Eigen publiek

Mijn bandje heeft geen fans. Geen eigen publiek. Dat staat mijn bandje behoorlijk in de weg. We schrijven en spelen krakers en juweeltjes van liedjes. Maar geen hond die ze ooit te horen krijgt. Waarom niet? Omdat we (haast) niet optreden. We mogen wel optreden hoor. We zijn best goed. Maar we mogen alleen spelen als we 'veel eigen publiek' meenemen. Zonder eigen publiek is er bij optredens tegenwoordig geen publiek meer. Dus geen kaartjes die worden verkocht en geen biertjes die rijkelijk uit de tap vloeien. Zonder eigen publiek geen centjes dus. Voor niemand. Ik heb best veel vrienden die ik regelmatig spreek en zie. Echte vrienden dus. En op facebook heb ik meer vrienden dan ik ooit vrienden kan hebben. En er is ook nog wel wat familie waarmee ik op goede voet sta. Hetzelfde geldt - denk ik - voor mijn medebandleden. En ik geloof dat een groot deel van al deze mensen die op een of andere manier in het sociale netwerk van mijn bandje zitten, ons muzikaal het allerbeste toewensen. Ik geloof ook dat een groot deel van deze mensen best een keertje naar een optreden toe zouden willen komen. Als het hun uitkomt. Als het in de buurt is. Als het niet te laat is. Niet te ver. Natuurlijk moet de oppas kunnen. En het wordt lastig als er de volgende dag gewerkt moet worden. En natuurlijk is het te veel als je net gehoord hebt dat je schoonmoeder opgenomen is in het ziekenhuis met vage, maar verontrustende buikklachten. Ik begrijp het allemaal. Mijn bandje is niet een frisse, nieuwe en jonge sensatie meer. We draaien al heel wat jaartjes mee. We zijn geen druistige begin twintigers. We hebben te maken met grote mensen zaken en problemen. En ons potentiële eigen publiek heeft dat ook. Na zoveel jaartjes draaien met bandjes treedt er in je sociale netwerk een bandjesverzadigingsniveau op. Die kop en die liedjes die kent 'het eigen publiek' nu wel. Mijn vader kwam laatst toch maar weer eens een keer kijken. 'Jacob,' zei hij. 'Dat jasje had je tien jaar geleden ook al aan. En dat liedje over dat ene meisje, een van je leukere liedje vind ik trouwens, is volgens mij als bijna toe aan een twaalfenhalfjarig jubileum.' Oei. Die kwam aan. En nee, we hebben, ondanks verwoede pogingen nooit dat ene hitje gehad waardoor het eigen publiek ook volstrekt onbekend eigen publiek had kunnen worden. Het wordt dus een lastig en soms bijna frustrerend verhaal. Want je wilt spelen. Vanzelfsprekend. Maar er is geen eigen publiek. En de zaaleigenaar kan je wel helemaal te gek vinden, maar als je er niet voor zorgt dat er minimaal twee touringcars in het kielzog van de bandbus meerijden, dan is het over en uit.

Wat goed is, verkoopt zich zelf wel, hoor ik mensen wel eens zeggen. Lulkoek in het land van bandjes met eigen nummers. Het is eerder andersom: hoe meer publiek, hoe slechter het bandje. Slechte bandjes zijn vaak jonge en dus beginnende bandjes. Schattige bandjes ook. Oma's, opa's, vaders, moeders, vriendinnetjes, de hele korfbalclub: ze komen massaal kijken om Maarten, Bert, Marcel en Patrick voor de tweede keer op de planken te zien staan. En dat ze er eigenlijk nog geen biet van kunnen is helemaal niet erg en verwonderlijk. Ze zijn nog jong, onervaren en naïef. Maar………ze hebben wel een eigen publiek. En zo lang opa, oma, papa, mama, de vriendinnetjes en de hele korfbalclub ze ook nog schattig blijven vinden, kunnen ze nog een behoorlijke tijd blijven spelen. En dan maakt het geen reet uit dat de liedjes eigenlijk veel slechter dan beter worden, Bert de bassist met zijn rug naar het publiek speelt, Maarten de gitarist vooral bezig is met het staren naar zijn schoenen, Marcel de toetsenist angstvallig en nauwelijks zichtbaar weggestopt in een hoekje op het podium bevend zijn vingertjes over de toetsen laat bewegen, en Patrick de zanger als een zombie op het podium staat, maar toch elk nummer opdraagt aan zijn vriendinnetje. Nee, geen reet. Er zijn fans. Eigen publiek. Spelen dus.

Misschien moet ik me maar aansluiten bij een jong bandje. Bij Bert, Maarten, Marcel en Patrick. Als een soort van coach die ze de kneepjes van het vak een beetje bij kan brengen. Als een ouwe lul, die het niet kan uitstaan dat zij wel veel spelen. Als een ouwe lul die ook nog eigen publiek wil hebben. Ik wil ook weer fans.