Olé, Olé, Olé

Hoewel ik niemand ken die vindt dat muziek maken een sport is, zijn er in weinig culturele sectoren zo veel prijzen te verdienen als juist binnen de popwereld. Gouden Harpen, Edisons, TMF Awards, 3FM Awards, State Awards, MTV Awards, Essent Awards, Grammies, de Popprijs; je zou bijna denken dat je wel heel vals moet kunnen zingen om geen prijs binnen te harken. Ook de uitgever van het Speaker Magazine waar ik dit voor schrijf doet driftig mee aan het organiseren van wedstrijden waar artiesten die onvergelijkbaar zijn met elkaar worden vergeleken (de landelijke High School Music Competition en de Grote Prijs van Zuid-Holland). Muziek als topsport; het blijft een merkwaardig gegeven, maar in een wereld die deels wordt bepaald door rankings als de Top 40 en andere hitparades en waar een uitschakeling voor de finale van het Eurovisiesongfestival als een nationale blamage wordt beschouwd, is het misschien toch niet zo vreemd.

Waar gesport wordt, bestaat rivaliteit en die is traditioneel het grootst tussen buurlanden. Tot voor kort moesten we als Nederland in de internationale popwereld lijdzaam toezien hoe onze zuider- en oosterburen ons volkomen hadden overvleugeld. Dat deed pijn, want in de jaren 60 leken we hen met bands als The Outsiders, Q65, Shocking Blue, Golden Earring(s) en Sandy Coast op een onoverbrugbare achterstand te hebben gezet. Dat veranderde echter snel toen de Duitsers overstapten op het krautrock-systeem en plots de bakermat werd van de vernieuwende rock. Tegen namen als Can, Neu, Kraftwerk, Tangerine Dream en Faust hadden wij weinig in te brengen, terwijl de Belgen (op T.C. Matic na) al die jaren al helemaal op amateurniveau bleven doorbroddelen.

Die experimentele injectie leverde de Duitsers nog tot ver in de jaren 80 voordeel op met nieuwe kampioenen als Einsturzende Neubauten, Deutsch-Amerikanische Freundschaft en Palais Schaumburg, waar Nederland in internationaal opzicht alleen met The Ex nog een beetje tegenwicht kon bieden. De grootste schok moest echter nog komen. Waar Nederland lange tijd bleef geloven in de spierballenmuziek van acts als Urban Dance Squad en Junkie XL sloegen de Belgen in de jaren 90 geheel onverwacht keihard toe met het debuut van dEUS, dat de weg plaveide voor jarenlange Belgische dominantie. Zita Swoon, Admiral Freebee, Millionaire, DAAU, Soulwax: voor interessante muziek moest je de steven naar het zuiden wenden.

Maar zie daar: de verlossing lijkt nabij. De internationale blogs en bladen zijn in 2011 eindelijk enthousiast over Nederland. ‘Machinery’, het tweede album van De Staat, wordt met lovende kritieken onthaald, evenals de debuutplaat van Dazzled Kid. Tel daarbij op dat ook de kwaliteit van de releases op het Nederlandse Excelsior-label (what’s in a name?) steeds beter lijkt te worden en we kunnen er met een gerust hart in gaan geloven dat Holland internationaal eindelijk weer een woordje mee gaat spreken.

Gaat derhalve allen staan en zing uit volle borst mee op de wijze van ‘Tararaboemdiejee’: We gááán Europa in, we gáán Europa in!

---

De column van Henk Koolen verschijnt elke twee maanden in Speaker Magazine van de Zuid-Hollandse Popunie. Henk Koolen is programmeur bij Paard van Troje in Den Haag.
Bands/acts (uit Zuid-Holland) kunnen zich inschrijven bij de Popunie en ontvangen dan Speaker Magazine gratis in de bus: www.inschrijvenpopunie.nl