Zo zat als een aap

Een keer heb ik ladderzat op het podium gestaan. Niet aangeschoten. Nee, ook niet dronken. Nee, echt zo zat als een aap. En oh oh oh, man wat voelde dat goed. Alles ging vanzelf. Met een enorme intensiteit. Elke gitaarslag was raak. De noten en woorden die ik zong kwamen rechtstreeks uit mijn hart. Ik rolde en ik golfde. Het ging allemaal zo ontzettend makkelijk en natuurlijk. En het publiek? Dat wond ik om mijn vinger. Met omhoog geheven hoofden en open monden staarden ze me aan. Ik was een rockgod. Echt! Ik beheerste het moment. Wat niet in dat moment paste, was dat niemand na afloop zei dat het een fantastisch optreden was geweest. Want dat was het! Ik kreeg zelfs het idee dat ik werd ontweken. Zelfs door mijn eigen bandleden. Toen ik later die avond in de bandbus ongeveer halverwege huis wakker werd met een kloppende koppijn en meteen een aantal scheldwoorden naar mijn hoofd geslingerd kreeg, begon mij langzaam te dagen dat het optreden misschien wel niet zo rockgoderig was geweest als ik dacht. ‘Eikel. Sukkel. Egotripper. Zatte aap. Wat denk je wel. Dat je een eenmansband bent? Dat je door het land heen trekt met de grote Jacob Hijmanstour? Met je slechte, onverstaanbare dronkenman praatjes. Met je maniertjes en je echt hele flauwe grapjes. En wil je nooit, nooit, maar dan ook nooit meer tijdens een optreden de moonwalk doen. Het was beschamend.’ De boodschap was duidelijk. Die 7 blikjes bier, liter jenever en twee whisky cola hadden mijn performance geen goed gedaan. Terwijl ik als een rockgod over het podium zweefde, stootten de mensen, diezelfde mensen die mij met omhoog geheven hoofden en open monden aanstaarden, elkaar aan en zeiden: ‘wie is die zielige ontzettend dronken sukkel? Het is daarna nooit meer voorgekomen. Ik moest weer aan dat optreden denken toen ik vorige week op You Tube een aantal filmpjes bekeek van het optreden van Amy Winehouse in Belgrado een aantal weken geleden. Het was het eerste optreden van haar Comeback tour. Amy was namelijk weer nuchter. Maar Amy was zo zat als een aap. Amy had met een list flessen sterke drank haar kleedkamer in weten te smokkelen. Een alcoholist heet niet voor niets een alcoholist. En natuurlijk is Amy prima in staat om onder invloed een heel fijn optreden te geven. Wat? Ze kan en doet niet anders. Maar dus niet als ze zo zat als een aap is. Het was een zielige vertoning. Een gevoel van medelijden maakte zich meester van mij. Natuurlijk horen drank en drugs bij het concept van en rond Amy Winehouse. Maar hier stond een zeer talentvolle maar trieste vrouw haar carrière met een duizelingwekkende vaart ten gronde te richten. De poepiestrakke band met twee fantastische achtergrondzangers probeerde er nog het beste van te maken. Maar hoon en smaad vielen Amy ten deel. Het publiek pikte het niet. Maar ach, daar was ze niet echt van onder de indruk. Nee, ik denk echt dat Amy dacht dat het beter ging dan ooit tevoren. Dat ze de sterren van de hemel zong. Dat ze zich met ultracoole moves over het podium voortbewoog. Dat ze iedereen in haar zak had. Zij was de soulqueen. Zij beheerste het moment. Ik herkende het. Net als ik tijdens dat ladderzatte optreden had Amy ook het gevoel de hele wereld vanaf het podium aan te kunnen. En net als ik was zij de enige. Dat is ergens best wel jammer. Want het is een fantastisch gevoel.

Als een zatte aap optreden gaat je niet verder helpen. En of je er gelukkig van wordt is een retorische vraag. Maar het zou best lekker zijn om het heel, heel af en toe wel te doen. En dat dat dan ook ok is. Want dan weet je wel weer waarom je het allemaal doet. Want ik ben een rockgod in het diepst van mijn gedachten.

Amy in Belgrado en zo zat als een aap: