Daniel Baggerman (popfotograaf)

We kwamen de laatste tijd de naam van Daniel Baggerman nogal eens tegen. Deze fotograaf werkt onder andere voor organisaties als de Zuid-Hollandse Popunie, De Grolsch Grote Prijs van Nederland en 3VOOR12/Rotterdam. Aangezien we in de rubriek Achterom nog niet eerder een popfotograaf hadden, leek het een goed idee Daniel eens uit te horen over zijn rol in het muziekwereldje. De 32-jarige Baggerman is geboren in Rotterdam en is autodidact ("ik heb wel veel tijd in een stinkend donker kamertje doorgebracht"). Voor de verdere informatie geven we het woord aan Daniel.

Wat houden jouw werkzaamheden in?

Muziekfotografie (concertregistraties en fotosessies) en een heleboel andere muziekgerelateerde dingen als websites, platenhoezen en shirtjes. In opdracht van bands of organisaties als Popunie Zuid-Holland en de Grolsch Grote Prijs van Nederland. Ook ben ik kernredactielid van 3VOOR12 Rotterdam, waarvoor ik naast fotoverslagen, hete nieuwtjes en interviews een hoop achter de schermen doe. Veel mailen en dingen op internet zetten, eigenlijk.

Hoe ben je in het vak verzeild geraakt?

Een jaar of zeven geleden ben ik begonnen te fotograferen. De stap om concerten te gaan fotograferen was niet echt opzienbarend, ik ben al vanaf een jaar of 10 obsessief met muziek bezig. Eerst een paar jaar geploeterd, het is namelijk niet zo makkelijk als je zou denken. Het balletje begon pas echt te rollen toen ik in 2001 voor Popunie Zuid-Holland begon te fotograferen. In dat jaar ben ik ook mijn eerste fotosessies met bands gaan doen. Mijn trouwste klant is ongetwijfeld Erik Vandenberge, hij vroeg mij ook als eerste een cd te ontwerpen (Tent & Oily Smoke) en ik beheer al een paar jaar zijn site.

Wat is er goed en wat kan er verbeterd worden aan het Nederlandse muziekcircuit?

Muzikaal gaat het prima in Nederland, er lopen waanzinnige muzikanten rond. Volgens mij is het klimaat nu heel gunstig voor bands, internet heeft alles veranderd. Als je het halen van een dikke Major-deal niet voorop stelt kun je tegenwoordig als band redelijk succesvol worden. Initiatieven als Musicfrom nl en 3VOOR12 maken het voor de bands steeds makkelijker om een breder publiek aan te boren. En labels als Dying Giraffe Recordings zorgen ervoor dat je ook zonder stoffige cdwinkels en Buma/Stemra-verplchtingen je muziek wereldwijd kunt verkopen.

Wat zijn de struikelblokken van jouw vak?

Het gevaar in de (muziek-) fotografie is denk ik dat je verzuipt in het aanbod. Vooral de komst van betaalbare digitale spiegelreflex-camera's heeft er voor gezorgd dat het af en toe dringen wordt op de voorste rij. De vraag is natuurlijk of er ook meer goede fotografen zijn nu, het wordt in ieder geval veel moeilijker om op te vallen. Eigenlijk heb ik het geluk dat ik al vanaf mijn eerste concert voornamelijk zwart/wit fotografeer, dat springt er nu lekker uit tussen alle kleurige
collega's.

Heb je wel eens last van vervelende artiesten?

Tot nu toe heb ik weinig problemen met artiesten. Ik kan me wel ergeren aan grote bands met pretenties, toevallig vaak Amerikanen. Omdat ik voornamelijk "kleine" bands fotografeer ben ik elke keer weer verbaasd als ik na drie nummers weggestuurd wordt door de security. Lokale bands zijn meestal blij dat ze gefotografeerd worden, dat werkt heel wat prettiger.

Is de komst van de digitale camera een zegen of zweer je bij de "traditionele camera"?

Eigenlijk was ik tot voor kort een ware tegenstander van digitaal, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er naast zat. Ik fotografeer nu ongeveer 1,5 jaar digitaal en zou niet meer terug willen. Het lukt me gewoon om veel meer te doen, en als het snel af moet zijn is dat geen probleem. Rolletjes inslaan voor een concert is er ook niet meer bij, dus ik ga naar de vreemdste avondjes. Door dit alles ben ik veel vrijer gaan fotograferen, hopelijk is het te zien...

Wanneer ben je tevreden?

Tevredenheid is een beetje gevaarlijk natuurlijk, je kunt beter hongerig zijn. Het is wel heel leuk als alles bij het fotograferen tegen lijkt te zitten en er achteraf juist hele mooie plaatjes tussen blijken te zitten.

Wat zijn je toekomstplannen?

In de nabije toekomst zit er al heel veel leuks aan te komen. Heel veel dingen voor Elle Bandita, samen met illustrator Kim Coster die haar in miniatuur aan het bouwen is. Het begint met een gestoorde website, meer verklap ik nog niet, kom over een paar weken maar kijken. Ook ga ik weer een sessie met Anderson doen, voor hun Amerikaanse tour. Ik begin ook een beetje aan videoclips te snuffelen, er is nog niets met zekerheid te zeggen, maar ik verwacht wel hele leuke nieuwe richtingen in te slaan binnenkort.
Op de langere termijn heb ik grotere plannen. Ik begin een soort historische waarde in mijn foto's te ontdekken, omdat ik al vrij lang relatief obscure bands volg. Er ontstaat een beeld van een hele grote groep bands die in de reguliere media vrijwel genegeerd worden. Hopelijk kan ik het tot een mooi boek schoppen, wat ook voor mensen die de bands niet kennen interessant is.

Ben je zelf ook muzikaal actief?

Ooit speelde ik fanatiek bas en gitaar. Sinds de fotografie kom ik er maar weinig aan toe, ik kan me gewoon beter uiten in beeld dan in muziek. Tegenwoordig zit ik nog wel eens te knutselen in mijn computer, vooral veel overbodige electro. Maar actief kun je het niet echt noemen.

Kun je een leuke anekdote vertellen?

Finaal uit mijn broek gescheurd tijdens een fotosessie met Meringue. Ik heb toen een uur lang krampachtig m'n tas ervoor gehouden, ze hebben gelukkig niets gemerkt. En de ongetwijfeld fantastische foto's die ik van Evan Dando maakte in de kleedkamer van Rotown, die de volgende dag niet op het rolletje bleken te staan. Heel professioneel...


De site van Daniel bereik je door hier te klikken.