Hoepel Anders Gewoon Op

Daar zijn de lijstjes weer. De OOR van december bulkt van de lijstjes, de Volkskrant doet er ook een paar, en een week of zeven geleden, en toen had ik al nattigheid moeten voelen, begon de DWDD-actiegroep Wij Hebben Het Alleenrecht Op Goede Smaak, ook wel het duo Blokhuis-Van Nieuwkerk geheten, aan het meest dubieuze lijstje dat er dit jaar gemaakt werd: een soort canon van beeld- en klankbepalende artiesten. Klink Anders. Grofweg een top17 van meest invloedrijke bands en componisten, waar wekelijks door wisselende tafelgasten een verandering in wordt aangebracht zoals men ook in uitpuilende feestcafés verandering aanbrengt; 1 erin, 1 eruit. Zoals gezegd, ik had toen al kunnen weten dat dit een rommeltje zou worden. Al is de opzet best aardig. In een begeleidend filmpje spreekt een dromerige stem:

"Op de halve garen, de buitenbeentjes, de rebellen, de onruststokers, de vreemde eenden in de dagelijkse bijt, degenen die het anders horen, die niet gek zijn op regeltjes, geen respect hebben voor de stand van zaken", enzovoorts.

"Dat is het leukste dat er is, twisten over muziek", kwaakte één der tafelgasten al. Eh, ja en nee. Ik had graag een stuk getikt over de lijst zelf, met argumenten zoals "Nirvana hoeft er ook niet in, die staan hierboven" en dergelijke, zodat het daadwerkelijk weer eens over muziek gaat, ware het niet dat ik danig word gedwarsboomd door allerlei randzaken. Dus het is me weer eens niet gelukt.

Twisten over muziek is leuk wanneer je met mensen aan tafel zit die van de hoed en de rand weten. Doch, en dat vind ik heel erg, Matthijs neemt het tijdens het samenstellen van deze canon niet zo nauw met het gehalte aan muziekkennis van zijn tafelgasten, en zo duikt de ene nitwit na de andere op - BN'ers natuurlijk. En BN'ers weten meestal van toeten noch blazen, zodat niet alleen de uiteindelijke canon waardeloos blijkt, maar ook een discussie over muziek bij DWDD aan tafel een ronduit irritante aangelegenheid wordt. Dus allerminst het leukste dat er is.

Ze hebben geen verstand van zaken, wel collectief last van het Barbapapa-complex: branchevervaging bij artiesten, ook wel de transformeritis genoemd. In de volksmond heten mensen die hieraan lijden BN'ers. Dikke kans dat je ermee besmet raakt zodra je één keer op televisie bent geweest. Meestal wordt het erger zodra je er niet meer zo toe doet, en je krampachtig je heil zoekt in andere baantjes, lees: excuses om tot in lengte der dagen met je bakkes op het scherm rond te blijven hupsen. Je hoort zo vaak van Nederlandse artiesten dat ze niet naast hun schoenen zullen gaan lopen en 'dat hun vrienden en familie ze anders wel met beide benen op de grond zetten'. Nu weet ik niet of het Barbapapa-complex samengaat met een schrijnend gebrek aan vrienden en familie, maar het heeft er alle schijn van.

Een schoolvoorbeeld. Lange Frans. Dat was een soort rapper maar zelfs voor Nederlandse hiphopbegrippen te slecht. Niemand vond zijn muziek leuk, niemand wilde mee naar Diemen-Zuid, maar Lange Frans vond het wel gezellig op tv, dus transformeerde hij zichzelf, net als Dennis van der Geest (ooit judopersoonlijkheid) en Fatima de Moreiro (ooit hockeypersoonlijkheid) - huup huup Barbatruuk, PLOP! - tot allround tv-persoonlijkheid. Een olijke vrolijke Frans die meedoet aan debiele spelletjes, één of ander pies- en poepprogramma bij Veronica presenteert en zelfs in het achtuurjournaal voorbij komt zeilen omdat zijn labiele vriendin (wilde waarschijnlijk ook graag op tv) met een plaffertjespistool heeft lopen zwaaien. Lange Frans werd daar geil van. Ik heb gehuild.

Door dit soort nietsnutten, want dat zijn het, ijdele nietsnutten, slaat die hele canon van Matthijs nergens meer op.

Lange Frans verscheen overigens niet aan tafel tijdens de Klink Anders-sessies. Wie wel? Kluun! Maar laten we die even filteren, want die had een goed punt over Kraftwerk. Hola, opper-Barbapapa Stacey Rookhuizen! Moeten we het daar wéér over gaan hebben? Ja, daar moeten we het wéér over gaan hebben. Wat kan mij dat schelen. Malle Stacey werd toch bekend door dat platenlabeltje? Dat ging in rook op, en Stacey was opeens - huup huup, Barbatruuk! - jurylid bij de X-factor, waar ze speelt dat ze een strenge doch rechtvaardige tante is en verstand van muziek heeft. Daarna, plop, fungeerde Stacey als paspop voor Viktor en Rolf en ik wil niet eens weten wie dat zijn. Nu is Stacey plots modedeskundige en vertelt ze in de hoedanigheid van presentatrice welke jurk ze mooi vindt en welke niet - dat is echt een gaaf programma. En natuurlijk staat ze met een artistiek zeer verantwoord gephotoshopte flamoes in de Playboy. Het gemak waarmee die Rookhuizen van leest verandert is al stuitend, laat staan het gemak waarmee het volk dat allemaal maar pikt, want feitelijk zit men te koekeloeren naar iemand die dus niet tot iets noemenswaardigs in staat is. Het hoeven echt niet allemaal Maarten van Rossums te zijn, maar dit is ook niks.

En dat gaat mij op een scherm vertellen wie er tot de top17 van Klink Anders behoren? Aan mijn hoela, Matthijs. Je canon is niks waard. Hij doet niet terzake. En had je zeven weken lang alleen maar Nirvana-fans uitgenodigd, dan nog had je tijdens de laatste aflevering van deze onzin wel een list achter de hand om het naar je eigen hand te zetten: Leo Blokhuis als hoofd van een eindredactie die niet 1, doch maar liefst 6 artiesten mag vervangen. Met Annemieke Schollaard en Willem van Kooten. Dat zijn wel mensen met verstand van zaken, maar die Willem kieperde Nirvana eruit. De penis. Nee, helemaal kosjer is het niet, wat daar gebeurde.

Het is het oude liedje van Van Nieuwkerk en Blokhuis, de twee muziekvrienden die het allemaal heel goed bedoelen maar de nare gewoonte hebben de Goede Smaak te kapen. Van Nieuwkerk en Blokhuis houden alleen van muziek uit de jaren 60 en 70. En hoe is de eindstand? In de top17 van rebellen, buitenbeentjes, enzovoorts, staan vrijwel alleen maar muzikanten uit de jaren 60 en 70. Daar word ik een beetje moe van. Ze doen de Top2000 waarbij alleen maar ouwe meuk tevoorschijn getrokken wordt, ze doen de Nacht Van De Popmuziek waar alleen maar ouwe meuk tevoorschijn getrokken wordt, en nu dus ook weer. Volgens Van Nieuwkerk en Blokhuis is er na 1979 geen noemenswaardige muziek meer gemaakt. Dat is best treurig.

Ik heb ook een canon gemaakt. Niet de Klink Anders-canon. Neen. De Hoepel Anders Gewoon Op-canon. Van mensen die hun eigen relevantie teniet doen door van hun core-business een bijzaak te maken. Ik zei net core-business en dat spijt mij bijzonder, maar ik heb hier geen fatsoenlijk Nederlands woord voor. Edoch. Het is een pracht van een canon geworden. Het is, om in de lijstjes-sfeer te blijven, van alle Erge Opsommingen de ergste die U ooit gezien heeft. Het is niet anders. Ik maak er wel een melancholisch filmpje bij, met een weemoedig pianopingeltje eronder. En dan de schokkende beelden van 17 keer niks. Stacey Rookhuizen. Lange Frans. Gordon. Angela Groothuizen. Patty Brard. Dennis Weening. Patricia fucking Paay. Birgit Schuurman. Baas B, voor de zekerheid. En heel Volendam, dan zit je snel aan de 17. En een dromerige stem die zegt:

"Op de ijdele nietsnutten, de schoenmakers die weigerden bij hun leest te blijven, de onverbeterlijke narcisten, die iets met muziek trachtten te doen, bekend werden, en het verder eigenlijk niet meer wisten, die zich nuttig zouden kunnen maken als aspergesteker of chef van het koekpad bij de lokale C1000, maar hun aanwezigheid op het scherm zo lief hadden, presentator werden, in panels plaats namen, tafelheer werden en dachten dat ze werkelijk overal wel iets over moesten zeggen... en geen ene fuck toevoegden."