mij op, we gaan naar Amsterdam. We spelen eerst bij Opium op radio 1 en vervolgens in de Odeon. De tweede editie van de Wah Wah, een nieuw literair popblad wordt ten doop gehouden en wij moeten spelen. Ik sta nl op de cover! Hugo Borst heeft zo ongeveer mijn hele leven uit mij weten te trekken en heeft daar een prachtig cover-verhaal van weten te maken. Ik ben er trots op. Het is allemaal leuk en gaat goed. Om kwart voor elf zak ik door mijn hoefjes en wil ik naar huis.
In de auto terug hoor ik dat mijn kansen om de poule te winnen verkeken zijn. Ghana verslaat Tsechie met 2-0. En zo werd het WK toch nog spannend!


Voor foto's van Charlie Dée bij That's Live klik je hier
De Charlie Dée website