Nederland. Oh, Nederland.

Ik ben, geloof ik, nooit echt fan geweest van Foo Fighters. Ik vond hun albums, vooral na The Colour And The Shape, te wisselvallig. Het spervuur aan sterke (punk)rocknummers werd te vaak onderbroken door mierzoete ballads en de ijselijke kreten ("oooow yeah!") die Dave Grohl te vaak voortbracht, vond ik hinderlijk. Dat vond ik al vervelend in Paradiso tijdens hun eerste tour, en dat vind ik eigenlijk nog steeds vervelend. Bij een rockband zit ik niet te wachten op een frontman die het publiek aanmoedigt om mee te zingen. "Here we go" roepen, vlak voor een refrein, dat is uiteindelijk niet anders dan "daar komt ie!", "met z'n alle!" en "inhaken!". Op een dag zag ik Dave zelfs de MTV Awards presenteren. De houthakker der houthakkers stond grapjes te maken met Joss Stone. Ik heb huilend de tv uitgezet. Op een mooie avond in april werd alles nog eens op een rijtje gezet. Opeens was ie er, de documentaire 'Back and Forth', op de Vlaamse zender Canvas. En het verhaal dat Foo Fighters heet, bleek natuurlijk een mooi verhaal. Met lelijke randjes, nare incidenten, maar mooi. Een lang verhaal ook. 'Back and Forth' duurt 2 uur. Van het debuutalbum, de cassette die Grohl hoogstpersoonlijk van A tot Z inspeelde, tot de prachtige beelden aan het eind, wanneer je vijf tevreden veertigers ontspannen aan het werk ziet aan de plaat 'Wasting Light'. Dat is het leukste gedeelte, vooral voor muzikanten. Een kijkje in de studio. Koks hebben het wel eens over 'sex on a spoon' als ze iets lekkers proeven; muzikanten hebben het bij het zien van dit soort docu's vaak over studio-porno. Maar dit was te gaaf om met zoiets liefdeloos en plats als porno te worden geassocieerd.

Drummer Taylor Hawkins die in een tot studio omgebouwde garage van zelfverzekerd drumbeest verandert in een onzekere pupil, die onder toeziend oog van mentor Grohl en conrector Butch Vig een drumstok breekt en "sorry" mompelt. Husker Du-zanger Bob Mould die even een duetje komt doen: de chemie tussen hem, producer Vig en de band is schitterend. Pat Smear die wat tegendraadse akkoorden uitzoekt: "fuckin' hey, right!?" Ik wil ook een apparaat op mijn gitaar, dat elke keer wanneer ik een gaaf akkoord aansla, "fuckin' hey, right!?" zegt, met een Pat Smear-stemmetje. Het zijn alleen maar hoogtepunten, dit soort beelden. Nirvana-bassist Krist Novoselic die zijn zo gemiste, typische basgitaarsound terugbrengt in een ode aan Kurt Cobain en daarna met een redneck-stemmetje smaalt: "that's all you get muthafuckaz". Smullen en genieten.

Ik ben dus erg enthousiast. Nog steeds of alweer. Misschien was dit niet zo geweest zonder 'Back and Forth' en 'Wasting Light', een plaat waar minimaal vijf juwelen van rocksongs op staan. Dat is nog steeds dezelfde score, maar er is iets veranderd. Wat, dat weet ik niet. En het is natuurlijk niet zo wanneer men een dergelijke film over Lady Gaga uitbrengt. Dan ben ik niet opeens een little monster. Althans, niet zoals Lady Gaga het interpreteert.

Maar ik wil natuurlijk ook ergens over zaniken. Dus nu… Nederland! BNN zond 'Back and Forth' een maand later uit. Een verknipte versie van amper anderhalf uur, want het mocht eens te diep gaan of te lang duren. Canvas zond het hele ding uit, zonder reclame. Op Canvas doet men ook uitgebreid verslag van Rock Werchter. Op BBC zenden ze werkelijk alles uit wat op een grasveld plaats vindt: T in The Park, Reading, Glastonbury… live-muziek tot diep in de nacht. Onze dvd-recorder draait overuren, in de zomer. Ik ontdek de ene gave band na de andere.

Als ik de Nederlandse TV aanzet, met reportages van De Zwarte Cross, zie ik alleen maar onzin. Ik zie een als Indiaan verklede man in een vrachtauto met een uitlaat waar vuur uit komt. Verheffend, ja. Ik zie een stuk over een Lichtenvoordense kroegbaas die de hele dag niks te doen heeft omdat het hele dorp naar De Zwarte Cross is. Heel interessant. Ga dan dicht man. Hola, ik zie Katzenjammer spelen… 20 seconden! Dan snel weer iets dat niet met muziek te maken heeft. Motorcross, kermis, krijsende kinderen, de zanger van Aux Raus die op een muurtje zit. Willie Wartaal bemant een kraam en serveert bier aan schreeuwende boeren, die hem hangend over de counter proberen aan te raken, waarschijnlijk om te kijken of het afgeeft. En om de vijf minuten zie je mensen in een spiegel kijken. Hebben ze stiekem vanachter die spiegel gefilmd. Echt, hilarisch. Fijn gezicht ook, zo'n vrouw die kamerbreed een puist staat uit te drukken. Het lijkt warempel alsof ze van alles willen laten zien, maar geen muziek. Zit ik naar iets van Michiel van Erp te kijken of zo?

En is dat eigenlijk leuk, De Zwarte Cross? Als je al die onzin wegdenkt, bedoel ik? Moet je wel heel veel heel hard wegdenken. Dus ik ben op de website gaan kijken. Ze hebben The Black Crowes! De Zwarte Cross, The Black Crowes, het lijkt een door een dyslectische stalknecht gewaagde poging tot vertalen, maar ze staan er toch echt. In Lichtenvoorde. Wat een mop. En een reden om het festival niet langer te bestempelen als boeren-happening, bovendien. Want ze willen serieus genomen worden, als festival. Maar waarom zie ik overal de treurige tekst: "De Zwarte Cross is 100% Kane-vrij"?
100% Kane-vrij. Het schijnt DE grap van het festival te zijn. "Ja, een geintje" aldus festivaldirecteur Pieter Holkenborg, "we hebben niet zo veel met Kane". Och och, wat vervelend. Ze hebben niet zo veel met Kane. 100% Kane-vrij. Dat getuigt goddomme van een portie humorloze domheid waar ze bij het Poo-nieuws nog een puntje aan kunnen zuigen. 100% Kane-vrij, en wel Ilse deLange neerzetten. Ja, want die komt uut Almelo, dus dat mag wel. En alsof Miss Montreal geen commerciële troep is. Het is nogal een zwaktebod als je de gehele line-up van de 3FM-awards, waarschijnlijk aan een aparte 3FM-weide, op het podium ziet staan. Boek dan alleen goede bands, en hang een vlag op met 100% kutmuziek-vrij. 100% Kane-vrij. Dat staat gelijk aan cola waar zo mogelijk alle rotzooi in zit die je kunt verzinnen, behalve cafeine: 100% cafeine-vrij. 100% Kane-vrij. Hier in de Randstad hebben we ook niet zo veel met Normaal, moeten we dan op Metropolis een vlag ophangen met daarop '100% Normaal-vrij'? Het maakt mij niet uit hoor, ik vind Kane en Normaal gewaagd aan elkaar qua oubolligheid, maar donder toch op. 100% Kane-vrij. Hier in het Westen maakten we 10 jaar geleden grappen over Kane. We maken nu grappen over Anouk. Kan ik er wat aan doen dat jullie daar nog geen internet hebben. 100% Kane-vrij. Ik heb niks met Caro Emerald, daar hoor je mij toch ook niet over. Vier feest, heb plezier, maar ga nou niet aan humor doen alsjeblieft. Schilder 'Jezus Redt' op je dak, of maak een wandeling door je megastal. Ga schaatsen, ga je traktor opvoeren, weet ik veel. Maar ga nou niet proberen de lolbroek uit te hangen, met je 100% Kane-vrij. Dat is toch geen manier om dat boerenlullen-imago kwijt te raken? 100% Kane-vrij, maar de mestgeur komt uit m'n tv. Ik kan morgen de gordijnen wassen. Is dát leuk?

Intussen loopt de reportage ten einde. Ik heb nog geen 1 heel nummer live-muziek gezien. Ik heb wel heel veel onzin gezien. Dus ik heb de DVD 'Back and Forth' alweer uit de kast getrokken – voor de 16e keer, of de 17e. Of zal ik nog een stukje Glastonbury kijken - en sta nog een beetje wezenloos naar De Zwarte Cross te staren. Ik zie Madball spelen (30 seconden!), toch ook geen misselijk orkest. Maar het veld is half leeg. Even later zie ik Jovink en de Voederbietels spelen. Een afgeladen veld. Nederland. Oh, Nederland. Het went steeds minder.

PS voordat U met hooivorken zwaaiend voor mijn deur staat omdat bepaalde opmerkingen als kwetsend worden ervaren: Ja, een geintje. Ik heb niet zo veel met De Zwarte Cross.