De Wereld Draait Door draait door

Mathijs van Nieuwkerk

Muziek en DWDD. Het slaat helemaal nergens op.

Spelen met je bandje bij Mathijs in DWDD kan een godsgeschenk zijn. Want spelen met je bandje bij Mathijs in DWDD kan het verschil betekenen tussen 1 keer in de twee maanden volstrekt anoniem in een klotetent spelen, of met behoorlijk wat poeha 4 keer in de week spelen in redelijk gevulde zalen in het clubcircuit. Maar er kijken dan ook best veel mensen naar DWDD. En Mathijs heeft invloed. En kennis van zaken. En smaak. Ook als het om muziek gaat dus. Bescheiden als hij is zal hij dat zelf allemaal een beetje pruttelend ontkennen. "Ik ben eigenlijk maar een leek hoor op dat gebied." Of in de trant van: "ik heb er heel weinig verstand van, maar ik vind het wonderschoon." Ja, ja Mathijs. Jij weet heel goed hoe het gaat. Valse bescheidenheid. Bah! Mathijs, hou toch op man!

Mathijs heeft ook een aantal holmaatjes die hem met raad en daad bijstaan als het om muziek gaat. Daar hebben zij namelijk nog meer verstand van. Om over hun smaak maar te zwijgen. En doordat ze holmaatjes zijn van Mathijs hebben ze ook invloed. Ze fluisteren Mathijs in wat fantastisch is. Of ze verzinnen samen met hem nieuwe manieren om op TV met muziek aan de slag te gaan. Het levert verbijsterende muziek-tv op.

Zie die schelmen van een Mathijs en Giel eens geheimzinnig achter die draaitafel staan. "He Giel. Heb jij nog een stukje illegale muziek? Iets wat nog NIEMAND heeft gehoord? Iets wat ultrageheim is en waar de wereld massaal en hunkerend op zit te wachten?" "Toevallig dat je dat vraagt Mathijs. Ik kreeg vanmiddag door een geheimzinnig figuur een cdeetje in mijn handen geduwd. Je gelooft het haast niet. Maar op dat cdeetje staan dus ruwe opnames van nieuwe liedjes van Coldplay. En ik kan je zeggen Mathijs, dat gaat het HELEMAAL worden. Ik laat nu, mensen dit mag dus eigenlijk helemaal niet, een stukje horen." En dan gaat Giel vliegensvlug met zijn handje in de weer achter de draaitafel. Heel in de verte horen we wat gekraak en gehuil van wat zo maar een akoestische gitaar en een menselijke stem zouden kunnen zijn. Mathijs, hou toch op man!

Of wat te denken van de muziekwedstrijdjes van Mathijs? Vast samen bedacht met zijn grote vriend en muziekdominee Leo Blokhuis in de Popquiz A gogo. Dat sentimentele muziekprogramma voor mannen in de midlifecrises en vrouwen in de overgang. Dat programma waarin muziek op allerlei manieren wordt gebruikt voor gekke wedstrijdjes. Kan er dan niets meer in het leven geen wedstrijd en/of competitie meer zijn? In de muziekwedstrijd van de DWDD moeten muzikanten die hetzelfde instrument bespelen het tegen elkaar opnemen. Je kunt er ook nog een trofee mee winnen. De trofee heeft zelfs een naam. Ik kan er nu even niet opkomen. Volgens mij een naam van een zwarte muzikant waar veel blanke intellectuelen die denken te kunnen voelen wat soul is, er heel stoer mee doen en zo. Met klappen beslist het publiek wie de muziekwedstrijd in DWDD wint. Mathijs is muziekscheidsrechter. Speciaal voor die rol heeft hij een leuk scheidsrechtershoedje op zijn bolletje gezet. Leuk! Hoe hard het publiek ook klapt voor iemand, Mathijs beslist altijd dat de wedstrijd gelijk eindigt. Want hij blijft natuurlijk uiteindelijk wel de ultieme allemanslul. Hoe verzin je het! Dan krijg je dus schrijnende situaties waarin het mogelijk is dat iconen als Han Bennink en Cesar Zuiderwijk een drumwedstrijdje aan het doen zijn, terwijl Nico Dijkshoorn vanaf de zijkant daar dichterlijke commentaartjes over aan het declameren is. Is er dan echt niemand in de inner circle van Mathijs die zegt dat dit echt niet kan. Dat Han Bennink en Cesar Zuiderwijk ook naar de dokter moeten... Ach! Dat wisten we al lang! Mathijs, hou toch op man!

Maar terug naar wat er kan gebeuren als je met je bandje in DWDD moet spelen. Veel dus. Maar pas op. Het kan ook zo maar zijn dat je je ineens de takke moet spelen, maar de lat zo hoog komt te liggen, dat je al snel na niet aan de verwachtingen kan voldoen. En dan lacht het zwarte gat je wel heel erg snel toe. Met dank aan Mathijs. Dat zit namelijk zo: Als Mathijs het in zijn strakke pak echt op zijn muzikale heupen krijgt, dan ben je misschien wel zomaar opeens een nieuw hype. The next big thing. Als Mathijs zijn haartjes enthousiast beginnen te wapperen en hij begint te praten in superlatieven, dan kan het ineens ook zo maar te veel worden. Waarom? Simpel. Omdat jij en je bandje gewoon niet de nieuwe de Stones of Beatles zijn. Nee, ook Rigby niet. Dat kan Mathijs wel vinden, maar dat is gewoon niet zo. Dat is gewoon een heel normaal bandje met hele leuke dertien in een dozijn popliedjes. En je kunt daar dan ook wel staan met een akoestische gitaar, je goede gedrag en je valse gezang. Maar…… dat betekent niet dat je de nieuwe Bob Dylan bent, zoals Mathijs in zijn voorpraatje – dat overigens langer duurt dan de tijd dat je mag spelen - bijna struikelend over zijn woorden zich wel vier keer laat ontvallen. En nee Mathijs, Amerika zit niet zo maar op je te wachten. En dat ene optreden in Japan was best leuk en goed bezocht Mathijs, maar hysterische katzwijmtaferelen van DUIZENDEN Japanse fans die met ons alleen maar keihard wilden pijpen, hebben wij tijdens die twee optredens echt niet meegemaakt. Hoe graag we dat ook gewild zouden hebben. Mathijs, hou toch op man!

Laatst werd het mij te veel. Te veel omdat ik het zielig vond voor het rockchickje van de Rockacademy uit Tilburg die in DWDD met haar gitaar en haar bandje gewoon haar dingetje kwam doen. En te veel omdat er sprake was van Godslastering. Blijkbaar was Mathijs ter ore gekomen dat het rockchickje niet onverdienstelijk gitaar speelt. Hij durfde het aan haar te vergelijken maken met Hendrix. Echt waar! "Jij bent gewoon de vrouwelijke variant van Jimi Hendrix! Laat eens een virtuoos gitaartruckje zien!" Het rockchickje speelde twee overstuurde gitaarnoten. Mathijs: "fantastisch." Wat toen volgde was een treurige minuut waarin een heel matig gitaarspelend meisje met een behoorlijke matige band een uiterst matig liedje aan het spelen was. Einde oefening voor het rockchickje van de Rockacademy uit Tilburg. En ik? Ik zat kokhalzend op de bank. "Jimi, Jimi, laat je gitaartoorn nu rechtsreeks uit de hemel op Mathijs zijn kop uiteenspatten." Mathijs, hou toch op man!

Natuurlijk. Ook ik wil spelen in DWDD. Gekke Henkie ben ik dan ook weer niet. Ook ik wil die kans pakken. Wie weet speel ik dan ineens ook vier keer in de week. Maar als ze me vragen, dan weet ik dat ze me willen. Dat betekent dat ik voorwaarden kan stellen. En ik ben makkelijk. Ik heb maar één voorwaarde. Mathijs houdt zijn bek over mij en mijn muziek. Dan kan ik in ieder geval één nummer helemaal spelen. Aan het eind van het nummer blèr ik nog natuurlijk wel heel hard in de microfoon: Mathijs, hou toch op man! Allemanslul!