Speel, zuip en rij

Als ik na een optreden of oefensessie naar huis moet rijden, dan drink ik niet. Ook al is het optreden of de oefensessie dusdanig fantastisch geweest dat geweldige en euforische gevoelens door mijn lijf heen gieren, gevoelens die erom schreeuwen versterkt en vastgehouden te worden door en met alcohol... ik drink niet. Ja, een spaatje. Of een ijsthee. Doe eens gek. In ieder geval: ik rij nuchter naar huis.

Maar er zijn rockers in Nederland die daar heel anders over denken. Er zijn rockers In Nederland die daar heel anders mee omgaan. Ik ken ze. Vaag. Een beetje. Heel erg goed. Bij gebrek aan, of afkeer van een bandbus met een nuchtere dus verstandige, maar vaak ook door en door chagrijnige rijroadie, rijden ze met 10 bier en vijf tequila in hun mik in hun auto naar huis. Een auto volgeladen met instrumenten, versterkers en andersoortige (zware en hoekige) muzikantenspulletjes.

"Nee man, ha ha, er zal niets gebeuren. Maak je geen zorgen." Ze omhelzen je vaderlijk om daarna met een grote en gelukzalige alcoholglimlach in hun auto te stappen. En het vervelende is dat ze mij laten staan met het gevoel dat ik een angstig sukkeltje ben. En inderdaad, als ik zelf naar huis toe rij met een flesje spa in de bekerhouder en een mueslireep ter voorkoming van een plotselinge opkomende flauwte binnen handbereik, dan valt er eigenlijk niets anders te concluderen dan dat ik weinig rock 'n roll ben. Het maakt niet uit of ik na het optreden wordt omhelst en bejubeld, en met een lamme hand van het handtekeningen op borsten en billen zetten weer in de auto stap. Het maakt niet uit of ik het voor elkaar krijg om me na elk optreden ook nuchter klaar te laten rijden door een bloedmooie vrouw. Of vrouwen.

Ik ben en blijf een muzikantenlulletje dat een beetje probeert mee te doen met de stoere muzikantenmannen. Mannen die spelen, drinken en rijden. Ik ben en blijf dat muzikantenlulletje dat een beetje bleu zijn akkoordjes speelt en zijn woordjes in de microfoon fluistert. Ook al grom ik als een monster. Ook al tover ik de meeste duivelse klanken uit mijn gitaar. Ook al dans ik als een wervelwind over het podium. Want? Ik drink niet.

Omdat ik me geen lulletje rozenwater wil voelen, omdat ook ik echt rock 'n roll wil zijn – er bij wil horen - begin ik langzaamaan maar ook te geloven dat als je een flink aantal jaar meedraait in het circuit, de combinatie van optreden, drank en rijden een uiterst prettige en ongevaarlijke combinatie is. Prettig omdat de drank zorgt voor een losse en ontspannen sfeer op het podium en in de kleedkamer. Omdat het na het optreden zo lekker nalult. Zeker als er goed is gespeeld en het publiek enthousiast was. Omdat de terugreis naar huis in een alcoholroes sneller gaat. Ongevaarlijk omdat er op de weg terug naar huis nooit iets gebeurt en is gebeurd.

Het aureool van onkwetsbaarheid straalt van de stoere, drinkende en rijdende muzikantenmannen af. En inderdaad, al die jaren dat ik optreed heb ik nog nooit meegemaakt dat het in mijn kennissen- en vriendenkring in muzikantenland desastreus fout ging. Bomen bleven staan. De vangrails ving niemand op. Instrumenten, versterkers en andere zware en hoekige muzikantenspulletjes werden nooit vliegende en dodelijke projectielen. Politiecontroles waren altijd ergens anders of al voorbij. Auto’s tolden nooit om hun as. De klokken luidden nooit. De weg, de auto en de alcohol brachten iedereen veilig thuis. Blijkbaar is de combinatie ook een kwestie van ervaring. Van veel doen.

Het is gevaarlijk om me te laten verleiden door bovenstaande gedachte. Ook in mijn kring gaat het een keer fout. Je hoeft er alleen maar op te wachten. Optreden, drinken en rijden. Het kan én mag niet. In plaats van bagatelliserend mee te gaan in de gedachtegang en handelswijze van mijn zuipende en rijdende muzikanten moet ik mijn mond open doen om een tegengeluid te laten horen. Dat is mijn morele plicht. Dan maar een sukkel.

"Je hebt te veel gezopen eikel. Nee, dat valt helemaal niet best wel mee. Nee, je bent helemaal niet meer strontnuchter. Die auto stap je niet meer in. Dat kan je toch ook niet maken tegenover je vrouw en twee kinderen? Terwijl die liggen te slapen, stapt papa als een kleine onverantwoordelijke jongen dronken in zijn auto en rijdt hij als een zogenaamde doorgewinterde stoere muzikant een gewisse dood tegemoet. Lekkere vader ben jij. Laat je auto staan en stap bij mij in de auto. Ik rij je naar huis."

Hoeveel verkeersdoden zouden in Nederland op jaarbasis voorkomen kunnen worden als alle muzikanten die na een optreden nog moeten rijden, zich keurig netjes aan de alcoholregels in het verkeer zouden houden? Hoeveel verkeersdoden zouden in Nederland voorkomen kunnen worden als het gebruik van de, chagrijnige maar nuchtere, rijroadie voor optredende muzikanten een wettelijk verplichting zou zijn? Ten minste tien doden denk ik zo maar. Twintig? Misschien wel vijftig. Ik weet het niet precies. Wat ik wel weet is dat ieder leven de moeite waard is. Ook dat van een muzikant. Toch?


Jacob Hijmans