De week van john wayne shot me

john wayne shot me bracht onlangs het album 'The Purple Hearted Youth Club' uit en had de afgelopen week een paar optredens staan. Een mooie gelegenheid om een kijkje in de john wayne shot me keuken te nemen. Thijs van den Broek die de meeste nummers voor het viertal schrijft en de vocalen voor zijn rekening neemt noteerde wat er in De Week Van john wayne shot me passeerde:

Zaterdag 26 februari
Vandaag spelen we in Brussel in het kader van het BRXLBRAVO festival. Dit is een cultureel festival verspreid over de stad en één van de onderdelen is dat er bandjes spelen in verschillende metrostations. Omdat onze drummer Geert niet kan komen doen we een beroep op onze vriend Wouter van de Bossche punkband Bullpen. Om 9 uur in de ochtend staan onze bassist Merijn en ik bij Wouter voor de deur om te gaan oefenen. Dat gaat boven verwachting goed en om 11 uur vertrekken we richting Brussel waar we om 13 uur moeten zijn. Een schijnbaar eindeloze file bij Breda gooit roet in het eten en we komen anderhalf uur te laat aan bij het station Brussel Zuid/Midi. We blijken niet de enigen te zijn die te laat arriveren; tegelijk met ons druppelen de mensen van de organisatie binnen. BRXLBRAVO is een nogal apart festival. De organisatie is deels tot in de puntjes verzorgd en deels ronduit amateuristisch. Zo is er geen stroom op de plek waar we moeten spelen. Uiteindelijk wordt hier, weliswaar op een manier waar de Arbo niet zo blij mee zou zijn, voor gezorgd en kunnen we gaan spelen. Ik zag een beetje op tegen het spelen voor argeloze voorbijgangers, maar dat valt heel erg mee. Okee, sommige mensen die bijvoorbeeld proberen een telefoongesprek te volgen kijken ons nogal boos aan, maar veel mensen blijven staan en luisteren. Ook enkele van de bewoners van het station vermaken zich best. Op een gegeven moment komt een van de zwervers naar me toe met een beduimeld zakdoekje om mijn voorhoofd van transpiratievocht te ontdoen. Een beetje onwennig onderga ik dit maar. Het is een beetje vies maar wel erg rockster natuurlijk.


Zondag 27 februari
Door het spelen in zo’n bandje kom je nog eens ergens. Gisteren in Brussel, vandaag zijn we in Hoorn. Best een mooi stadje trouwens. We arriveren te vroeg bij de kleine kroeg Swaf waar we vanavond spelen en gaan dus maar wat eten bij de plaatselijke shaormatent. We hebben het over Johan omdat die band uit Hoorn komt. Toen Geert en ik net over een rijbewijs beschikten gingen we met mijn zus Marieke vaak naar allerlei uithoeken van het land om bands als Caesar of Johan te zien. In het etablissement halen we herinneringen op uit die tijd en hebben we het over Johan’s bezetting van toen, met die kleine bassist die het nummer “Back in School” zong. Nadat we de broodjes achter de kiezen hebben gaan we weer eens kijken in Swaf. Het café is nu open en behalve kroegbaas Nico zijn er nog drie aanwezigen: de eerste bassist van Johan met vrouw en kind! Als je het over de duivel hebt….

Swaf is een leuk café met een heel klein podium. Onze vriend Fred, drummer van de Belgische band Austin Lace, is vandaag voor de gezelligheid met ons mee en bespeelt een extra keyboard. Gezien de maat van het podium moet hij echter half op de WC plaatsnemen (foto). Vlak voor het concert gebeurt iets minder leuks. Geert krijgt as van een sigaret in zijn oog en heeft daar behoorlijk veel last van. We besluiten om maar even een afspraak te maken bij de plaatselijke huisartsenpost. Daar kunnen we pas na het optreden terecht. Er zijn niet al te veel mensen maar we spelen een redelijk concert. Als ik bij de aankondiging van het laatste nummer vertel dat we na het spelen van dit liedje richting het ziekenhuis gaan krijg ik de lachers op mijn hand. Over Geert hoeven jullie je trouwens geen zorgen te maken. Hij verlaat de huisartsenpost weliswaar met de piraat-look (een afgeplakt oog), maar da’s slechts voorzorg. Over twee dagen is alles weer goed.


Maandag 28 februari
Een tijdje gelden kreeg ik een mailtje van de Amsterdamse locale zender Radio Mortale waarin werd gezegd dat we maar weer eens een keertje bij hen over de vloer moesten komen. Toen ik werd gevraagd om dit dagboek bij te houden heb ik hen meteen teruggemaild met de vraag of ik niet in deze week langs kon komen. Ik moet wel zorgen dat ik wat te melden heb in dit dagboek natuurlijk. Voor de mensen van Mortale kwam maandag het beste uit en vandaar zit ik nu hier in Amsterdam. Presentator Joris draait toffe platen van onder meer The Heights, Findel en Anderson. Het meeste ken ik niet maar dat maakt het alleen maar leuker. Zelf ben ik minder in vorm. De liedjes die ik speel komen voor mijn gevoel niet echt goed uit de verf. Ik speel liever niet alleen.


Dinsdag 1 maart
Vandaag gebeurt er bijzonder weinig op muziekgebied en….


Woensdag 2 maart
ook vandaag is het een erg rustig dagje.


Donderdag 3 maart
Geert en ik gaan naar Adam Green in Doornroosje. Doornroosje is een mooie club in een statig oud huis in Nijmegen. We hebben hier al een paar keer bijna kunnen spelen maar om verschillende redenen ging het op het laatste moment telkens niet door. Adam Green en zijn band spelen een goed concert. Hij is een eersteklas entertainer en zingt een beetje als Frank Sinatra.


Vrijdag 4 maart
Door weer en wind en vooral veel sneeuw rijd ik vandaag naar Oisterwijk. Ik moet bij het plaatselijke jongerencentrum Demo zijn voor het laatste concert van Bullpen. De band van Wouter, die zondag in Brussel nog met ons meespeelde, stopt er mee. Onze bassist Merijn is er ook, net als de nodige andere vrienden. Bullpen maakt van hun afscheid een gezellig klein feestje.


Zaterdag 5 maart
Vandaag ben ik druk met allerlei dingen, maar muziek is er niet een van.

Thijs en Kimya

Zondag 6 maart
Vandaag is een speciale dag voor me. We spelen in Utrecht met Dawson en Schwervon!. Bij toeval ken ik Kimya al vijf jaar, uit de tijd dat ze net begon met Moldy Peaches. We hebben echter nooit samen gespeeld. Als ik aankom in Utrecht is Kimya er al. Ze is zo’n ongelooflijk warme en lieve persoon. Als Schwervon en Kimya gesoundcheckt hebben zijn wij aan de beurt. Het geluid is erg raar, maar uiteindelijk te pruimen. Als we een half uur later ons eerste nummer spelen klinkt het gek genoeg gewoon goed. Het klinkt misschien een beetje dikke-nekkerig maar we spelen behoorlijk goed vandaag. Voor het laatste nummer vertel ik over dit dagboek.

Ik wil dat jullie als lezer denken dat we een enorm populaire en professionele rocknroll band zijn en daarom vragen we de mensen in het publiek om als een gek te staan juichen, klappen en zwaaien voor de foto voor bij dit dagboek. Ik heb dit geleerd van een opname van een TV show van Paul Haenen waar ik ooit was. Hier werden de applausjes ook los opgenomen om later in het programma gemonteerd te worden. Dat even terzijde.

Na het concert ben ik blij en hetzelfde geldt voor mijn bandgenoten. Het mooiste moment voor mij moet echter nog komen. Kimya doet een prachtig, ontroerend en grappig optreden. Als ze tussen haar nummers door vertelt dat ze blij is omdat ze er lang naar uit heeft gekeken om eindelijk met ons te spelen en dat ze van ons houdt dan raakt dat me. Een heel fijn gevoel. Ik blijf nog een tijdje hangen en verlies nog wat potjes pool van Kimya. De pret mag dat echter niet drukken. Na sommige optredens ga je naar huis met een grijns op je gezicht die er niet af te krijgen is. Dit is zo’n avond. Dat gevoel is voor mij de reden waarom ik in een bandje zit.

Voor alle verdere wetenswaardigheden en om te zien waar je john wayne shot me de komende tijd aan het werk kunt zien, surf je naar www.johnwayneshotme.nl