Een vriendelijk verzoek

De avond is net begonnen en je staat fijn en tevree in een zaaltje te wachten op een triple treat, drie op een rij, alledrieregiogoed of wat niet meer voor leuke naampjes ze geven aan dit soort evenementen waar regionaal talent de kans krijgt zich te presenteren. De eerste band begint te spelen en een ongemakkelijk gevoel maakt zich van je meester. Die zangeres zette bij opkomst op het podium toch niet wat voor het drumstel he? In het half donker van de o zo geïnspireerde lichtshow van de huislichtmixer zie je wat zwarts voor het drumstel liggen. Je negeert het. Je zult het wel niet goed gezien hebben. De zangeres schijnt zich ook niet meer te begeven in de buurt van de bewuste plek.

Drie nummers die het midden houden tussen een ietwat ruime interpretatie van slechte nummers van Garbage met een knipoog naar Within Temptation en Evanescence kabbelen langzaam voorbij zonder dat ze zich met alle geweld willen vastzetten in je geheugen. Maar dan, alsof de duvel er mee speelt draait de zangeres zich na het derde nummer om, bukt zich zodat haar ietwat te forse kont in beige rok oplicht als een volle maan aan een strakblauwe hemel en opent de doos van Pandora. Het zwarte doosje is de rustplaats voor het meest gevreesde instrument in de popmuziek. DE DWARSFLUIT!

Zelfs in klassieke hoek wordt dit instrument het liefst genegeerd maar in de popmuziek zwijgt men dit martelwerktuig voor je gehoor het liefst morsdood. Iedereen slaakte een zucht van verlichting toen er een derde televisienet en commerciële tv bij kwam zodat de kans dat je Berdien Stenberg frontaal op je beeldbuis tegenkwam kleiner werd. Ook zijn er mensen geweest die een poging gewaagd hebben het bestaan van Focus te ontkennen in de hoop dat de leden van deze god zij dank uit elkaar gevallen band en hun geproduceerde materiaal zouden oplossen in dunne lucht.

De band zet het volgende nummer in en het meisje zet haar zilveren muzikale belediging aan haar mond. Voor degenen die twijfelen. Zo'n beste meid denkt echt niet; Wat zou het toch uniek en apart zijn als ik eens op een dwarsfluit mijn prachtige liedje zou begeleiden. Nee, het arme schaap heeft vroeger onder druk van haar o zo vrij gevochten moeder de blaren op haar lippen gespeeld. En nu ze zich middels haar muziek probeert los te maken van haar Montessori jeugd is dat ding haar anker met het verleden geworden. Een nostalgische erkenning van haar wortels. Zelf schijnt ze overtuigd te zijn van de kwaliteit van het instrument en haar eigen beheersing ervan en ze zet door. De geluidsman (normaal mensen die ongeacht wat er ook mis gaat of afbrand zonder een poot uit te steken strak in de leegte staren) slaakt een voor iedereen hoorbaar hoog gilletje en begint als een wildeman aan de knoppen te draaien. Het resultaat gaat de verbeelding te boven.

Iedereen in de zaal kijkt elkaar aan; Had jij hier om gevraagd? Vrienden en fans van de band kijken zenuwachtig eens naar het plafond, nemen de tijd om een biertje te bestellen en ontkennen dat ze na het vorige nummer zo enthousiast stonden te klappen. Alleen die overduidelijk zichtbare vrijgevochten moeder zet een stap naar voren en klapt op de eerste maten trots mee waarbij de kring om haar heen steeds groter wordt. Zelfs haar ex-man en vader van de dwarsfluit spelende spruit van pak haar beet 19 jaar zet zijn toenaderingspoging omwille van de kinderen maar uit zijn hoofd, nu die zijn ex-vrouw in extase ziet door de fluitgeluiden van die zilveren rectum aan de lippen van zijn dochter. Hij schuifelt langzaam richting de uitgang.

Het meisje lijkt het allemaal niet te deren en vangt het uitblijven van applaus en de opeens minder gevulde zaal op als een artistiek meningsverschil. Al weet ze zelf beter. Dit excuus instrument uit haar jeugd ontvangt maar 1 paar enthousiast klappende handen. Die van haar moeder en dat dan ook alleen maar omdat de dwarsfluit een moeder/dochter band suggereert die er eigenlijk niet is. Dus ook haar geklap sterft langzaam bij het beseft van die leegte. De liefhebbers van dit instrument zijn op een geamputeerde hand te tellen. De avond is vergald. Kortom, meisjes doe dit niet.

Thomas