Maida Vale vertelt over Prefab Bliss

Onlangs verscheen van de Utrechtse rockformatie Maida Vale de tweede cd 'Prefab Bliss'. Gitarist Ronald, zanger/toetsenist JW en bassist Niels Harkink praten in Nummer voor Nummer over het totstandkomen van het materiaal van 'Prefab Bliss'.

Eind 2003 hadden we voldoende materiaal voor een nieuw album, maar het ontbrak nog aan een zanger en de benodigde teksten. Het voornemen voor 2004 was dus het inlijven van een nieuwe zanger en het uitbrengen van een tweede cd. In tegenstelling tot de eerste, ‘Moscow Delight’, moest het een volwaardig album worden. Bij ons ontstaan de nummers meestal rond ideeën van gitarist Ronald Bleys. Soms zijn dit alleen nog riffs/licks/loopjes, iets vaker hele of halve nummers met meer structuur. Iedere muzikant geeft een eigen invulling en zo wordt er net zo lang aan de partijen gesleuteld tot alles past en de band tevreden is. Onze in januari aangetrokken zanger JW van Aalst maakte nieuwe teksten en zanglijnen voor de wat oudere nummers.

’Guide To The Game Of Love’
Ronald: Oor-recensent Hans van den Heuvel schreef in zijn recensie van ‘Moscow Delight’ dat we de draad oppakten waar de new wave of British heavy metal hem begin jaren tachtig liet liggen. Die opmerking was de inspiratie voor dit nummer. De intro riff ontstond in mijn hoofd tijdens het tandenpoetsen en de rest van het nummer volgde vrij snel toen ik de gitaar ter hand nam. Het instrumentale tussenstuk wilde ik de nodige variatie meegeven en minibreaks van drums en bas pasten daar goed bij. De knipoog naar Jane Birkin’s ‘Je t’aime moi non plus’ tijdens de rustige gitaarsolo was een idee van JW. De dame die dit moest influisteren verkeerde gelukkig in mijn omgeving.
JW: In essentie een lekkere rocker, waarbij de tekst en zanglijn niet gecompliceerd hoeven te zijn. Dus een liedje over het liefdesspel en een zanglijn die heel netjes de gitaarlijn volgt. De strijkpartijen die ik in het tussenstuk de liefde wilde laten accentueren, zijn helaas gesneuveld in de studio.
Niels: Voor mij was de baspartij zoals die nu is vrij vanzelfsprekend. Vooral het wat lyrische rustige tussenstuk vind ik erg geslaagd. Hier vult de baspartij zowel in melodie als ritme de andere partijen mooi aan. De solo vind ik nog steeds lastig. Ik ben geen solist maar probeer een baspartij te spelen, ik heb geprobeerd iets eigens toe te voegen naast de aansluiting bij de gitaarsolo.

’Remote Control’
Ronald: Mijn favoriete nummer. De eerste aanzet ontstond in de oefenruimte rond een gitaar-riff, een basloop en een drumpatroon. Vervolgens hebben we zorgvuldig het hele nummer opgebouwd en vooral aandacht geschonken aan variatie in de arrangementen in de loop van het nummer. Onze vorige zanger kwam maar niet met een vaste tekst, de werktitel werd zodoende ‘Swit’ (Song without title). Toen JW een opname van de instrumentale versie kreeg om een tekst te maken, vulde hij de tekst in op geheel andere plaatsen dan oorspronkelijk de bedoeling was. Dit was uitermate verrassend en de zang raakte mooi verweven met de gitaarlijnen. De solo wilde ik een wat extravert karakter meegeven, vandaar het driftig gebruik van wah en vibrato arm.
JW: De gitaar-riff deed mij denken aan de Rolling Stones in ‘Paint it black’ en ‘Sympathy for the devil’. Een duivelskoortje dus, model voor de kwaadaardigste duivels in onze maatschappij: de grote mediamagnaten die het grote publiek hersenspoelen met primaire-driften-TV. De zangstem vertolkt dan ook zo’n mediabobo die jou smalend “slaaf van je afstandsbediening” noemt. En na wat aandringen en veel experimenteren ook een mooi flanging-effect op de zang erbij gekregen.
Niels: Dit nummer vroeg voor mij om een pompende maar afwisselende baspartij. Uiteindelijk bleek monotoon pompend en afwisseling in ritme tegen de drum het beste te werken. Het "zap" intro is van mijn hand. Het kostte enige uren knip en plakwerk na lang TV kijken.

‘Punk’
Ronald: Toen ik de intro-riff speelde, kwam drummer Michel Hooiveld al snel met het ritme en Niels met de basloop, die zo kenmerkend zijn voor het nummer. Door de “hillbilly feel” gaven we het nummer de werktitel ‘Cowpunk’. Het uitgangspunt was een kort en simpel nummer te maken als tegenwicht voor onze langere en zwaardere stukken. Het einde met de repeterende akkoorden vroeg als het ware om een Beethoven stukje. Toen JW de tekst schreef viel de ‘Cow’ van de titel af.
JW: Dit was het allereerste Maida Vale nummer waar ik tekst en zanglijn voor maakte. Het energieke up-tempo karakter van de instrumentale demo deed mij direct denken aan de pepcursussen van Personal Development Guru Anthony Robbins: "The past does not equal the future, so live with passion" – wat er ook fout ging, dat hoeft niets te betekenen voor wat je met je toekomst kunt doen. De zanger relativeert dan ook de dagelijkse ellende om zich heen met het motto “Beter opbranden dan uitdoven”.
Niels: Hoewel dit nummer in korte tijd tot stand kwam, was het opnemen geen sinecure. In de studio bleek dat ieder bandlid andere accenten speelde in het refrein. Het heeft enige uren gekost om de zo ingesleten patronen te analyseren en aan elkaar aan te passen.

‘Born Of Hope’
Ronald: In zijn geheel gecomponeerd in mijn ministudio thuis, in drie etappes. De gebroken jazzakkoorden in de refreinen compenseren voor de dreigende sfeer van de coupletten. De vocale invulling van JW in de eerste twee coupletten vond ik meteen erg indrukwekkend en onheilspellend: Nick Cave meets Ian Curtis. De ruimte die het sequence loopje van de gitaar bij het rustige middenstuk biedt, wordt door Niels op bas mooi ingevuld. Het werd uiteindelijk een episch geheel met nogal wat wendingen.
JW: Teksten schrijf ik altijd over de eerste beelden die bij me opkomen de eerste keer dat ik een instrumentaal stuk hoor. Dat was in dit nummer het verlies van een dierbaar iemand, zoals in Tristan en Isolde, maar naarmate de tekst vorderde merkte ik dat die steeds meer neigde naar relaties tussen bevolkingsgroepen, waarschijnlijk in het licht van de toen opkomende debatten over moslimtolerantie. De boodschap: er is altijd hoop, zolang je maar focust op liefde in plaats van haat. De zanglijn is geïnspireerd op ‘Still loving you’ van The Scorpions, hoewel dat uiteindelijk niet meer hoorbaar is.
Niels: Terugluisterend naar het album blijkt dit voor mij een van de juweeltjes. Het onderstreept wellicht dat minder meestal meer is.

‘Wet Dream Market’
Ronald: Bedoeld als lekkere rocker, gebaseerd op een herkenbare riff. Het nummer was vrij snel gecomponeerd. De chromatische loop in de coupletten stelde JW voor een uitdaging, hij gaat er mooi tegenin. In de studio ontstond het idee van het stadionkoor op het einde, met de hele band driedubbel ingezongen, het klonk uiteindelijk als een straatkoor, ook leuk.
JW: De tekst heeft hier, bewust, een Monty Python karakter. Dit om wat tegenwicht te geven aan het wat “zware” karakter van ‘Born of Hope’ en ‘Red Light Job’. Hier gaan alle remmen los: de natter-dan-natste droom die je kunt voorstellen. Het marktintro is speciaal voor dit nummer ingespeeld om het marktkarakter te versterken.
Niels: In de studio bleek deze lekkere rocker een van de lastigste nummers om te mixen. De instrumenten en accenten zitten, zowel in klank als in timing, dicht bij elkaar. Het bleek een hele klus om er een stevig nummer van te maken zonder teveel aan detail kwijt te raken.

‘Red light job’
Ronald: Eén van de twee wat oudere nummers, geschreven in 1999, al is het gedeelte met drumbreak en gitaarsolo later ontstaan ter vervanging van een stuk dat bleef doorkabbelen. We hadden in 1999 veel harde nummers en dus werd het wel eens tijd wat gas terug te nemen. Voor de gitaarpartij in het refrein heb ik me laten inspireren door een instrumentaal stuk dat ik begin jaren negentig schreef.
JW: Hiervan is de oude zanglijn volledig omgegooid. De tekst (over een onmogelijke liefde tussen een ambtenaar en een prostituee) is in zeer korte tijd op papier gekomen en de eerste zangpoging leverde grotendeels de definitieve zanglijn op: echt een soort brainwave-ervaring in één avond. Als geheel vind ik dit nummer een zeer gebalanceerde, volwassen, tijdloze ballad geworden.
Niels: Niets aan toe te voegen eigenlijk, ik ben nog steeds wel blij met de swing door de bas/drum en de afwisseling in het refrein.

‘Prefab bliss’
Ronald: Het oudste nummer van de cd, geschreven in 1998. Het eerste deel (voor de versnelling) is gebaseerd op een nummer dat ik begin jaren negentig schreef. Ik heb altijd iets gehad met Oosterse riedels, hou erg van die sfeer. De intro, met alleen gitaar, heeft in de loop der jaren live veel uitvoeringen gekend. Het gebruik van een octaver in de huidige versie geeft de aparte sound. Ik zal niet ontkennen dat ik me hierbij door Blackmore heb laten inspireren. We hebben op een gegeven moment ook de bekende Beethoven intro (negende symfonie) opgenomen in het nummer, maar daar een eigen draai aan gegeven door het omdraaien van de patronen. Het feedbacken op de overgang van het eerste naar het tweede deel was dolle pret tijdens de kleine uurtjes in de studio.
JW: Ook hiervan zijn de tekst- en zanglijn vernieuwd. Het is een vrij lange tekst geworden over oppervlakkige mensen die menen dat geluk te koop is: Barbie en Ken dus, vandaar de barbies in de inlay van de CD. Ook na bijna een jaar blijf ik deze tekst erg sterk vinden. En ik niet alleen: tekstfragmenten hieruit zijn al op een internetdagboek van een Australische vrouw gebruikt.
Niels: Dit nummer kent een lange geschiedenis en vele veranderingen. De baspartij is wellicht een van de weinige partijen die door de tijd heen niet is veranderd. De bedoeling was om een groovende stevige bas neer te zetten met wat frivole uitstapjes. Dit is het volgens mij altijd gebleven.

Op hun website kun je een voorproefje nemen op de cd.