De week van Pfaff (tour in Engeland)

Pfaff deed zojuist een klein tourtje door Engeland in het gezelschap van Blues Brother Castro. Pfaff-aanvoerder Bas Jacobs doet voor Musicfrom.nl verslag van de desbetreffende week.

Een stapel paperassen op tafel waarbij het pak van Sjaalman (lees de Max Havelaar van Multatuli) verbleekt ligt op mijn tafel. Rekeningen van de afgelopen weken, gelukkig ook een aantal uitgaand, publicaties over That Dam! Magazine, Sykosonics en Pfaff die de afgelopen tijd zijn verschenen en daarnaast nog van de verschillende groepen die ik Nederlandse les geef gemaakt huiswerk en gemaakte toetsen die dringend nagekeken dienen te worden. Tijd om de boel maar eens op een rijtje te zetten en ook op een rijtje te krijgen.


19 november
Het is vrijdagochtend 9 uur. Klaar voor vertrek naar Engeland voor onze vierde tour aldaar. Dit keer gaan we met Bluesbrothercastro of zij gaan met ons, het is maar net hoe je dat wilt zien. Vier optredens in evenzoveel dagen. De bus zit tot de nok toe vol en wij doden de tijd met heel veel geleuter over betrekkelijk weinig (What else is new?). We halen de boot in Duinkerken, kopen een tray pils en worden misselijk van een aardig schommelende boot. In Engeland maar weer eens links rijden. Of beter gezegd, bij Londen maar helemaal niet meer rijden. Voor de Dartford Tunnel al staan we vast in de vrijdagmiddag file. Ik zal nooit meer klagen over alle keren dat we in Nederland op die verdomde A2 hebben vastgestaan op weg naar welke plaats dan ook in Nederland. Gelaten claxonneren we een deuntje, maar echt vlotten wil het niet. Hardnekkig filetje waar we na anderhalf uur nog steeds niet uit zijn. We sms-en met de promotor van de zaal in Leamington waar we vanavond spelen, want dat we niet op tijd zijn is duidelijk als blijkt dat we ongeveer een half uur hebben om 200 kilometer te rijden.
Weer een uur later en twee afslagen verder besluiten we de zaal te bellen en het optreden van vanavond af te zeggen, want de 150 resterende kilometers gaan in –1 uur ook niet meer lukken, als we al uit die file komen. Aangezien we morgen in Londen spelen is het verstandiger daar vanavond ook maar te gaan slapen, zodat we niet voor nop honderden kilometers afleggen om niet te spelen. En zo denken we ook nog wat rust te kunnen pakken.
We zijn rond 8 uur bij het huis van Ilaria en Johnny Wantsarevolution. We droppen onze bagage om snel nog een heerlijke Indiase maaltijd te nuttigen. Daarna nog een vroegrijpe pint Guinness in de lokale pub en dan toch maar niet naar bed. Met Shanti, de Zuid-Afrikaanse huisgenoot van Ila en Johnny gaan we nog naar een vage kelder waar verdomd lekkere R&B wordt gedraaid, de toiletten goed ranzig zijn en ons Zuid-Afrikaans wat bij gespijkerd wordt. De pinten gaan er goed in en tegen vieren hebben we ADHD-er Shanti eindelijk rustig en in bed gekregen en kunnen we ook zelf gaan maffen.

Blues Brother Castro

20 november
De ochtend begint brakker dan brak. In een gezellig tentje, het ‘Mill Wall Café’ om de hoek dempen en plempen we onze magen met wat vette worst, ei en bonen om daarna richting Camden te lopen. Een stevige wandeling van een uur, onderweg nog even Abbey Road passerend. Camden hebben we na drie keer (en voor mij talloze keren met Seedling) wel gezien eigenlijk. We bellen onze webmaster Robb (pfaff.musicweb.nl) die daar woont en duiken met hem de kroeg in voor wat herstelpinten Guinness. Daarna naar de Buffalo Bar op Highbury Corner, tegenover The Garage waar we de vorige tour met Pfaff hebben gespeeld. De Bluesbrothertjes zijn er ook. Na een korte soundcheck een kip-döner en boven in The Famous Cock Tavern een snelle pint (ja het begint wat eentonig te worden, maar we zijn er nog lang niet). Bluesbrothercastro opent vanavond en gestaag druppelen mensen het zaaltje binnen. De band stoeit met zichzelf en hoewel ze zelf niet tevreden zijn, ben ik van mening dat ze toch een geslaagd debuutoptreden in Engeland hebben gegeven. Misschien moeten ze zichzelf de volgende keer wat minder uitputten tijdens toeristische wandelingen door een koud en vochtig Londen. Maar goed, dat is altijd nog beter dan de hele dag in bed liggen ruften. Daarna snel ombouwen en ons beste beentje maar eens voorzetten vanavond. Halverwege de set beginnen we er in te komen. Ik beweer uit Polen te komen, maar na wat Slavisch gemurmel door een onbekende vooraan het podium, besluit ik daar verder maar vanaf te zien en in het Duits verder te gaan. Geen Engelsman of –vrouw hoort het verschil. Daarna speelt hoofdprogramma The Enablers uit San Francisco, emorock met een poëtische voorman. Het kan me niet echt bekoren. Daarna tot voor Engelse begrippen laat nog gedanst op The Ramones, Destiny’s Child en nog zo wat platen. Lovely!


21 november
Vandaag door naar Leeds. De afgelopen twee jaar hebben we met Pfaff een goed contact opgebouwd met een collectief uit Leeds, waarvan we hier in Nederland platen aan de man brengen en omgekeerd. We ontmoeten Bluesbrothercastro halverwege bij een benzinestation en tevreden beginnen we de dag met een Zinger Burger Menu. We voelen ons terstond wat beter en ruim op tijd bereiken we Leeds. Leeds is een stad met een grote populatie studenten en evenzoveel mensen die heel druk in de weer zijn met bands, avonden en andere creatieve uitingen. Het hele weekend is er al een festival aan de gang en we moeten voor vanavond dus ook maar niet te veel verwachten. Het is ook nog eens zondag en alles gaat vroeg dicht en de mensen moeten vroeg weer op. Na een lekkere veganistische soep en maaltijd en een vertrouwd rommelige opbouw en soundcheck begint de avond met Cowtown. Eén van de bands van Nash (die 3 december met Tigers! op de Arrest Your Case avond in OT301 in Amsterdam zal spelen). Wat de band nu eigenlijk doet, weet ik niet, maar het is supervet, instrumentaal, hard en strak.
Daarna Bluesbrothercastro. Evenzo hard, evenzo strak en de stem van Leon begint steeds lekkerder te schuren. Lokale punkhelden The Real Losers spelen deels over onze spullen, wat het leuke gevolg heeft dat de zanger van de band net zulke aardige schokken krijgt van de circuits die door het voltageverschil van de microfoon komen. Pfaff is laatste vanavond. De laatste ronde is al getapt en vlak voor we beginnen komt de barvrouw met de mededeling ‘last song guys’. Snel zetten we in om 8 nummers lang zo goed als niet te pauzeren. Zeker niet ons beste optreden vanavond, maar de boel verneuken is soms ook leuk en zo bont als een vorige keer in Leeds, waar we door een pintje of 10 teveel alledrie een andere nummer speelden, hebben we het dit keer niet gemaakt.


22 november
Na een feest zonder bier gisteravond, waar we dus ook maar 5 minuten geweest zijn, door naar Hull vandaag. We moeten vroeg op, omdat ik vanmiddag aan de Universiteit van Hull les ga geven bij de vakgroep Nederlands. Iets te laat, maar voor een rocker nog ruim op tijd kom ik aan. Meteen wordt ik getrakteerd op een lunch om mijn vingers bij af te likken. Ietwat underdressed in verhouding tot de mannen in pakken en dames in nette mantelpakjes praat ik wat met de professor van de vakgroep Nederlands. Een vrouw van 65 met de spirit van een tiener. Daarna 8 snoezelige studentes voor mijn neus die aandachtig luisteren naar mijn verhaal over de huidige Nederlandse poëzie.
Na dit wat bevreemdende uitstapje, waar ik toch met plezier op terugkijk, want zoals al gezegd, in bed liggen op tour is ook maar op bed liggen, door naar The New Adelphi waar we vanavond spelen. De promoter van die club is een stijlikoon eerste klas. Zo zou iedere zaaleigenaar en boeker moeten zijn, behalve dan wanneer hij in zijn chaotische bestaan je optreden vergeet zoals ons vorige keer gebeurde. Dit keer echter niets van dat al. Alles loopt bijzonder soepel.
Vriendschappen die de laatste jaren zijn opgebouwd worden al voor aanvang van de avond uitgediept, al was het maar vanwege het geweldige Indiase eten dat we krijgen. Eten krijgen is niet de norm in Engeland, maar deze mensen in Hull hebben er wel kaas van gegeten. Dan de avond. De avond heet musician’s night, een soort open podium, ware het niet dat er vanavond naast Pfaff en Bluesbrothercastro ook nog een Jodelaar uit New York geboekt staat, die de naam Curtis Eller draagt. Al rond 9 uur is de zaal afgeladen. We spelen vanavond als eerste en wat leuk is aan Hull, maar ook aan Engeland in het algemeen is dat het publiek a) niet door je optreden heen lult en b) ook erg ontvankelijk is voor een conversatie. Praten is na muziek maken mijn grootste hobby tijdens een optreden en vanavond komt het bonobo aapje voortdurend grappig uit de mouw. Het publiek wordt wild en na twee slappe avonden wat betreft de verkoop, gaat het vanavond eindelijk eens goed. De UK-edition van onze plaat ‘Berliner Blick’ vindt gretig als een pint in de ogen van Pfaff aftrek en we verkopen zelfs nog een dichtbundel (in het Nederlands).
Dan Curtis Eller. Hij is circusartiest geweest en klautert, stampt en hobbelt en duikt door de zaal en over het podium, zichzelf begeleidend met een banjo en een zo nu en dan jodelende stem. Liedjes over politiek, over Buster Keaton en als ik het me goed herinner (vast niet!) kippen, maar het kunnen ook fazanten geweest zijn.
Daarna Bluesbrothercastro die de smaak definitief te pakken hebben. Als een razende op hol geslagen Hyundai bus denderen ze door hun set. De laatste keer geschokt worden door microfoons, yummi!


23 november
Vandaag zijn we vooral terug aan het rijden naar Nederland. Er wordt nog meer dan op de heenweg over niets geluld, maar toch zeker wel meer over de afgelopen dagen die wederom een succes genoemd kunnen worden. Hopelijk volgend voorjaar weer terug voor een iets langere trip.


24 november
Na een korte nacht van niet meer dan 6 uur, moet ik vandaag de hele dag les geven. Dat is op zich niet zo erg, ware het niet dat we vanavond ook nog bij Club3voor12 moeten spelen. Van mijn eerste cursus ’s ochtends in Zaandam, door naar zeer drukke jongeren in Amsterdam, van daaruit spullen halen in onze repetitieruimte, naar huis om daar spullen te halen, door naar Studio Desmet, waar het programma wordt opgenomen. Als ik om half 6 aankom lijken er alweer drie dagen geleefd te zijn. Zo wordt ik zeker niet oud, want er wachten me vanavond zeker nog 2 dagen. Na wat gewacht en een patat zonder en een broodje kroket gesoundcheckt en weer door naar Zaandam, waar ik tot 10 uur vanavond nog toetsen moet afnemen. Vervolgens weer terug racen naar Amsterdam, auto parkeren, door de bijna vrieskou naar Desmet fietsen en daar eindelijk een uurtje rust. We spelen vanavond als laatste, dus na twaalven. Amper nog in staat om op mijn benen te staan en met een toch ook redelijk vermoeide Michiel en Joni, de drummers van Pfaff, staan we er Pfaff van dat het allemaal toch boven verwachting goed gaat. Het is weer lekker hard, met dank aan geluidsman Trevor Hammer en door het interview met voor de afwisseling eens Eric Corton slaan we ons ook heen. Tijd om te slapen? Nee, nog effe naborrelen tot iets na 2-en. Morgen toch pas weer om half 8 op.


25 november
Vandaag van 9 uur in de ochtend tot 10 uur in de avond lesgegeven. Daarna volledig gecrasht.


26 november
Na een certificaat uitreiking van een cursus die ik in Amsterdam heb gegeven terug bij het moment waarop ik mijn tafel terugvond onder de stapel paperassen, om over de berg was van de afgelopen weken en het op bizarre wijze verdwenen afvoerputje, tijd om alles nog eens te bezien. Een recensie in de Oor van Pfaff vandaag en met de woorden ‘Garage & Roll in haar puurste vorm!’ kunnen we niet ontevreden zijn. Maar goed morgen met Solex in Ekko en aanstaande vrijdag de ‘ARREST YOUR CASE’ avond in Overtoom301 te Amsterdam, met Tigers!, Pfaff, Bluesbrothercastro, Skidmarks, Zzz, Hospital Bombers en Ottoboy.

Voor alle verdere wetenswaardigheden en om te zien waar je Pfaff de komende tijd aan het werk kunt zien surf je naar http://pfaff.musicweb.nl. Voor meer info over That Dam kun je terecht op www.thatdam.nl