De campinggitaar maakt het leven verdraagzaam

Bekende Camping Nederlander Jacob

Campings en gitaren. Irritant! En door de bespeler van de gitaar op de camping vaak zelfs onuitstaanbaar. Zeker als de gitarist helemaal in zichzelf is gekeerd, halflange haren en een vlasbaardje heeft (en dat is heel vaak zo) en zijn repertoire halsstarrig en vastberaden beperkt tot Simon and Garfunkel-gepiel. Maar het kan ook anders. En dat heb ik, ondanks mijn halflange haar en mijn vakantievlasbaardje, dit jaar bewezen.

BCN'er
Dankzij mijn campinggitaar was ik dit jaar aan het eind van mijn vakantie de man van de camping. Voor even een BCN'er: Een Bekende Camping Nederlander. Dagelijks paradeerde ik met een bonte stoet van vakantiegangers achter mij aan als een gitaarspelende en zingende rattenvanger van Hamelen over de camping. En ik vermoed dat als ik nog wat langer was gebleven, ik mijn handafdruk in het beton van het stoepje voor het receptiegebouwtje had moeten zetten. Iedereen liep met me weg. Kleine kindjes, pubers, studenten, papa’s en mama’s, en ouden van dagen. Autochtoon, allochtoon, dik, dun, slim, dom, lang of kort. Iedereen! Allemaal vonden ze me fantastisch en geweldig. Allemaal zongen ze uit volle borst mee met de liedjes die ik speelde. En tijdens het zingen hielden de mensen elkaars hand vast. Mensen omhelsden elkaar innig. Kusten elkaar. Nieuwe vriendschappen werden gesloten.

's Avonds werden grote gezamenlijke barbecues georganiseerd waar in opperbeste sferen werd gegeten en gedronken. En als ik het dan op mijn heupen kreeg en er nog een paar deunen tegen aan gooide, dan kon je er vergif op innemen dat er tot diep in de nacht werd gezongen, gedanst en gefeest. Het leek wel of er één grote familie op de camping stond. Over (on-) verdraagzaamheid gesproken. Daar hoef je helemaal geen opportunistische, paniekerige en populistische columns over te schrijven, waar zogenaamde linkse rockers massaal en enthousiast op reageren, omdat ze denken (eindelijk) de kans te krijgen eens een keer een optreden te kunnen scoren. Speel en zing gewoon 'Malle Babbe' op de camping!

Succesvolle carrière als muzikaal campingicoon
Maar mijn succes dit jaar is niet zomaar uit de lucht komen vallen. Ik wist dat als ik succes op de camping met mijn gitaar wilde hebben, dat niet vanzelf zou gaan. Voor succes is een goede voorbereiding het halve werk. Zeker als het gaat om het bewandelen van de weg die leidt tot een succesvolle carrière als muzikaal campingicoon. Al een paar weken voor de vakantie begon, had ik mijn campinggitaar uit de mottenballen gehaald. Een stofdoek en een nieuw setje snaren zorgden voor een campinggitaar in topconditie. Ook was ik ruim van te voren begonnen met het samenstellen van een repertoire. Bloemrijk, divers, tot de verbeelding sprekend en………..ongrijpbaar.

En dat bleek op de camping een schot in de roos. Van het Wilhelmus naar 'No One' van Alicia Keys? Ik draaide er mijn hand niet voor om. Van "Dikke lul, dikke lul, dikke lul lul lul" van de Dikkelulband naar 'My Way' van Frank Sinatra? Net zo makkelijk. 'Yeppa Yeppa Yeppa' van BZN? 'No Limit' van 2 Unlimited? 'Als de avond daalt op de prairie' van Eddie Christiani? 'All for one' van High School Musical 2? 'Human' van The Killers of 'de Vogeltjesdans'? Appeltje eitje. Zonder moeite. Lachend en vol overtuiging.

'Enter Sandman' spelen © Eugene Straver

Zum kotzen
De voor-elk-wat-wils-methode had als gehoopt en gewenst effect dat schijnbaar onoverbrugbare culturele en sociale barrières tussen de verschillende campinggangersgroepen gewoon niet meer bestonden. Ieders speciale liedje werd gespeeld. Aan ieders speciale gevoeletje werd geappelleerd. Dat je daarvoor of daarna ook liedjes moest aanhoren die je normaal 'zum kotzen' vindt of zou vinden, werd op de koop toegenomen. Sterker nog: je deed ook hard mee met het zum kotzen gedeelte. Die liedjes waren namelijk helemaal niet zo erg. Zeker in de wetenschap dat jouw eigen liedje ook was gespeeld, of straks nog zou langskomen. Zo kon het voorkomen dat opa van vijfenzeventig hard meejoelde en headbangde met 'Enter Sandman' van Metallica, beginnende pubers helemaal uit hun knar gingen met 'Sesamstraat' en brave burgervaders een striptease weggaven op 'Pokerface' van Lady Gaga. En ik? Na jarenlang verwoed geprobeerd te hebben door te breken als enorme rocker, voelde ik me goed en uiterst comfortabel als Bekende Camping Nederlander al coverend op een campinggitaar. En ik leerde begrijpen dat muziek in al haar eenvoud laat zien dat het grote gebrek aan verdraagzaamheid in de samenleving ook weer een uiterst twijfelachtige en eenzijdige constatering is.

Als alle verdraagzame linkse rockers die graag op het concert van mijn collega Bode willen spelen nu eens besluiten dat niet te doen. In plaats daarvan gaan ze elk weekend op diverse plaatsen in Nederland met hun akoestische campinggitaar een diverse covershow ten gehore brengen. Je zult zien: we verdragen elkaar veel meer dan we denken en weten. Geen paniek. Geen gezwets en politiek correct gelul en gedrag. Pak die campinggitaar. Speel en zing!


Jacob Hijmans