Headlines in regio Tilburg

De Belgen van Raketkanon zijn, om maar eens een gemeenplaats van stal te halen, in korte tijd als een raket omhoog geschoten. Hun energieke liveshows hebben daar zeker een doorslaggevende rol in gespeeld, maar zouden de bebaarde festivalgangers met de doorgaans als in lood geklonken benen daar op zitten te wachten? Rapapa, rapapa...

Aangekomen bij de Roadburnzaterdag willen sommige dagelijkse dingen er wel eens bij inschieten. Ontbijten, bijvoorbeeld, of douchen. Dat laatste kan echter opgelost worden door het bijwonen van de show van The Ocean, die met hun sfeervolle onderwaterbeelden en prachtige postmetalsoundscapes zowel ogen als oren weten te reinigen.

Aangekomen bij de Roadburnzaterdag willen sommige dagelijkse dingen er wel eens bij inschieten. Ontbijten, bijvoorbeeld, of douchen. Dat laatste kan echter opgelost worden door het bijwonen van de show van The Ocean, die met hun sfeervolle onderwaterbeelden en prachtige postmetalsoundscapes zowel ogen als oren weten te reinigen.

Nauwelijks bekomen van de loodzware opdonder die Cough heet, komen we een dikke drie uur later in dezelfde zaal een ander gezelschap uit Virginia tegen, dat uit een heel ander vaatje tapt. Sommige genres zullen altijd jong en fris blijven, hoe oud ze ook mogen zijn, en iets dergelijks geldt wat ons betreft zeker voor het soort acid rock dat is ontstaan in het Detroit van The Stooges en MC5. Satan´s Satyrs is het duidelijk met ons eens.

"Trots om Belg te zijn," horen we een der zuidelijke bezoekers tijdens het concert van Amenra opmerken. Inderdaad is dit een band om te koesteren, ondanks de nou niet bepaald knuffelige muziek van deze bloedserieuze metaalbewerkers.

Moshen, headbangen, blowen, meedeinen, 'YEAH!' roepen, en dan ineens dat onbehaaglijke gevoel. Een diep gerommel in de buikstreek. Is het de bassist die zijn versterker nóg wat verder heeft opengedraaid? Nee, het is de maag die om aandacht schreeuwt. Waar ga je dan heen? Welk voer straalt genoeg hel en verdoemenis uit om in de stemming te blijven, maar geeft toch genoeg stabiliteit om met een gerust hart weer volledig door elkaar te kunnen worden geschud? Wat is de brandstof die de Roadburner draaiende houdt? 3voor12/Tilburg ging op een culinaire speurtocht naar het ideale Roadburnmaal en kwam terug met een gevarieerde proeverij van vetten, koolhydraten en suikers.

Al meer dan 30 jaar gaat de band schuil onder 101 aliassen, maar vanavond sluiten zij de tweede Roadburn dag af als Psychic TV / PTV3. De Londense band rondom zanger(es?) Genesis P-Orridge brengt niet alleen experimentele, psychedelische post-punk, acid house en industrial, maar staat ook bekend om de bijbehorende videoprojecties.

In een werkelijk propvolle Patronaat (er stond nog een rij toen de band al lang bezig was) trad de totaal geflipte band Goat op. Freddy Krueger op drums, Scarecrow van Batman Begins op gitaar en twee meisjes die uit een carnavalsoptocht in Rio lijken geplukt. Verder komt deze band uit Zweden en klinkt het vooral vrolijk, catchy en zomers. Volgt u het nog?

Er is een behoorlijke buzz rond deze kuchers uit Richmond, Virginia, en de drukte in de Green Room is er ook naar. Alle mensen die geen zin hebben om een uurtje bij de Main Stage te wachten op Electric Wizard, kunnen hun hartje ophalen met de extreme doom van Cough. Beelden van alternatief-christelijke bijeenkomsten vol doordraaiende gemeenteleden, dwangmatig bewegende mensen in krankzinnigengestichten en vooral veel satanische bijeenkomsten met veel vrouwelijk naakt krijgt men er gratis bij.

Les Discrets, een band die is voortgevloeid uit de artistieke hobby's van frontman Fursy Teyssier. Natuur, het gevoel van liefde en de angst voor de dood zijn de thema's die hij behandelt in zijn kunstwerken, en met Les Discrets weet hij die gevoelens perfect om te zetten naar muziek. Groots en meeslepend zijn de kernwoorden bij deze band. Dat het daarnaast ook gewoon mooi klinkt is een extra voordeel.

Het viertal kent slechts werk van één album, maar wist met 'Mind Control' een plek op het -door Electric Wizard gecureerde- Electric Acid Orgy op Roadburn af te dwingen. Uncle Acid And The Deadbeats put uit verschillende vaatjes: een combinatie van doom en stoner met psychedelica.

Vorig jaar zijn we erin geslaagd beide optredens van Hexvessel te missen, maar gelukkig krijgen we dit jaar een herkansing. We moesten er Uncle Acid and the Deadbeats voor laten schieten, maar dit optreden hadden we voor geen goud willen missen.

Een band die gevormd is om rituelen en de liturgie van een sekte uit de jaren zeventig (de 'Process Church') nieuw leven in te blazen, dat wekt onze nieuwsgierigheid genoeg om even een kijkje te gaan nemen. De muziek is ook heel aardig, maar dat gepreek...

Terwijl de visuals getest worden en de synthesizer al klaar staat, wordt het duidelijk wat er verwacht kan worden op deze donderdagavond in de Hall of Fame: een programma dat in het teken staat van donkere new-wave en dromerige synthpop. Met veel bezoekers speciaal voor het Ierse MMOTHS en een kennissenkring van het Tilburgse Lemontrip, gaat de avond van start met de Eindhovense band Capcap...cap.

Weinig acts maken gebruik van de spirituele vibes van het Patronaatgebouw (waarschijnlijk vroeger onderdeel van de centrale Heuvelkerk), maar Dread Sovereign verrast de vroege Roadburnvogels deze vrijdagvoormiddag met een geluidsband met wat traditioneel-katholiek gregoriaans gezang. Behalve deze als interludes dienstdoende muziekfragmenten uit de rijke roomse historie, is ook de muziek die men zelf maakt anders dan we van tevoren hadden verwacht: Naam, iconografie en beschrijving in het boekje deden ons vermoeden dat we zouden worden overdonderd door een lawine van primitieve blackdoom, maar in werkelijkheid blijkt men meer te tappen uit het vaatje van de Engelse jaren negentig doom, waarbij met name Paradise Lost duidelijk een inspiratie is geweest.