De week van Taxi to the ocean (in Tsjechië en Oostenrijk)

foto: Saskia Lelieveld

Taxi to the ocean stapte onlangs in de bus voor 2 shows in Duitsland, 7 shows in Tsjechië en 3 shows in Oostenrijk. Via de Week Van Taxi to the ocean zijn we nu getuige van de tweede week van deze reis. Bassist en songschrijver Joost Oskamp vertelt uit hoofde van de hele band over de belevenissen van het vijftal in Tsjechië en Oostenrijk:


Zondag 30 april
We zijn met Taxi to the ocean al een week aan het touren in Duitsland en Tsjechië. Er staan voor de komende week nog shows gepland in Tsjechië en Oostenrijk. Dus rij gezellig met ons mee.
Het eerste optreden ooit in Tsjechië van Taxi to the ocean was in Hrusovany u Brna. Na die show in oktober 2005 werden we gelijk geboekt voor het ‘Burning of the Witches’ Festival. Deze show was het uitgangspunt van onze Springtour 2006. De hele band heeft al sinds terugkomst van de vorige tour uitgekeken naar dit optreden. Elk jaar komen hier zo’n 1000 mensen op af. Let wel: als het mooi weer is. En helaas laat het mooie weer het nu even afweten. Het is koud en het regent al de hele dag. Door het natte weer is het grote buiten podium afgekeurd en wordt het hele festival naar binnen verplaatst. Maanden lange voorbereidingen vallen letterlijk in het water.
Er wordt echter niet bij de pakken neergezeten en om zeven uur is het al stampens vol. Het bier vloeit rijkelijk en de mensen zijn uitgelaten. Terwijl het publiek steeds rumoeriger wordt, worden wij steeds stiller. Naast het podium staan onze spullen en wij zitten er tussen in. De hoeveelheid mensen is indrukwekkend. Volgens organisator Martin zijn er ruim 600 mensen binnen in de oude sportzaal.
Een half uur voor showtime komen geluidsman Guido en manager Jacco binnen. Ze zijn een paar uur eerder in Wenen geland en vervolgens door Milan, de broer van tourmanager Lenka, naar het festival geracet. Veel tijd om bij te kletsen is er niet. We moeten op. Er is namelijk maar 15 minuten ombouw terwijl de hele backline van de vorige band eraf moet en al onze spullen erop. Milan, Jacco en Guido helpen om de spullen op het podium te hijsen. Laatstgenoemde rent na het sjouwen naar de mengtafel om daar zijn ding te gaan doen. Het lukt ons om in een kwartiertje klaar te zijn om te gaan rocken. Nu we toch al op het podium staan, kunnen we net zo goed direct beginnen. De lichten, die recht in onze ogen schijnen, maken het volstrekt onmogelijk om het publiek te zien. Alleen de eerste rij is zichtbaar.

publiek Burning of the witches

Ons openingsnummer is een explosie van energie dat het publiek doet duizelen. Na dit nummer weet een heel leger mooie meisjes samen met een rits fotografen zich vooraan het podium te verzamelen. Vanavond spelen we een dampende rockshow voor een totaal afgeladen zaal die helemaal uit zijn plaat gaat. Het is zeer indrukwekkend. Wat een eer om dit te mogen doen!
Na de show moet alles zo snel mogelijk weer het podium af. Dit heeft nog heel wat voeten in aarde. Letterlijk en figuurlijk. Door de aanhoudende regen is de bus vast komen te zitten in de modder. Na een hoop geduw en getrek, lukt het ons om de bus uit de shit te krijgen. Als alles in de bus staat, halen we nog wat bier. Er staat backstage een eigen tap voor de artiesten!
Terwijl we over de show staan na te praten, krijgen we de lekkerste worsten uit Tsjechië aangeboden. Als we vervolgens ook homegrown wiet en lokale alcoholische versnaperingen toegediend krijgen, weten we het zeker: we’re in heaven!
Laten we nog een week blijven!

Maandag 1 mei
De dag na het feest in Hrusovany gaan we naar Praag. Het is vandaag 1 mei en dat betekent in Tsjechië ook wel “de dag van de liefde”. Dit houdt echter niet meer in dan in bed liggen en je roes uitslapen. Wellicht is “de dag van de liefde” hierdoor ontstaan. Aangezien het een kleine stap is van in bed liggen naar de liefde bedrijven.
Op de snelwegen is duidelijk te zien dat er vandaag weinig gebeurt in Tsjechië. Vandaag spelen we in Roxy. Deze legendarische zaal vormde het hoogtepunt van de vorige tour. Iedereen kijkt dan ook zeer uit naar het optreden van vanavond. Voor het zover is, hebben we eerst nog een radio interview. Na dit interview gaan we met z’n allen lunchen. Terwijl de rest van de band natafelt, gaan Lenka en ik naar een belangrijke afspraak een paar straten verderop.
Tourmanager Lenka heeft naast de huidige optredens ook voet aan de grond weten te krijgen bij festivals in Tsjechië. Een zeer groot festival is Sázavafest. Een driedaags-festival met drie podia aan de monding van de rivier Sázava waar ruim 10.000 bezoekers komen. Het zou fantastisch zijn als we daar deze zomer kunnen spelen. Aan de spanning op Lenka’s gezicht zie ik hoe belangrijk dit festival en dus het gesprek zal worden. We treffen programmeur Pavel achterin een kroeg waar alleen “locals” komen. Na eerst wat voorzichtige handen schudden en plichtplegingen, verandert het gesprek al snel in een warm tafereel. Pavel uit zijn enthousiasme over Taxi to the ocean en vertelt hoe hij onder de indruk is van het vele spelen van Taxi in Tsjechië. Hij vindt onze muziek echt te gek! Om zijn woorden daadkracht te geven pakt hij het schema van Sázavafest erbij en daar zien Lenka en ik de naam van Taxi staan. Op het hoofdpodium!! Er gaat bij ons allebei een warme gloed door onze lichamen. Wat een bekroning op het harde werken en aanhouden. Het wordt een hele mooie zomer, de zomer van 2006!
Met heel veel moeite weten Lenka en ik schijnbaar onderkoeld terug naar het restaurant te lopen om daar de rest van de band het grote nieuws te vertellen. Iedereen raakt in een jubelstemming en de nervositeit die weg leek voor vanavond komt nu weer twee keer zo hard terug.

de show in Roxy

Als we aankomen in Roxy raken we weer onder de indruk van de atmosfeer die het gebouw uitademt. Na de soundcheck komt Misak, de presentator van Rockzone, naar ons toegesneld om ons te feliciteren met Sázavafest. Veel tijd om bij te praten is er niet, want we moeten op. Aangezien we vroeg beginnen, omdat ook hier live-muziek ondergeschikt is aan de DJ’s van vanavond, valt de opkomst ons iets tegen. Echter de mensen die er zijn, zijn echt voor ons gekomen en zingen onze liedjes mee. Naarmate het optreden vordert stromen er steeds meer mensen binnen en halverwege de set staan we voor een groep zeer enthousiaste muziekliefhebbers te spelen. De energie kaatst op en neer tussen band en publiek. Na afloop van de show vertelt de lokale DJ dat 1 mei een slechte dag is om in Praag te spelen aangezien mensen de stad uitgaan om of naar familie te gaan of om te vrijen in de natuur.
Achteraf blijkt ook dat Roxy het moeilijk heeft en dat er weinig publiciteit wordt gemaakt en wij dus nergens staan aangekondigd. Ik ben nu nog trotser op ons en het publiek dat er vanavond was. Met de roes van Sázavafest in ons hoofd reizen we terug naar Brno.

Dinsdag 2 mei
Naast de reguliere shows doen we ook een benefietconcert voor gevluchte families uit Tsjetsjenië. Dit in samenwerking met Amnesty International en de gemeentes Utrecht en Brno. Onze tourmanager Lenka en tevens boeker van alle Tsjechische shows wil de kracht van muziek, theater en kunst gebruiken om mensen verder te laten denken dan hun volgende biertje. Wij steunen deze gedachte en gaan dus vanavond voor een goed doel rocken.
Voor het zover is, hebben we eerst twee radio interviews. De eerste vindt plaats bij Radio Hey. De rockzender van Brno en omstreken. Vorig jaar oktober zijn we hier ook geweest en men wil ons graag terug hebben om te horen hoe het ons sindsdien is vergaan. Een uur lang zijn we te gast om te vertellen over het Tsjechische publiek, onze tour, het benefietconcert van vanavond en we kondigen aan dat we in de zomer op verschillende Tsjechische festivals te zien zullen zijn.

op bezoek bij Radio Proglas

Na een uur praten en spelen op Radio Hey gaan we gelijk door naar het volgende radio interview. We gaan naar Radio Proglas. Onderweg daar naar toe licht tourmanager Lenka ons in over hoe en wat en dat ze vermoed dat Radio Proglas een licht gelovige inslag heeft. Niets is minder waar. Als we binnen komen in de studio worden we omringd door kruizen en andere soorten geloofsuitingen. Oei, als ze maar geen profetische boodschappen in onze muziek hebben gehoord.
Doorgaans doen Just en ik, met Lenka als tolk/tourmanager, de interviews. Als we klaar zitten voor het interview kijk ik Just aan. Ik zie bij hem een grijns op zijn gezicht die dezelfde verbazing prijs geeft die ik ook van binnen voel. Waar zijn we nu weer beland? Na de eerste vraag barst de bom en Just en ik kunnen onze lach niet houden. Met veel moeite weet ik een omslachtige uitleg te geven aan Lenka die duidelijk niet gecharmeerd is van onze joligheid. Als het weer rustig is in de studio beginnen we aan het interview. Het wordt een zeer fijn interview. De interviewer heeft duidelijk zijn huiswerk gedaan en ik schaam me voor ons kinderachtige begin. Een leermoment zouden ze op school zeggen.
Na het interview begeven we ons naar de tent waar we vanavond gaan spelen. Daar aangekomen maak ik me zorgen of dit nou wel de goede plek voor een band is om te spelen. Er staan veel tafeltjes waar mensen zitten te eten en te drinken. Het vertoont hier en daar zelfs de symptomen van een hippe bagel & coffee-bar. Geen donker rock hol waar de lucht van bedorven bier je al bij de eerste stap tegemoet komt. Mijn twijfels worden bevestigd wanneer de eerste band, bestaande uit lokale vluchtelingen, begint met soundchecken en dit vlekkeloos laat overlopen in hun optreden. Af en toe komt er weer een bandlid bij of verlaat er een het podium. Er wordt vrijblijvend gemusiceerd en deelgenomen. Een combinatie van te veel gezelligheid en puinhoop op het podium doen mij besluiten maar even de stad in te gaan.

en alweer een setlist maken

Als ik terug kom, is er een hoop veranderd. De Slowaakse band Diego, waar we de vorige tour ook mee speelden in Bratislava, staat op het podium. Eindelijk een serieuze band die strak speelt en ook nog eens leuke liedjes heeft. De atmosfeer is een stuk beter. Het publiek heeft nu meer aandacht voor de muziek dan voor zijn of haar eten en drinken.
Na een Diego set van een uur, is het de beurt aan ons. We beginnen voorzichtig met popliedjes vandaag. Dit valt in goede aarde en het lukt ons dan ook om het publiek te winnen voor de wat stevigere nummers. Aangezien het publiek zeer gevarieerd is, is dit echt te gek. Van jong tot oud blijft men geboeid kijken. Als we net voor de curfew weten te stoppen, lopen we zeer voldaan het podium af. Gelukkig vraagt de organisatie of nog een toegift willen doen. We gaan terug het podium op en zetten de kers op de taart. Wauw, wat een heerlijke avond!
Na afloop komen verschillende mensen naar ons toe om te vragen of we een cd hebben. Aangezien het een benefietconcert is, lijkt het ons een beetje misplaatst om onze cd’s te gaan promoten, maar het publiek is het daar duidelijk niet mee eens en wil onze muziek mee naar huis. We blijven nog lang hangen om met het publiek te praten en te genieten van de fijne avond.

Woensdag 3 mei
De laatste dag in Tsjechië van deze tour wordt afgesloten in Stara Pekarna in Brno. Een zeer vooraanstaand podium in de tweede stad van Tsjechië. Bij onze vorige tour vond hier misschien wel ons meest succesvolle optreden plaats. Het zal moeilijk worden om meer mensen te trekken dan dat er in de tent passen. En als het ons al lukt, dan is het nog maar de vraag of het weer zo’n feest wordt als toen.
Als we ‘s middags binnenkomen om de spullen op te gaan zetten, ontvangt een lief barmeisje ons in een prachtig geel “Taxi to the ocean”-shirt. Wauw, een fan! Het bewijs dat we hier echt zijn geweest, is nu tastbaar. Naast het feit dat we vanavond (tijdelijk) afscheid nemen van het Tsjechische publiek, is er ook nog iets bijzonders aanstaande. Bij de vorige tour zijn we namelijk gevolgd door een documentaireploeg. Maanden lang is hier hard aan gewerkt en door de vasthoudendheid van Lenka en Sander is het vanavond een heus DVD presentatie optreden!

Robin en Joost in Stara Pekarna

Als we terug komen van ons avondmaal is de tent al aardig gevuld. Vanavond doen we twee sets. We beginnen mild en het publiek begrijpt dit. Langzaam staat iedereen op en komt men voor het podium staan. Na vier à vijf liedjes wordt er vooraan gedanst, geschreeuwd en gejoeld. Met veel pijn en moeite kunnen er nog mensen in. Wat zijn we toch een stel mazzelaars dat we hier met zoveel mensen onze muziek mogen delen. Dat de avond wild is en er een goede “vibe” hangt, wordt misschien nog wel het duidelijkst via manager Jacco. De man die normaal altijd alles van een afstandje gereserveerd aanschouwt, staat nu ook met het publiek mee te deinen. Het wordt een wilde avond. De tweede set glijdt er in als zoete koek en met een extra lange “encore” sluiten we de lente tour van Taxi in Tsjechië af.

fans fans fans in Brno

De hele band geniet van alle aandacht en complimentjes.
Morgen naar Oostenrijk, weer een land veroveren!

Donderdag 4 mei
Een nieuw land en dus een nieuw hoofdstuk in het Taxi to the ocean boek. Na een zweterige rit van vijf uur door prachtige Oostenrijkse landschappen, komen we aan bij de zaal waar we vanavond gaan spelen. We mogen gelijk al onze spullen op het podium knallen, omdat we vandaag een ware headliner zijn. Als alles staat beginnen we direct met de soundcheck. Deze gaat zeer vlot. En eerder dan verwacht mag de Oostenrijkse band ‘The Big Empty’ het podium naar hun hand zetten om zich zo klaar te maken voor de start van de avond.
Na de soundcheck zoekt iedereen een rustig plekje op om een beetje uit te rusten. Als ik Just en Robin opzoek om wat te ouwehoeren, zijn ze allebei in dromenland. Ik laat ze daar maar even aangezien elk momentje rust dat je op tour kan pakken de eerste stap is naar een beter bestaan. En het feit dat ik nu allemaal rare dingen begin te schrijven, bevestigt dit alleen maar.
Het gebouw waar we vanavond spelen is zeer bijzonder. Als de deuren open gaan, is alleen het café gedeelte op de tweede verdieping open en daar is dan ook iedereen te vinden. Vervolgens gaat een uur later de eerste verdieping open om zo op de begane grond uit te komen waar je de bands kunt aanschouwen. ‘The Big Empty’ trapt af met een toffe set catchy rockliedjes. Wat gelijk opvalt aan het publiek is dat zij veel gereserveerder reageren en het liefst zover mogelijk achterin in het donker staan in vergelijking met het publiek in Tsjechië.
Remmert checkt voorzichtig bij de jongens van The Big Empty wat ze van het publiek vonden. “Oh, zo is het Oostenrijkse publiek altijd hoor”, is hun antwoord. Oef, dat wordt even andere koek dan Tsjechië.

voor het eerst op een Oostenrijks podium, Arcadium, Graz

Als we gelijk vanaf het eerste nummer de beuk er in zetten, wordt duidelijk dat we vanavond niet veel respons hoeven te verwachten. Toch komt er vanuit een donker gat wel veel applaus en gejoel. Er zijn dus wel degelijk mensen. Op het podium is het geluid totale chaos doordat alle monitor levels helemaal anders staan dan bij de soundcheck. We missen geluidsman Guido die vanochtend weer is teruggereisd naar Nederland. Toch lukt het ons om de concentratie te vinden en de wat zachtere liedjes met veel intensiteit te brengen. Het publiek waardeert dit. Als we naar het einde van de show toe nog wat harder werk ten gehore brengen, komt er opeens een groepje jongens naar voren gedenderd. Op onze rock gaan ze helemaal uit hun plaat en beuken op elkander in dat het een lieve lust is. Het hoogtepunt van hun aanwezigheid vooraan, vormt het crowdsurfen. Met gevaar voor eigen leven springen ze van het podium. WAAAUWW!!! Gekte in Oostenrijk!
Als we alles hebben ingepakt, volgt er een bergrit in het donker naar de live club van boeker Klaus. Daar aangekomen wacht ons een prachtige backstage slaapplek plus een grote zaal die helemaal tot onze beschikking staat. Ik ga naar bed terwijl Just en Remmert nog verder filosoferen over allerlei zaken; midden op het podium.

relaxen bovenop een Oostenrijkse berg

Vrijdag 5 mei
In de ochtend zien we pas echt goed in wat voor schitterende omgeving we terecht zijn gekomen. Om de Oostenrijkse melancholie hoogtij te laten vieren, is er voor ons een heerlijk ontbijt bereid met kaizersbrotchen en dergelijke. Boeker Klaus bereidt ons bij het ontbijt al voor op de plek van vanavond. Hij ziet het somber in aangezien het erg klein is. We stellen Klaus gerust dat we voor hetere vuren hebben gestaan. Na het ontbijt neemt Klaus ons mee naar een restaurantje in de bergen. De hele band geniet van de schitterende plek. Iedereen beleeft vanachter zijn zonnebril de roes van het prachtige landschap met een mixage van het heerlijke bier.
Na anderhalf uur dalen we weer af naar de bewoonde wereld. Als we arriveren in Cafe Bayer blijkt Klaus zijn inschattingsvermogen beter dan de mijne. Het is echt heel klein! Ja, de kleinste plek waar tot nu toe in de Taxi-geschiedenis speelden. Snel overleggen we wat te doen en we besluiten semi-akoestisch te gaan spelen. Remmert knutselt met wat flightcases een drumstel in elkaar, terwijl de akoestische gitaren uit het vet worden gehaald. Tijdens het avondeten wordt de setlijst voor vanavond aangepast.
Een beetje onwennig beginnen we aan de set. Gaan wij en het publiek dit trekken? De eerste vier liedjes gaan stroef, maar dan slaat de sfeer in het café om en blijkt de vergelijking met een diesel nog altijd een rake wat betreft Taxi. Als wij als band op ons gemak zijn met het lage volume en onze draai op het ‘podium’ vinden, krijgen we het publiek mee. De set eindigt uiteindelijke in dampende rock op akoestische gitaren, inclusief een heuse Keith Moon-actie van Remmert.
Na de show komt de kroegeigenaar verguld van geluk naar ons toe om ons gelijk vast te leggen voor elke keer dat we ons ook maar binnen een straal van 100 km van zijn café begeven. We kletsen nog een hoop complimentjes met het Oostenrijkse bier weg.
Als we vertrekken naar onze slaapplek in de club van Boeker Klaus is Klaus zo wijs om zijn auto te laten staan en met ons mee te rijden. Als we aankomen bij de club springt Klaus als eerste de bus uit en rent naar de club. Het lijkt er op dat hij wat biertjes gaat lozen, maar hij blijkt iets totaal anders van plan. Hij gooit namelijk de P.A. aan en begint zijn favoriete muziek op een oorverdovend volume te draaien. We krijgen gewoon een privé afterparty. Vervolgens zie ik kanten van mensen, die ik al langer dan tien jaar ken, waarvan ik niet eens het bestaan wist. Het blijft nog heel lang, heel onrustig in een klein dorpje in Oostenrijk.

Zaterdag 6 mei
De laatste dag van deze tour. Onderweg naar Klagenfurt is het rustig in de bus. Iedereen is nog langzaam aan het bijkomen van afgelopen avond. Als we in Klagenfurt aankomen, worden we door ons GPS-mannetje naar een conferentiecentrum gestuurd. Na wat op en om het terrein te hebben gereden, worden we door de gastvrouw van vanavond naar binnen geroepen. We kunnen gelijk onze spullen uitladen en gaan opbouwen. Vanavond alweer de laatste show en dan moeten we weer terug naar de “normale” wereld. Hield dit maar nooit op.
Het belooft een mooie avond te worden. Gelijk bij het begin van de set staat het jonge publiek al vooraan onze liedjes mee te zingen. Klagenfurt heeft echt op ons gewacht en het publiek is blij dat we er zijn. Alles verloopt als een gesmeerde boterham. Halverwege de set willen we het er dan ook eens flink van nemen als we met de improvisatie in “Way too smart” beginnen. Na een minuut valt er opeens heel veel laag weg. Shit, scheidt dan uiteindelijk tijdens de laatste show mijn versterker er mee uit? Al snel wordt duidelijk dat niet alleen mijn versterker er mee uitgescheden is, maar al onze versterkers.

hoe vermaak je het publiek zonder stroom

Remmert is tot nu toe nog niet gestopt met drummen dus ik begin maar met hem mee te klappen. Nu klapt de hele band en de zaal mee. Na nog een Freddie Mercury-ripp-off van mijn kant, moet ik het publiek helaas meedelen dat er technische problemen zijn en dat die eerst opgelost moeten worden voordat we weer verder kunnen. Na vijf minuten is het euvel verholpen en gaan we weer verder.
Het publiek is wild en het is een prachtige avond. Voor de tour zijn tourmanager Lenka en Robin een weddenschap aangegaan. Lenka is er van overtuigd dat we alle Taxi shirts verkopen, Robin denkt van niet. En ook al hebben we de hele tour her en der wat shirts verkocht, toch zijn er nog zeven shirts over. Op het podium laat ik het publiek delen in de weddenschap.
Na afloop van de show is het een gekkenhuis bij de merchandise-stand. We verkopen heel veel cd’s en alle shirts! Het is echt overweldigend, wat een afsluiter van de tour.

terug naar huis

We laden de bus voor de laatste keer van deze tour in en gaan naar het huis van de jongens van ‘The Big Empty’ alwaar Raffi, het jongere broertje van de zanger, zich een uitstekende gastheer toont. We slapen een paar uur en dan gaan we weer naar Nederland, maar we laten Europa voorlopig niet met rust. Deze zomer zullen we terugkomen, hopelijk als wereldkampioen. Bedankt voor het lezen en bedankt voor de steun van Lenka, NPI, Gemeente Utrecht en iedereen thuis en onderweg en hopelijk tot snel!

Namens heel Taxi to the ocean,

Joost Oskamp

De Taxi to the ocean website