De week van Majestic Scene (Trois Couleurs tour)

Majestic Scene leverde eind vorig jaar een erg sterk album af met 'Soulcorruption'. Het wordt tijd dat de bandnaam wat meer belletjes gaat laten rinkelen. Een mooie kans om een uitstekende indruk achter te laten was er de afgelopen week, Majestic Scene deed onder de vlag van Trois Couleurs drie mooie podia aan. In het gezelschap van Hulk (België) en We Insist! (Frankrijk) deed MS aan Europese eenwording in Vera (Groningen), w2 (Den Bosch) en Patronaat (Haarlem), hierbij het verslag van die gebeurtenissen in Majestic Scene's dagboek:

Maandag 24 januari
Maandagavond, onze vaste repetitiedag.
Majestic Scene verkeert al jaren in de bijzonder gelukkige omstandigheid een eigen repetitiehok annex geluidsstudio te bezitten. Zo'n groot hok vol met apparatuur in een voormalige textielfabriek in hartje Tilburg, waar je als jongetje al van droomde er een te bezitten. Bijna een soort clubhuis, waar alleen de ingewijden mogen komen. Die ingewijden zijn behalve de vijf leden van Majestic Scene als huisbazen, ook bevriende bands als Woost, AnumberOne, Nuc, Familie Bungalowtent en La Cantina - een splinternieuwe spin off van laatst genoemde formatie. De betere Tilburgse underground heeft zich altijd al bijzonder goed thuis gevoeld bij ons op de tweede verdieping. De koffie is er bruin, het bier kan zo in de koelkast, de asbakken zijn altijd tot de rand gevuld en je kunt er vol gas tot diep in de morgen repeteren als je dat zou willen, want geen hond die er last van heeft.
Tussen acht en half negen druppelt iedereen binnen. Eerst koffie, roken en bijpraten. Rob (gitaar & sinds negen maanden de enige niet-roker!) heeft de nieuwe Oor bij zich met daarin een recensie van onze laatste liefdesbaby, de nu al bijna legendarische plaat 'Soulcorruption'. Die moet eerst door iedereen uitgespeld worden. De recensie doet de plaat en onze band ruim voldoende eer aan. Vooral de zinsnede: "mysterieus (...) en verknipt als vermoedelijk de bandleden zelf", bevalt ons zéér.
We maken de tussenbalans op en constateren tevreden dat, ook nu de cd-versie van 'Soulcorruption' begin november door 'My First Sonny Weissmuller Recordings' in de Benelux gereleased is, de (laaiend)positieve besprekingen uit binnen- en buitenland blijven binnenstromen. (Het album was namelijk al uit op vinyl in Duitsland) Tot dusverre was alleen de Fret matig enthousiast en hebben we verder maar één recensie gelezen waarin we genadeloos zijn neergesabeld - op een of andere muziek-site.nl (niet deze) waarvan me de naam nu even niet wil te binnenschieten. Daarin lazen we weer eens het aloude euvel waar we al lang onze schouders over ophalen, namelijk: Majestic Scene maakt muziek die niet in een duidelijk genoeg hokje past, die niet hapklaar genoeg is, het gaat te veel kanten op, het is niet één en hetzelfde ding eindeloos in songs herhaald op ALLE albums... Tja, en DAT mag natuurlijk niet want anders snapt men het niet!
We besluiten dat onze plaat inmiddels het cijfer 8+ verdiend heeft. Op naar de 9.
Na de Oor moet er besproken worden hoe we 'het' gaan doen volgend weekend, als we instappen in de 'Trois Couleur' tour-karavaan samen met het Franse 'We Insist!' en het bevriende Belgische 'Hulk' ( 'uulk). Er dient een backline gedeeld te worden. Robert (basgitaar) neemt het initiatief om daarover morgen Renaud, zanger/gitarist van 'Hulk', te bellen. Zij kennen elkaar nog van toen Robert, in zijn duistere Maastrichtse studentenverleden, als enige Nederlander tussen twee Belgen, in de Waalse rock 'n roll formatie 'Strong' (alias: de Luikse AC/DC - maar dan uit Visé), samen met Renaud's toenmalige band 'Knife Clapper' (alias: de Brusselse Motörhead), heel België afschuimden.
Negen uur. Genoeg geouwehoerd en vergaderd nu. Tijd om in te pluggen en te spelen. Vanavond 'setten' we alleen maar om alles weer even op te halen voor de drie aanstaande shows in Vera, W2 en Patronaat. De nieuwe ideeën voor de volgende plaat zullen deze keer even moeten wachten op hun vervolmaking. Onze normale set duurt een uur en een kwartier. Optimale lengte voor onze muziek. Precies lang genoeg om de volle diepte van het smaakpallet van Majestic Scene te proeven, te ondergaan en te waarderen. Nu we met drie bands zullen spelen moet dat teruggebracht worden tot 45 minuten en zullen we dus een paar van onze darlings moeten killen.
De 45 minuten versie komt er meer dan soepel genoeg uit. Alleen op 'Red & Sandy' moeten de puntjes wat scherper op de i gezet worden. Dus na een uurtje blazen is het al weer half elf en vinden we het welletjes voor vanavond. Vroeg klaar deze keer. Terug naar de relaxafdeling om de meegebrachte biertjes te nuttigen en wat te keuvelen met elkaar. Ik (drums) zet ondertussen de gezellige nieuwe van Tom Waits op, die bij sommigen onder ons nog iets te roestig en schurend naar binnen schijnt te komen. Om kwart over een sluiten ik, Robert en Jeroen (toetsen & gitaar) de boel af en gaan naar huis. De andere twee waren al wat eerder vertrokken.

Robert

Dinsdag 25 januari
Zojuist belt Robert me met de mededeling dat-ie Renaud gesproken heeft. Ik speel op de drumkit van Hulk en daar ben ik erg blij mee. We Insist! zal de basversterker leveren. Wij hoeven alleen onze twee Vox gitaarversterkers mee te nemen. Da's lekker makkelijk. Deze keer geen kromme ruggen tijdens het busje in- en uitladen.
Verder nog wat mail beantwoord van Bidi, onze boeker. Ik verzorg voor Majestic Scene onder andere de contacten met hem. Zo heeft iedereen wel wat te doen binnen de band. Bidi had wat informatie over W2. Integenstelling tot de eerdere planning gaan we niet als tweede band het podium op maar als eerste. Dat komt goed uit want het zaterdagavondprogramma is voor ons goed gevuld. Na onze W2-show moeten we als de sodeju weer terug naar Tilburg om ook nog opwachting te maken op een benefiet. Nu eens een keer niet voor die verschrikkelijke zeebeving in Azië, maar voor een project van een Nederlandse pater in Burkina Faso, het armste land van Afrika. Een avond georganiseerd door Ruimte X. Voor vijf euro kun je je daar aan een uitstekend gevarieerd programma laten onderwerpen. Muziek, letteren, beeldende kunst en performances... wat wil de ware cultuur-happer nog meer? Met de belangeloze medewerking van o a..: Gummbah, die zijn net niet verschenen boeken (mét lichtbeelden) komt presenteren; Jeroen de Leijer met Eefje Wentelteefjes bioscoopdebuut; nieuw werk van S. Lloyd Trumpstein; de nieuwste Leptotape en vele andere kunstenaars, dichters, muzikanten en performers uit de regio. Een goed initiatief, want de ellende in Afrika is natuurlijk niet plotseling verdwenen nu alle tv camera's zijn gericht op de tsunamiramp. Majestic Scene zal daar de avond dampend afsluiten.

De tour-volvo

Woensdag 26 januari
Weer goed nieuws. Majestic Scene is gevraagd op te treden als sub-hoofdact op 'No Sleep Til 'burg' in 013 op zondag 6 maart. Dat willen we natuurlijk wel! De hoofdact is dit jaar nog een publiekgeheime verrassing.
'No Sleep Til 'burg' is zo'n beetje de 'Noorderslag' voor de florerende Tilburgse bandjesscene. Als je daar mag staan nadat je demootje goed bevonden is, ben je alweer een beetje meer veelbelovend geworden. En een paar plaatsen opschoven in de lange file op weg naar de top. Elke Tilburgse band die het relatief ver geschopt heeft, heeft er zelf ook ooit wel eens aan het begin van zijn/haar carrière gestaan. Ieder krijgt 20 minuten om zich op het grote podium te presenteren aan een flink publiek. Zelf stonden we daar zo'n tien jaar geleden ook tussen in het wijlen, net iets sfeervollere (dan 013) Noorderligt. Naast de vele nieuwe bandjes spelen er altijd twee publiekstrekkers. Daarom is het natuurlijk des te fantastischer om nu zelf te komen spelen als sub-hoofdact.
Ook nog een nieuwe aanmelding voor onze Majestic Newsbrief verwerkt, beantwoord en deze vervolgens doorgespeeld naar Joop (zanger & tekstschrijver). De nieuwsbriefaanvraagster, die we Linda zullen noemen, vindt het namelijk verschrikkelijk jammer dat de teksten niet op ons cd-hoesje staan gedrukt. En daar was ze juist in geinteresseerd geraakt na het beluisteren van de plaat. Op onze web-site (majesticscene.com) kon ze die ook niet vinden, en dat kan wel kloppen. De teksten zijn namelijk helemaal niet gepubliceerd, of het moet met balpen in het rafelige schriftje van Joop zijn. Dan vrees ik dat er voor hem weinig anders opzit haar op haar wenken te bedienen en de teksten uitgetypt en wel naar haar toe te mailen.


Donderdag 27 januari
Jeroen kwam langs om wat Duits interviewmateriaal en dito recensies op te halen. Eind augustus staat er een show in het Zwitserse Zürich gepland. Maar dat moeten er wat ons betreft meer worden. Daar Jeroen behoorlijk goed in zijn Zwitserse contacten zit is aan hem de taak deze info samen met wat promo-cd's naar de juiste mensen door te spelen. Bidi gaat nog bellen naar zijn connecties in München, want dat ligt dan toch in de buurt en dat kunnen we dan net zo goed meenemen. We hopen zo'n dag of tien op weg te zijn. Lekker spelen en een beetje vakantie houden in het Zwitserse - dat zien we echt wel zitten!
Nu we toch internationaal bezig zijn: ik zit onderstussen haast ongeduldig op wat reacties uit Amerika te wachten. Uit eigen initiatief heb ik mensen van indie-labels en indie-platenzaken benaderd om te kijken of er ook daar op de een of andere manier interesse voor onze plaat gekweekt kan worden. Want als de reacties hier overwegend zeer positief zijn, waarom zou dat dan niet daar lukken? Wij vinden namelijk dat-ie het verdient om door zoveel mogelijk mensen gehoord te kunnen worden, ook aan de overkant van de oceaan. Het ging allemaal veel gemakkelijker dan ik had verwacht. Eerst een beetje surfen op het web, dan wat mailtjes versturen, en vervolgens meteen antwoord terugkrijgen. Tot nu toe was iedereen die ik benaderde geinteresseerd in ons 'product' ("Sure, send us a few copies") en heb ik dien ten gevolge een handvol cd's op de post gedaan. Lang leve het informatie tijdperk! Wist alleen niet dat de postpakketjes er zo lang over doen om er te komen: "Tussen de 12 en 18 werkdagen", vertelde de vriendelijke mevrouw achter het loket. Alsof het per flessenpost gaatt! Ze zullen zo ongeveer deze week gearriveerd zijn, dus stijgt de spanning ondertussen bij mij toch wel een beetje over wat de diverse reacties uit Amerika zullen zijn.


Vrijdag 28 januari
Na een héééééle lange rit in de Woost-tour-bus met ons aller Eric (Wooste bassist!) achter het stuur, komen we dan eindelijk op de valreep aan in Groningen en staan we bij de Vera op de stoep. Door verplichtingen van werkzame aard van een der Majestic Scene-leden konden we niet eerder dan om 15:00 uur wegrijden uit Tilburg. We kunnen gelijk aanschuiven bij het overheerlijke eten - er wordt goed voor iedereen gezorgd in deze geweldige zaal waar de ontvangst door de Vera-crew allerwarmst is. (Ook de zelf gezeefdrukte posters zijn trouwens werkelijk formidabel! Ware kunst!) Daarna gehaast eventjes soundchecken, want de zaal moet zo open. Vervolgens blijkt dat we een kwartiertje later moeten openen. Daar hadden we volstrekt niet op gerekend - we zouden volgens de informatie die ons was medegedeeld als tweede band spelen. Een voldongen feit waar we niet blij mee zijn, helaas! Dat is dus eigenlijk haast rechtstreeks de bus uit en spelen maar...
Iets wat niet helemaal zomaar van een leien dakje blijkt te gaan. De Vera voelt nog erg koud aan. Worstelen en werken geblazen op het podium, de zaal is nog akelijk leeg en stroomt langzaamaan vol. Onze mentale knop is nog niet om, zo blijkt. Alsof we een voetbalelftal zijn wat wel tot op het bot gemotiveerd is om goed te spelen en te winnen, en ook overtuigd is van haar eigen capaciteiten, maar waarvan het niet voelt zoals het zou moeten voelen. Sommige één-tweetjes komen niet aan. We begrijpen elkaar soms verkeerd. We hebben het niet in handen zoals we dat gewend zijn. Maar het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel. Gaandeweg de set groeit het respect van het publiek enigzins en blijkt uit hun reacties dat we ze toch kunnen raken met wat we doen. Maar dat zijn voor ons zwaar bevochten momenten. Als deze show in de pers besproken zal worden, dan zal dat vermoedelijk geen top recensie worden.
En aldus ervaren we deze avond als een gemiste kans. Er had veel meer ingezeten. We kunnen veel en veel beter dan dit. We zijn niet tevreden over onze neergezette prestatie. We hadden het ons zo anders voorgesteld. Op de weg terug naar huis hangt er een katersfeer. We spenderen flink wat tijd aan het analyseren van hoe het allemaal zo gekomen is en bepraten wat we voor morgen kunnen verbeteren als W2 op het programma staat. In ieder geval gaan we de set op drie plaatsen aanpassen en luidt ons credo voor morgen: 'Vandaag laten voor wat het is, mouwen opstropen en de beuk erin! GVD!!'
Om half zes 's morgens ben ik weer thuis en crash ik vol overgave languit in m'n bed

Sander Loog

Zaterdag 29 januari
De soundceck loopt gesmeerd. Het klinkt geweldig op het W2 podium. Onze gelederen worden ook nog versterkt door Sander Loog - gast-tenor-saxofonist (o.a. Beatbusters) die op onze plaat heeft meegespeeld en die meedoet wanneer-ie kan. Het voelt erg lekker
Om half negen openen we en het doet ons mmmega-deugd dat er al flink wat mensen zijn komen opdagen. Bij aanvang al meer dan stukken drukker dan gisteren. De gestroomlijnde set loopt als een tierelier. De zaal stroomt ondertussen alsmaar voller en voller. Het plezier straalt van eenieders gezicht af. Majestic Scene is weer los zoals we onszelf kennen! Het rockt, het groovet, het zoemt en het vibreert. Er is communicatie. Er gebeuren dingen op het podium. We staan er. We dwingen het af. We verrassen zelfs onszelf tijdens het spelen. Die magie en ons herwonnen zelfvertrouwen slaan meteen over op de zaal die binnen mum van tijd overstag is. Mensen komen dichter bij het podium staan. De kopjes deinen mee. Er wordt hier en daar zowaar gedanst en het moet nog negen uur worden. Daar doen we het natuurrlijk allemaal voor... iedereen weer blij!

Achter de knoppen in w2: Henk en Henk

De merchandise loopt ook oneindig veel beter dan in Groningen. Een zeker helemaal niet onaardig aantal 'Soulcorruptions' vindt een nieuwe bestemming in de platenkasten van tevreden nieuwe fans.
Als we zijn opgedroogd en bekomen laden we tegen twaalven de spullen weer in om naar Tilburg te gaan om onze tweede show van die avond te doen. De benefiet wacht op ons. Ter plaatse is het volle bak en de stemming zit er al goed in. Eerst even acclimatiseren, daarna opbouwen en dan spelen maar. We spelen wat eigen materiaal maar gaan ook over tot het coveren van een aantal Tilburgse rock 'n roll-evergreens van Familie Bungalowtent en Snake Bite. Het publiek is euforisch! Er wordt gedanst, gejoeld, geschreeuwd. Men is haast hysterisch. We kunnen het niet aangesleept krijgen. Men wil na de toegift nog een toegift, en dus halen we onze aloude versie van 'T-bone' van Neil Young maar weer eens van stal - da's lang geleden! De roep om nog meer muziek hierna weerstaan we. Het is tijd dat we zelf eens lekker wat pilskes vatten...
In één woord een TOPAVOND!


Zondag 30 januari
Om 11 uur 's morgens gaat de wekker. Mijn kop voelt als van hout. De smaak van een nest muizen in mijn mond. Herinner me dat het bier bij die benefiet gisteren uiteindelijk op totaal was... op wat flesjes Duvel na dan!
We komen om 12 uur bij elkaar bij Ruimte X-NS 16 om onze spullen weer op te halen. Die hadden we daar natuurlijk laten staan. Eenmaal binnen ruikt het naar carnaval. Verschaald bier en ouwe rook. We komen allemaal tergend langzaam op gang - gisterenavond iets te veel gefeest wellicht? Bus laden en op naar Haarlem voor de laatste show in Patronaat. Ik rijd er met mijn ouwe Volvo achteraan om Sander in Utrecht op te halen - die zou anders niet meer in de bus passen.
We staan weer als eerste vandaag. Om half zes 's middags, nota bene! Dat mag van Patronaat ook een half uurtje later omdat er nog nauwelijks publiek aanwezig is op dit etenstijdstip op zondagmiddagmatinee. Als we om zes uur aftrappen hangt er een man of tien+ publiek ontspannen loom in de ruime confortabele sofa's, die voor het podium staan, te wachten op de dingen die komen gaan. Dat is wel eventjes een andere aanblik dan wat we gisteren in W2 voor ons neus zagen staan. We laten ons niet ontmoedigen en gaan er vol in. Toch gaat het allemaal net iets stroever. Niet alleen zit de vermoeidheid van de drie vorige shows in 48 uur en een kleine 800 kilometer dwars door Nederland in onze benen, ook het publiek lijkt nog niet helegaar van zijn/haar zaterdagavondkater bekomen te zijn. We krijgen ogenschijnlijk weinig terug van wat we erin stoppen. Het zij zo.. we hebben alles gegeven wat erin zat op dit tijdstip. Toch blijkt dat we nog drie cd's verkopen en dat is natuurlijk gegeven de bijzonder magere opkomst een fantastische resultaat, want het betekent dat bijna 1/3e van de aanwezigen onze plaat gekocht heeft! Ook het Patronaat is bij monde van Bidi meer dan tevreden over onze show...
Om half 12 zijn we weer in Tilburg. Snel uitladen en naar Cul de Sac, want om middernacht ben ik jarig en dat moet gevierd worden! Het eerste rondje is van Joop. Aan de 'stammtisch' hebben we heel wat te bepraten over de afgelopen drie dagen. Dat zaterdag het hoogtepunt was van deze tour staat buiten kijf. En ondanks dat we de vaak ondankbare taak hadden te openen en de zalen op te warmen, vinden we dat we onszelf er prima doorheen geslagen hebben.


Maandag 31 januari
Ik denk dat ik nu dit weekdagboek maar eens naar musicfrom.nl stuur en me verder ga toeleggen op het vieren van mijn verjaardag...

Namens Majestic Scene,

gegroet,
Kees

Hartelijk dank Eric voor het rijden met de Woost-bus & hartelijk dank Sander voor het meespelen in W2 en Patronaat.

Voor alle verdere wetenswaardigheden en om te zien waar je Majestic Scene de komende tijd aan het werk kunt zien, surf je naar www.majesticscene.com