Het debuut van
Kirsten, 'The Chick Singer', was al geen misselijk plaatje, maar op de opvolger
'Vanilla' heeft de Haarlemse singer/songwriter zichzelf duidelijk overtroffen. En dat terwijl er in het boekje van de cd te lezen staat: "For a while (you may say for years) I have doubted if I could do 'it'", tijd voor een gesprek met
Kirsten en in elk geval de vraag vanwaar er aan de te leveren prestatie getwijfeld werd.
Bij de
Prijsvraag die parallel loopt aan dit interview is een
gesigneerde versie van het album 'Vanilla' te winnen. We hebben drie exemplaren te vergeven. Eén van de drie winnaars van de cd krijgt ook nog een
Kirsten-T-shirt. De prijsvraag loopt tot
zondag 27 februari.
Hoe ben je te werk gegaan nadat je eerste album is verschenen? Kirsten: "Na de tour na het eerste album heb ik een maand of vier, vijf de tijd genomen om bij te komen en daarna ben ik weer
aan het werk gegaan, ben ik weer liedjes gaan schrijven. Ik heb er zo'n twintig geschreven, waar we een keuze uit hebben gemaakt en vanaf april vorig jaar ben ik gaan openemen." Dat klinkt vrij "gestroomlijnd", maar in het cd-boekje stel je dat je
twijfelde of je het nog wel kon, hoe zit dat? Kirsten: "Ik ben singer/songwriter, dus je bent altijd onzeker of het wel goed is wat je doet, dat hoort erbij. Maar het gaat meer om het volgende: de eerste plaat heb ik in zeven jaar gemaakt en daarbij ging ik er niet voor zitten om een liedje te maken. De nummers kwamen gewoon vanzelf,
de liedjes dienden zich aan, afhankelijk van wat ik meemaakte. Dat beangstigde me, ik dacht als dat mijn manier is, moet ik a een ellendig leven gaan lijden en b kan ik dan maar één plaat per zeven jaar maken. Dat schiet niet op en daarom vroeg ik me af, kan ik dat wel? Maar ik ben gewoon gaan werken, elke dag, negen uur op, vanaf tien uur werken, tot twaalf uur, uurtje pauze en dan weer verder tot zes uur. Die werkwijze heeft ontzettend veel vruchten afgeworpen. Laten we zeggen, ik heb
meer ruimte genomen om te schrijven en ik heb me
breder opgesteld voor wat betreft de onderwerpen en alles wat ik mocht schrijven."
Wat moeten we ons voorstellen bij dat werken? Kirsten: "Telefoon uit, geen afspraken doordeweeks, maar werken aan de liedjes. Soms had je aan het eind van de week drie liedjes af en soms had je aan het eind van de week maar één goed idee." Ga je dan met je gitaar zitten en wat pingelen en komt daar dan misschien wat uit? Kirsten: "Ja, inderdaad met de gitaar en dan een paar akkoorden en daardoor liet ik me inspireren. Ik heb nooit van te voren bedacht waar ik over zou schrijven. Het eerste couplet was meestal
een sfeer, een gevoel en dan was het vaak nog niet duidelijk waar het over gaat. Pas bij het tweede of derde couplet wist ik waar het over ging. Dat blijft toch altijd een soort
mysterieus proces." Hoe snel ben je dan doorgaans klaar met een liedje? Is dat een kwestie van klaar is klaar of blijf je dan nog weken schaven en veranderen? Kirsten: "Dat verschilde per nummer. Bij de eerste plaat moest het eigenlijk in een dag klaar zijn, was er na een dag nog geen compleet nummer, dan was het gewoon niet goed. Deze keer was dat verschillend, de ene keer was er in een dag een compleet liedje, maar ik ben ook wel eens drie weken met een nummer bezig geweest. Elke dag een zin, of een regel, of soms zelfs een woord,
monnikenwerk zeg maar. Ik heb alle varianten wel gehad bij deze plaat, meestal begin ik met akkoorden, dan daarop klanken en die klanken worden dan zinnen en vervolgens wordt het een heel liedje. Ik heb ook wel een nummer, 'Maybe' is dat, eerst vanuit tekst geschreven, dat had ik nog nooit eerder gedaan. Het was eerst
een gedicht en dat heb ik op muziek gezet en daarvoor de zinnen weer wat aangepast. Net als de verschillende manieren van schrijven heb ik ook wat betreft onderwerpkeuze van alles aangegrepen, dingen uit mijn leven, dingen uit "het" leven en dingen uit andermans leven. Ik zat ook op één lijn met de producer, Rob van Donselaar, die ook de vorige heeft geproduceerd. We hadden allebei het gevoel dat we deze plaat anders wilden opnemen, we zijn er veel frisser aan begonnen en alles lag volledig open."
In de recensie op MusicFrom.nl stond dat het album "minder kwaad" klinkt, hoe zie je dat zelf? Kirsten: "Dat klopt absoluut, ik heb deze plaat met wat
korreltjes zout en een
knipoog hier en daar gemaakt. Met veel meer humor al met al." Hoef je ook niet meer zonodig het beeld van de
chick singer uit te dragen? Kirsten: "Ik heb dat beeld nooit uitgedragen, het was gewoon een leuke titel. Ik realiseerde me wel dat het bepaalde gevolgen zou hebben, maar mijn bedoeling was het niet." Zou het niet zo moeten zijn dat alleen Kirsten volstaat, dat het daar naar toe moet tenminste, dat de naam alleen al een beeld oproept? Kirsten: "Nee, ik ben er blij mee als mensen mij de chick singer noemen. Blijkbaar nemen mensen zoiets snel over, in elke recensie en in elk artikel staat wel een keer chick singer. Als het een
positieve uitstraling heeft, heb ik dat graag, maar ik heb dat verder niet als zodanig bedacht."
Naar aanleiding van bovenstaande uitspraken over je werkwijze, lijkt het ons leuk als je Nummer voor Nummer wat vertelt (we stelen daarvoor brutaalweg het idee van een andere rubriek bij onze interviews). We gaan daarbij de volgorde op het album af,
'Maybe'? Kirsten: "Dit is bijvoorbeeld zo'n nummer dat ik op een heel andere manier geschreven heb, dus eerst de tekst. Het was eigenlijk een gedicht, dat wil zeggen, het was eerst
een sms, maar ik ben er vijf uur 's nachts mijn bed voor uitgegaan omdat het te lang werd voor een sms. Het werd een gedicht en duidelijk ook voor iemand speciaal bedoeld, maar daar ben ik voor het liedje creatief mee aan de slag gegaan." Wij merkten al een aantal keer dat mensen verbaasd opkijken van het openingsnummer en dan zoiets vragen als 'Hé, gaat Kirsten de dance-kant op?'. Is dat bewuste opzet geweest? Ik heb dat nummer wel bewust op die plek gezet omdat ik zoiets had van, een nieuwe plaat,
spits je oren maar! Ik geloof wel dat het ook zo werkt. Als je doorluistert, kom je verder vanzelf wel vanalles tegen."
'On Top'? Kirsten: "Ik probeerde daarbij vrolijk te zijn, ook al is het een serieus onderwerp. Ik wilde een nonchalant soort vrolijk liedje maken."
'An "It's Allright"'? Kirsten: "Dat is nu echt zo'n nummer waar ik drie weken aan gewerkt heb, soms een woord per dag, echt ambachtelijk. Ik had al snel een couplet en refrein en ik voelde wel dat dat mooi was, maar de rest kwam niet erg vanzelf."
'Hail You!'? Kirsten: "Dat dateert al van de laatste echte tour en was dus eigenlijk het eerste liedje voor het album, eigenlijk meer nog een soort voorloper ervan. Het is uit een soort
luchtigheid geschreven. Het pretendeert niet veel, het is geen zwaar serieus liedje, het springt ook alle kanten op. De manier waarop we hem hebben opgenomen maakt het weer een beetje mysterieus. Want ten opzichte van de gespeelde live-versie hebben we 'm in een nieuw jasje gegoten. Live is het met een echte drummer, maar op de Vanilla-versie hebben we niet met een drummer gewerkt maar met een computer."
'Here Goes Nothing'? Kirsten: "Dat is absoluut een nummer dat uit mijn gevoel geschreven is. De lading is nogal politiek. Je zou het een protestnummer kunnen noemen, maar ik denk dat het dat niet is, omdat ik ook wel andere kanten zie aangaande het onderwerp. Er zitten veel nuances aan. Het is geschreven vanuit iemand die in een land leeft waar het
oorlog is. Je ziet op tv de soldaten uit Amerika, of waar dan ook, trots vertrekken en hun vrouwen uitzwaaien. Stel je woont in dat land waar die oorlog is en je ziet dat ook op tv, dat iemand glimlachend in het vliegtuig stapt om je landgenoten te komen neerknallen. Vanuit dat gezichtspunt is 'Here Goes Nothing' geschreven."
'Down By The Water'? Kirsten: "Dat is het kunststukje van deze cd en mijn lievelingsnummer en dat is wat ik er over zeg." En geen woord meer? Kirsten: "Nee." Okay,
'Vanilla' dan, het titelnummer. Kirsten: "Dat is het laatste liedje dat ik heb geschreven voor deze plaat. Ik had met mijn producer al liedjes uitgekozen en daar zat deze nog niet bij. Maar toen ik het hem liet horen, vond hij het wel een erg mooi liedje en dus moest het erbij. Ik heb het nummer geschreven voor
een workshop songschrijven die ik deed met jongeren vanaf 12 jaar. Ik wilde zo laten zien dat je door het onderwerp van het liedje op een bepaalde manier gaat zingen. Als je je inleeft in de tekst komt het vanzelf op een bepaalde wijze uit je strot. Ik vond niet echt een geschikt liedje om dat aan die jongeren uit te leggen, dus schreef ik met dat doel 'Vanilla', uiteindelijk bleek het zo'n leuk liedje dat ik dacht, dat kan ik niet zomaar voorbij laten gaan. Voor
Kirsten-begrippen - zoals veel mensen mij kennen, serieuze liedjes, vanuit het gevoel, veel vanuit mezelf, dat boze ook - was het echt anders, al die dingen zaten er juist niet in. Het was echt de bedoeling een alleen maar vrolijk nummer te maken, hoewel dat op het eind toch weer niet helemaal gelukt is. 'Vanilla' is gemaakt zonder het idee voor de plaat, zelfs zonder het idee het is voor Kirsten. Ik heb bij het componeren van het album een aantal maal gedacht, kan dat wel,
is dat wel Kirsten? Maar dat is natuurlijk onzin, want natuurlijk is het Kirsten, ik heb het gemaakt. Zo ben ik op een gegeven moment gaan denken."
Betekent de late keuze voor het nummer 'Vanilla' ook dat de titel van het album dus pas laat bekend was? Kirsten: "Ja, ik had al wat dingen bedacht, maar was nog niet echt overtuigd, ook al omdat ik The Chick Singer de leukste vind. Bovendien zocht ik iets dat
niet echt sfeerbepalend is. De titel 'The Chick Singer' heeft dat ook, dat zegt niets over wat er op de plaat staat. Stel dat ik het album naar het nummer 'Pieces Of The Puzzle' had genoemd, dan moeten veel mensen onbewust al aan een singer/songwriterplaat denken, datzelfde geldt ook voor 'Maybe'. Zo'n titel doet al
iets in je hoofd voordat je de plaat hebt opgezet. Vanilla is gewoon vanille punt. Het heeft wel
iets luchtigs, iets vrolijks, iets zoets, iets lekkers, maar verder niet. De titel dwingt je niet een bepaalde kant op, bij 'Pieces Of The Puzzle' had je al "bedenkelijk" begonnen met luisteren."
'Wink Of An Eye'? Kirsten: "Daar ben ik erg blij mee. Dat gaat over de moord op de actrice
Marie Trintignant. Ze is vermoord door haar vriend/man Bertrand Cantat, de zanger van
Noir Desir. Ik was in Frankrijk en zag daar een krantenkop over. Ik heb daar een eigen verhaaltje van gemaakt, mede door die bandnaam, "zwart verlangen", zag ik een beeld van een Marilyn Manson-achtige man met van die zwarte kringen rond zijn ogen. Van de feiten ben ik echt fictie gaan maken. Het is ook niet per se "in favour voor Marie", het is echt een fantasieliedje. Achteraf bleek mijn beeld van hem volkomen verkeerd te zijn. Het was een heel lief uitziende man, daar was niks mis mee, maar gelukkig kwam ik daar dus pas later achter."
'Soft Bed'? Kirsten: "Dat is duidelijk een mengeling van
waarheid en onwaarheid, iets waar ik heel veel mee gespeeld heb bij dit album." Vertel dan tussendoor eens hoe jullie te werk zijn gegaan bij de opnamen. Kirsten: "Ik heb eerst gitaar gespeeld, daarna gezongen. De tape daarvan is naar
Sander Baas gegaan, die heeft de programming gedaan, de drums, gekke geluidjes, strings enzo, heel veel wat je hoort op deze plaat heeft hij gemaakt. Ik kreeg het dan weer terug en in bijna alle gevallen vond ik wat hij maakte te gek, toen alles wat dat betreft naar tevredenheid was, is
Michel van Schie langsgekomen voor de baspartijen. Daarna waren de liedjes eigenlijk al af. Bij een aantal nummers zijn nog gastmuzikanten betrokken, zo is in 'Soft Bed' bijvoorbeeld de dwarsfluit van
Jan Kooper te horen. Als je denkt 'wat is er veel te horen' of 'wat zitten er veel instrumenten in', dan is dat vooral wat Sander allemaal gedaan heeft. Ik kan dat live nooit zo doen. Het album is overigens nog wel op een transparante manier aangekleed, ik heb zelf nergens het gevoel dat het
te vol zit."
'Body Bag'? Kirsten: "Dat is het eerste nummer waaraan ik ben gaan schrijven toen ik echt zo begon met bewust werken voor het album. Ik zat wat te rommelen met een drumcomputer en gitaar en het nummer was vrij snel af. Het is echt gebaseerd op een sfeer.
Sferen zijn belangrijk geweest bij de totstandkoming van de liedjes van deze plaat. Gevoelsmatig weet ik wat ik wil zeggen en ken ik het gevoel wel ergens van, maar als je naar de tekst kijkt gaat het echt over een vrouw die zo haar best doet om geliefd te worden door iemand die zij te gek vindt, maar hij wil haar helemaal niet, zij blijft echter maar proberen. Het heeft een heel beklemmende sfeer. Ze snapt niet dat er een muur is waarbij het helemaal geen zin heeft om daar overheen te proberen te klimmen. Het is een
dramatisch gevoel, ik zou haar niet willen zijn, laat ik het zo zeggen."
'Think Again'? Kirsten: "Dat is een folky liedje. Als ik het live speel, solo, is het - een groot woord, maar goed - "stadion-gericht", maar nu is het refrein heel mooi gehouden, het is een heel lief liedje geworden. Ik ben erg blij met het geluid dat het gekregen heeft, het komt zo heel goed tot zijn recht, het is een puur en serieus nummer." Tot slot
'Pieces Of The Puzzle'? Kirsten: "We hebben er absoluut voor gekozen dat ik die solo doe, omdat het gewoon een heel klein, puur en eerlijk liedje is. Dat is nu echt een nummer dat 100 procent mijn eigen gevoel is, op een bepaald moment in ieder geval. Een echt Kirsten liedje." Is het daarom de afsluiter? Kirsten: "Op die positie komt het beste toch zijn recht. Het is een liedje op zichzelf, er zit ook iets meer pauze tussen de voorganger en dit, in verhouding tot de andere pauzes tussen de tracks. Het is geen bonustrack, maar hij staat ietsjes verder en vormt zo
de afsluiter van wat al met al een fijne luisterplaat is geworden. Van rock tot folk en van pop tot jazz, alles staat er op. Echt een plaat voor mensen die een wat bredere muzieksmaak hebben."
vr 01 jun '12: 
Reageren
(uitgeschreven gebruiker)
()
schreef op 14 mei 2005, 00:13:
