Liever een mooi liedje dan een zware metalriff

Ik kom uit een traditioneel gezin. Vader werkt en verdient het geld, moeder doet het huishouden en geeft het geld uit. Voor mijn broertje en mij was dat vroeger wel zo handig. De traditionele gezinsverhouding voorzag er namelijk ook in dat moeder iedere dag thuis was als we uit school kwamen. Ik wist niet beter en vond het eigenlijk wel prettig en gezellig. Ik was niet zo’n puber die zijn ouders niet kon luchten of zien. Voor hen was belangrijk dat we een opleiding volgden en afmaakten voor een goede toekomst. Zolang hieraan werd voldaan, mochten mijn broertje en ik zelf weten wat we deden. En omdat we heel serieus met school bezig waren, was alles pais en vree in Huize Kuiper. Een soort geheime afspraak: goede resultaten op school in ruil voor vrijheid.

Mijn voornaamste daad van vrijheid was het groeien van mijn haar. De eerste centimeters in mijn nek kwamen begin jaren negentig. Rode puntschoenen, een gescheurde broek en een shawltje om mijn nek complementeerden mijn imago. Als een ware cowboy paradeerde ik trots door het nachtleven van Hengelo op zoek naar meisjes die voor mijn ruwe uiterlijk vielen.

Bij mijn nieuwe uiterlijk hoorde natuurlijk ook stoere muziek. Die platen van The Beatles, Elvis Presley, Shakin Stevens, Wham en George Michael waren best oké en de cd’s van Guns ’n Roses waren al een behoorlijke stap in de goede richting, maar toen ik eenmaal Enter Sandman van Metallica had gehoord, wist ik het zeker. Metal moest het worden, doorspekt met een vleugje grunge á la Alice In Chains. Snel het oeuvre van Hetfield en co aangeschaft en een sik laten groeien. Stoer! Dat was ik!!

Mooie-liedjesmuziek kon me niet meer bekoren. Gitaarrifjes moesten het zijn. Sneller dan snel. Zwaarder dan zwaar zodat die nek harder dan hard op en neer kon. Alleen jammer dat ik van dat headbangen de volgende ochtend zo’n zere nek had. Maar goed, dat hoorde erbij. Ingecalculeerd beroepsrisico.

Al met al heeft mijn stoere metal-periode grofweg drie jaar geduurd. In die tijd maakte ik tal van hoogtepunten mee zoals het concert van Metallica in 1992 in de Kuip. Maar langzaam liet ik mijn stoere kant varen en mocht ik weer naar mooie liedjes luisteren van mezelf. De haren werden weer korter en de cowboylaarzen, het shawltje en de sik verdwenen. Af en toe zet ik nog wel eens een cd’tje op van Megadeth, Sepultura of een andere metalband. En hoor ik nog steeds datgene wat ik toen ook hoorde. Alleen krijg ik nu sneller genoeg van die zware metalriffs en zet ik weer een mooie-liedjes-cd op.