De week van SUB (in Ierland en Italië)

SUB vertrok onlangs naar Ierland en enige tijd later naar Italië. Het kwartet had besloten naar Dublin te gaan om daar een aantal optredens weg te geven en inspiratie op te doen voor het album 'Vincent' dat begin 2006 uit gaat komen. In het amphitheater in Foggia deed de groep mee aan de bandwedstrijd Spazio Giovanni. Het zouden turbulente dagen blijken te worden. Joop Janssen (zang, gitaar, toetsen) vertelt over die belevenissen, met verhalen over gekke, alcoholistische Ieren, opvliegende, hevig gebarende Italianen, een aantal vette shows, nieuwe vrienden en een autocrash…

Maandag 15 augustus
Half negen. Vanuit een stadsbus kijken we naar Dublin Airport, waar we net nog met bezweet voorhoofd onze bagage versleepten. Met muziekinstrumenten is dat ongeveer 4 koffers p.p. We zijn aan de late kant, want we hebben om half tien afgesproken in de Mezz Bar met Finch. Finch is de jongen die de programmering regelt. Zijn naam spreek je ook niet uit als “finsj”, maar zoiets als ‘fuhnsj’. Oorspronkelijk Iers klinkt trouwens als piratentaal: Aarrrhh, arhhh! Onze bus reed richting An Lar (city centre). Na het inchecken en het droppen van de helft van onze bagage, lopen we eindelijk door de Temple Bar wijk. Live muziek is hier aan de orde van de dag. Toch kunnen muzikanten hier niet leven van enkel optredens. Bars vinden het normaal dat je voor een hapje eten en een pot bier komt. Met een beetje goodwill van het publiek zitten er dan nog wat euro’s in je hoed/koffer na afloop. Na 5 minuten binnen te zijn zie ik een bodyguard (van het type afgekeurde SS’er) Paul Vea (bassist) hardhandig naar buiten werken. Er zal wel een foutje gemaakt zijn, want wij zien onszelf toch als flexibele, respectvolle jongens. Maar buiten aangekomen blijkt het serieus te zijn. Vea stak een sigaretje op en mag niet meer naar binnen. Het rookverbod wordt hier streng nageleefd. Iets wat waarschijnlijk ooit nog eens naar Nederland overwaait, maar ook iets waarvan wij totaal geen weet hadden. Funsj komt erbij en Vea moet duidelijk maken dat hij een domme Hollander is, die amper anderhalf uur Ierse bodem onder zijn voeten heeft. Met zichtbare desinteresse bekijkt onze bodyguard zijn documenten. Maar het hart van deze weldoener is groot en verleent ons gratie en een tweede kans. Hè, hè, eindelijk spelen. Zodra we op het podium staan, kunnen we doen waarvoor we gekomen zijn. De mensen vinden het leuk en onze EP vindt gretig aftrek. Eind goed, al goed.


Dinsdag 16 augustus
Als echte toeristen gaan wij met camera gewapend door de straten van Dublin. Ik bekijk de beelden van vannacht: Een diepte-interview met Inés uit Spanje, met snijdende vragen die ooit nog eens in de Tina gepubliceerd kunnen worden. Politieagenten die bij de buschauffeur aankloppen om te vragen waar de mezz-bar ligt. De staten zijn druk en achter elke hoek staat een busker verstopt. Iedereen lijkt een verleden te hebben in de showbizz. Een verdwaalde piraat laat ons foto’s zien van vroeger. Zwart-wit, gekreukt en kostbaarder dan goud. We zien hem staan met een akoestische gitaar en hij heeft een net, gefatsoeneerd kapsel. Hij is opgegroeid in Cork en was bevriend met niemand minder dan ex-stadsgenoot Rory Gallager. Dan stopt hij ze terug in de witte envelop, die in zijn linker borstzak hoort. Hij lacht, stralend wenst hij ons het beste toe. Ieren mythologiseren Rock ’n Roll tot iets onverklaarbaars. De ontmoeting heeft dan ook een vervreemdende lading.
Vanavond spelen we in Ha’Penny Bridge Inn. Tony Ferns is daar de man. Hij laat een opgewekte, laconieke indruk achter. Hij stelt ons voor aan een aardige meneer die tevens barman is. “Fuck off”, klinkt zijn begroeting. Cheers mate! Dublin is wantrouwig en is wezenlijk opgefokter dan de rest van Ierland. We spelen samen met songwriters en stand-up comedians. De presentator komt trillend van energie het podium op. Hij lijkt nerveus, maar heeft wel charme. Ons optreden wordt uitgezonden op de radio. We doen ook nog een interview.


Woensdag 17 augustus
Vandaag busken we op Grafton Street. Het wordt oogluikend toegestaan door de politie. Zodra er teveel mensen stil staan, zijn de grenzen van hun gedoogbeleid overschreden. I.v.m. zakkenrollers willen ze dat we een ander plekje uitzoeken. Een groep pubers komt langs en schreeuwen een aantal Green Day songs uit volle borst mee. Een meid werpt zich op als merchandise verkoopster en brengt onze cd’tjes aan de man. Ze neemt ‘nee’ niet voor een antwoord en heeft een waar talent om mensen om te praten. Even later rent ze met ons plaatje naar een radiostation in de buurt om ons plaatje te pluggen. Ik hoop dat het gelukt is. Na 25 euro’tjes bij elkaar te hebben gespeeld, trakteren we ons op een Carlsberg in de Temple Bar. De barkeeper gooit ons cd’tje in de player en is enthousiast over het liedje “Wendy’s temple bar”. Jullie begrijpen dat de titel geen toeval is.


Donderdag en verder…
We hebben de hoofdstad nu wel even gehad en stappen in de bus naar de westkust. De hele dag luisteren we naar het commentaar naar de voetbalwedstrijd tussen Galway en Kilkenny. Arrh arrh. Deze sport kent zeker zoveel mythe als rock ’n roll. Elke goal verleent de voetballer een status vergelijkbaar aan de heroïek van Achilles. Mijn discman staat vol open in mijn oren te blazen. Een mens moet toch af en toe rust hebben. Des avonds komen wij aan in Doolin (ook geen toeval). We nemen de gitaren mee naar buiten en gaan geheel volgens het aloude kampvuurprincipe songs spelen in een kringetje. Dat zich langzaam uitbreidt met twee Canadese meiden, een Parijse kunstenaar, een stelletje uit het Oost-Duitse Leipzig, nog meer blowende Duitsers en een groep Italianen inclusief een jazzpianist en een hunkerende meid uit Milaan. Gezellig dus. Dan komt er een gitarist bij, die wij omdopen tot de Ierse Johnny Cash. Zijn liedjes zijn op open stemmingen gebaseerd en wij proberen in te haken en mee te spelen. Nadat zijn vrouw hem met hoog Hollands accent aanspreekt, stort de Johnny Cash romantiek enigszins uit elkaar. Het is ontnuchterend om te horen dat hij een advocaat uit Drente is. Na terugkomst in Nederland hebben we nog steeds contact. Het is een heel aardige kerel en we hopen een keer in zijn hometown te spelen.
In Nederland doen we nog twee shows in Tilburg en Oss en we nemen nog wat inspiratie uit Ierland op: Mrs. Carlson-Finn. Om 3 uur ’s nachts rij ik nog door Tilburg om een parkeerplaatsje te vinden. De auto blijft hier een weekje staan, want 3 uur later vertrekken we per vliegtuig naar Bari, een havenstad in Zuid Italië.


Dinsdag 29 augustus
De nacht was kort. De zon staat nog onder de horizon. We strompelen als pakezels door de lege straten naar Tilburg Centraal. In sluimertoestand vervolgen we onze reis in een stille treincoupé. Voor de een voelt dit als nacht, voor de ander als ochtend. Je kunt ze er zo uit halen. De frisgewassen kopjes, de opgestoken haren, de opstartende organizer. Zodadelijk dragen zij hun deel bij aan onze kwakkelende economie. Voor hen is het ochtend. Voor een mens als ik, is het nacht. Na het nuttigen van de broodnodige koffie (st)rek ik mijn ledematen uit. Half wakker staar ik naar een groot bord, dat de tijden weergeeft voor de vluchten vanaf Brussel Airport. Ons vliegtuig is vertraagd. Uiteindelijk vliegen we via Rome naar Bari. We komen laat aan. Ons hotel ligt in Foggia, een slordige 150 km verwijderd van Bari. Met onze gehuurde auto rijden we over de autostrada. De weg is niet verlicht. Mensen gebruiken groot licht om de borden te lezen. Aan het rijgedrag van de doorsnee Italiaan zou ik een heel hoofdstuk kunnen wijden. Ik houd het kort, door een aantal verschillen in opvatting aan te geven met de Nederlandse automobilist:
Op een 2 baansweg passen 4 auto’s langs elkaar.
Rood betekent waakzaamheid; er kan getoeterd worden. Kijk om je heen!
Een smart is gemakkelijk overal te parkeren. Indien er toch geen plek is, zet hem dan op een zebrapad, t - splitsing of rotonde.
Opgevoerde scooters rijden hard genoeg om mee te kunnen op de autosnelweg.
Rust U gerust even uit op een van de noodinhammen aan Uw rechterkant.
Tractors mogen ook over de snelweg.

In Foggia aangekomen ondervind ik het aan den lijve. We zijn uitgeput en zoeken naar het hotel. In een moment van onoplettendheid kom ik met piepende remmen tegen een andere auto tot stilstand. Gelukkig heeft niemand er een schrammetje aan overgehouden. De auto’s helaas wel. Worst case scenario’s vliegen door mijn hoofd. De Italiaanse cel lijkt me niet erg gezellig, noch de incassobrief die op mijn deurmat zal ploffen stemt mij gemoedelijk. De Italiaan verkeert in lichte shock. Hij belt zijn vrienden en de hele straat begint zich ermee te bemoeien. Dit is onze eerste cursus Italiaans, want engels spreken ze nauwelijks. Ik wil het zaakje zo snel mogelijk oplossen. De politie komt en gaat weer. Aangezien ongelukken hier dagelijkse kost zijn, hebben ze in Italië de methode om een vriendschapsverklaring in te vullen. Zo houden we de politie erbuiten en lost de verzekering de vergoeding voor de schade op. We hebben een all risk verzekering afgesloten, dus we hoeven niet in onze buidel te tasten. Ik wil op dit moment gewoon weg uit deze situatie, dus ik zet een krabbeltje onder een verklaring die ik niet begrijp, omdat hij Italiaans is (niet doen mensen!). Een aantal behulpzame mensen brengen ons naar het hotel. Welterusten, zorgen zijn voor de dag van morgen..


Woensdag 30 augustus en donderdag 1 september
Vandaag handelen we de verzekering af en focussen we ons weer op hetgeen waarvoor we gekomen zijn; speluh! Morgen begint de halve finale voor het Spazio Giovani Festival. Een soort ‘grote prijs’ in Italië. Bij aankomst staan we allemaal perplex. Wat is dit een vet podium!! Het amfitheater biedt toegang tot 3000 toeschouwers. De komende dagen gaan we soundchecken en ontmoeten we de andere acts. De soundchecks zijn extreem lang. Je zult het niet geloven maar 2 uur per band is niet overdreven. Wij stonden dus pas om 21.00 uur te soundchecken. We ontmoeten Cris, die ons pizza aanbood. Hij is een enorme beer die, zo bleek later, een lantaarnpaal met één hand kan draaien. Eerst noemden we hem ‘de sterkste man van Foggia’, later gewoon ‘Obelix’. Zijn maatje Antonio werd automatisch ‘Asterix’. Hun auto stond schuin op zijn vering als Obelix achter het stuur zat en Asterix aan zijn zijde. Rare jongens die Romeinen…


Vrijdag 2 september
Rond 3 uur ’s middags begint een doorloop voor vanavond. We hebben goed contact met het technische team en de organisatie. De officiële sfeer is er vanaf en we maken veel lol onderling. Voor aanvang van onze gig komt de rockacademie delegatie Thijs en Gerard ons begroeten. We hebben er allemaal zin in en we doen wat interviews voor de televisie en een muziekblad ( www.citymusic.it ). De presentator is een bekende komiek uit Bari, hij is een smooth talker en heeft zijn hoofd en kapsel geleend van Jules Deelder. Helemaal Rai Uno verantwoord, heeft hij aan beide zijden twee bloedmooie vrouwen staan. Ze hebben niet veel aan en de helft van de aankondiging wordt besteed aan hun schaarse kleding. Ze antwoorden met een brede glimlach die alle tandpasta reclames overbodig maakt. Af en toe mogen ze ook iets zeggen, maar ze worden halverwege onderbroken door de presentator.
Hij kondigt ons aan als i soeb(uh), “the best band in the world”. Het publiek ontvangt ons enthousiast en wordt helemaal luidruchtig wanneer Paul Zea in gebrekkig Italiaans een liefdesverklaring aflegt. ‘Mrs. Brown’ wordt uitgezonden op televisie ( zie www.teleblu.it ). Terwijl we ’s avonds naar het stadscentrum lopen, signeren we onze cd en leer ik een gitarist de akkoorden. In de stad leren we veel mensen kennen. Er ontstaat tussen de meedingende bands een bijzonder contact. Een aantal cocktails later leidt Obelix (Cris) ons naar de hotel kamer. Hij deed met ‘gallery of lore’ het voorprogramma voor The Gathering in Italië.


Zaterdag 3 september
We spelen weer in het amfitheater. Dit is de dag van de finale en tevens de dag van de voetbalwedstrijd Italië – Schotland. Uiteindelijk loopt het stadion toch redelijk vol. Het is wederom te gek en we maken een filmpje van het publiek vanaf het podium. We bedanken de rockacademie en de Nederlandse Ambassade, die deze trip mogelijk maken. Na afloop ontmoet ik de jongen met wie ik het ongeluk had. Hij kust en omhelst me ( dit is een standaard begroeting in Italië ). Fijn om hem zo enthousiast mee te maken. We wensen elkaar het beste en onze wegen splitsen weer. Even later worden we opgenomen in een Napolitaanse familie. Ze noemen ons figlio (=zoon) en als we ooit in Napels zijn, zijn we altijd welkom. Heel lieve, hartelijke mensen dus. Dan komt de prijsuitreiking. We zijn publiekslieveling. Telkens waneer de presentator ‘i Soebuh (SUB)’ roept, breekt er een luid gejuich los. De act Chiarastella wint. Haar muziek is geïnspireerd op Bjork en Ani di Franco. We vinden haar erg goed. Met twee punten achterstand zijn we tweede. Nou ben ik zelf helemaal niet zo kapot van wedstrijden; dit soort dingen horen er nu eenmaal bij. Het spelen en mensen overtuigen is waarvoor je komt en wat onze drijfveer is. Met de publieksprijs gingen wij naar het hotel, maar niet nadat we op het piazzetta (plein met bars) met zijn allen afscheid nemen van deze geweldige dagen. Morgenvroeg reizen we met een dagboek vol email adressen en telefoonnummers af naar Bari.


Zondag 4 september
Om elf uur vertrekken we naar Bari. Daar ontmoeten we Walter Mondini, organisator van het l’aqua in testa festival. Het podium ligt aan het stadsstrand ‘panne e pommodori’. Vrij vertaald betekent dat ‘brood en tomaat’. Nou is een amfitheater vet om in te spelen. Dit podium slaat echt alles. Er hangen moving heads in hoge stellages en later tijdens de soundcheck komen we er ineens achter, dat wanneer we achter ons kijken onze hoofden op een levensgroot scherm te zien zijn. Helemaal Bon Jovi verantwoord dus. Walter escorteert ons naar het hotel. Met 4 sterren is ook dit totaal buiten proporties. Maar we zijn erg moe, dus het is erg fijn dat we hier kunnen opladen voor vanavond. Na een hete douche, telefoontjes naar het thuisfront en een dutje zijn we weer fit voor vanavond. We gaan naar de soundcheck. De headliner van vanavond is erg goed. Het lijkt alleen wel heel erg veel op Grandaddy. Maar ja, beter goed gejat dan slecht verzonnen. Onderling is iedereen erg aardig is er een respectvolle sfeer. Om 22.00 uur begint onze show. Vanaf het eerste moment spelen we vrolijke up-tempo songs, zodat we 2500 man aan het swingen krijgen. We worden goed ontvangen en de lichtshow en sound zijn geweldig. Na de show ontmoeten we Bas Ernst van de Nederlandse Ambassade en een Italiaanse counsil. Ik geef de EP af aan een radiopresentatrice, die me verdacht veel kusjes geeft. Dus Mrs. Brown is nu in Bari in rotatie.


Maandag 5 september
Ons vliegtuig is gecanceld. 6 uur later hebben we een andere vlucht naar Amsterdam. Als we aankomen sta ik een half uur bij de bagage belt. Niks. Wouter ’s en mijn tas zijn foetsie. Maar we hebben een tof leven, dus dat is netto positief. Waardoor we eigenlijk met een glimlach naar de ‘lost and found’ afdeling lopen. De komende tijd gaan we ons focussen op de pre -productie van ons debuutalbum Vincent. Het begint allemaal in elkaar te vallen, de liedjes, de sfeer. Nu dus keihard aan het werk..


Woensdag 7 september
“Ding dong”, zei de deurbel. “Hier meneer, Uw tas”. Eind goed, al goed…


Voor meer info over SUB en om te zien waar je de formatie de komende tijd aan het werk kunt zien, bezoek je www.whatsub.nl.