Headlines gezocht op 'Anderson'

Er is de laatste dagen veel te doen rond EMA, zo ook op Kicking the Habit. Eerder lieten we je al even kennismaken met de lo-fi noisepop van Erika M. Anderson. Die klinkt wellicht nog het meest als de soloplaat die je van Sonic Youth's Kim Gordon zou kunnen verwachten. Dinsdag gaf ze haar eerste optreden in Nederland, in de kelder van Paradiso.

Voor iemand die in haar doorbraaksingle zingt "I'm just 22, I don't mind dying" is ze best opgewekt vanavond. Ze is Erika M. Anderson, beter bekend onder de naam EMA. Ze speelt in de kleine, zelden voor belangrijke optredens gebruikte kelderzaal van Paradiso, op de dag dat ze door 's werelds belangrijkste muziekblog Pitchfork betiteld werd als Best New Music. Snoepje van de week zeg maar. En daarbij een fraaie 8,5 als cijfer op haar rapport kreeg.

De Opéra Royal de Wallonie zet in seizoen 2011/2012 negen producties op haar Luikse toneel, met op de affiches namen als Fabio Armiliato, Daniela Dessì, Wiard Witholt, Annick Massis en June Anderson. Vanwege een verbouwing zullen de producties in een grote tent worden opgevoerd.

Enkele weken geleden snauwde ze me opeens vanuit het niets toe. "Fuck California! You made me boring! I bled all my blood out!" spuwde Erika A. Anderson a.k.a. EMA als een soort jonge Kim Gordon in het indrukwekkende California.

EMA, het nieuwe project van ex-Gowns singer-songwriter Erika M. Anderson, en de Afrikaanse/Duitse electropopper Barbara Panther komen naar Nederland.

Gaat Ian Anderson de ruimte in? Nee hoor, op 12 april doet de voorman van Jethro Tull een duet met de Amerikaanse astronaute Kolonel Catherine Coleman. Dit om te vieren dat 50 jaar geleden de Rus Yuri Gagagrin als eerst in een bemand ruimteschip in het heelal werd geschoten.

Yes heeft Trevor Horn aangetrokken als producer van het nieuwe album Fly From Here. Het is het eerste nieuwe Yes-album in 10 jaar. De plaats van zanger Jon Anderson zal worden ingenomen door Benoit David.

Opvallende samenwerking tussen de hier nauwelijks bekende folky King Creosote (Kenny Anderson uit Schotland) en elektro muzikant, producer en remixer Jon Hopkins uit Londen.

'Walk Into Light' is het eerste soloalbum van Ian Anderson, frontman van de band Jethro Tull. Het album dateert uit 1983 maar is nu, anno 2011 opnieuw uitgebracht. Het is volgens Ian's zeggen "wat geëxperimenteer uit 1982".

De Britse jaren negentig band Suede deed in het kader van een twee weken durende reünie tour Paradiso aan. Met overgave brachten Anderson en co bekende en minder bekende klassiekers uit hun oeuvre.

Na een break van zeven jaar tijd kwam Suede begin dit jaar weer bij elkaar voor een Europese tour, waarbij onder andere Paradiso werd aangedaan. En niet alleen dat optreden, maar de hele tour smaakte naar meer: frontman Brett Anderson heeft laten weten dat zijn band ook volgend jaar blijft optreden.

See You in the Next Life, zong Brett Anderson tijdens het afscheid van Suede in 2003 in het Londense Astoriatheater. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, want het werd geen ‘next life’. Na zeven jaar kwam toch die befaamde ‘seven year itch’ om de hoek kijken. Hoewel zeven jaar in muziekmaatstaven natuurlijk een enorme periode is - van Lady Gaga, Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs of de Kooks had destijds nog niemand gehoord - heeft de tijd voor Suede gelukkig stilgestaan.

Kenners over de komende bezuinigingen en de hogere BTW. Hans Teeuwen over jazz, Mart Smeets naakt en het natoeteren van Charlie Parker. De Jeugd van Tegenwoordig (foto) bovendien, en Brett Anderson die zeer openhartig spreekt over Suede. En een eindejaarsquiz waar een stapel cd's mee is te winnen. Dat en...

Ergens tussen Smiths, Stone Roses, Blur en Oasis sijpelde een band door met een zanger/frontman zoals we die alleen bij Engelse bands kunnen verwachten. Brett Anderson is een grillige fashion-junk met een prachtstem die met Suede de schoonheid van het...

di 23-11-10 16:08 - Judith Laanen, Jade Yorks en Ramon Keyzer | Foto's: Michella Kuijkhoven, Samantha Stauttener en Susanne KooijmanDe redacteuren van 3VOOR12 Den Haag trokken er afgelopen weekend tijdens Crossing Border op uit met bloknoot, pen en memorecorders om de aanwezige bezoekers aan de tand te voelen. Onderweg kwamen we onder andere Carice van Houten, Hans Vandeburg, de drummer en manager van Go Back To The Zoo en de videoproducer van The National tegen.Lennert en Frank komen uit Leiden. Waar The National is, zijn Lennert en Frank meestal ook. Dit wordt al de zesde keer dit jaar dat ze de band zien, na optredens in onder andere Berlijn. Morgen volgen ze de band naar Brussel. Ontdekkingen op Crossing Border? Lennert: "Marble Sounds, uit België." Frank: "Blitzen Trapper was dan weer het meest nutteloze optreden ooit." Lennert: "Ja, d'r stond een vrouw met zo'n salsa-ei ritmisch te schudden, maar niet eens in de buurt van een microfoon. Belachelijk."Henk, Robert en Karin (allen in de veertig): "Wij bezoeken een mix van literatuur en muziek." Blij verrast was Henk door de komst van Rolling Stones manager Sam Cutler, die hij per toeval ontdekte. "Als grote Stones-fan vind ik het leuk om hem een keer in het echt te zien. Cutler vertelde over de jaren zestig en zeventig, over het drugsgebruik en over een opmerkelijk feitje. Er schijnen tijdens een festival waar de Stones optraden doden te zijn gevallen. Opmerkelijk genoeg heeft Keith Richards daar geen woord over opgeschreven in zijn biografie die onlangs is uitgebracht." De komst van Cutler typert volgens Henk Crossing Border. "Je wordt constant verrast."Bart Sprinkhuizen komt elk jaar naar Crossing Border, we komen hem tegen net buiten de Royal Room. "Met Marble Sounds hebben we weer een nieuwe Belgische ontdekking. Het is gelukkig nog steeds niet op met de Belgische bandjes. Toevallig ben ik daar even binnengevallen. Ze maken hele mooie sfeervolle muziek met samenzang en het loopt muzikaal ook af en toe lekker uit de hand. Ik ben straks heel benieuwd naar het orkestrale gebeuren van These New Puritans. En ik ga nu even kijken bij de oude punkjongetjes van Tokyo Police Club. Kijken of ze al wat vaster zijn geworden."Danya komt uit Den Haag en werkt op Crossing Border bij de catering van 'Tapas en zo'. Het is haar tweede keer op Crossing Border. "Ik sta nu gelukkig in de foyer van het NTG-gebouw, dus dichter bij de mensen dan vorig jaar, toen we in een hoekje stonden. Gezellig!" Welke acts vielen op? "Nina Kinert vond ik erg mooi net." Verder raadt ze ons het broodje rosbief met truffelmayonaise aan. Of het broodje oude kaas met dragonsaus. Of de Chocolate Lovebite chocoladecake.Guido (24) en JP (25): "Wij hebben een kaartje gekocht om Spoon te kunnen zien. Het is een meesterlijke band die bijna nooit in Nederland speelt. Guido heeft het een half jaar geleden op internet ontdekt, waarna we er beiden obsessief naar zijn gaan luisteren. We hebben er een passe partout van gemaakt om vanavond Blitzen Trapper te zien. Bij elk nummer is het raak. Waar veel bands geforceerd glad zijn geworden, blijft het bij hun goed. Bij Low zijn we overigens huilend en met tegenzin weggegaan om nog een deel Blitzen Trapper te kunnen zien."Jimmy (27) en Marjolein (22). Marjolein deed Jimmy het festivalkaartje cadeau aan de hand van de programmering. "Voor vanavond kijken we uit naar Blitzen Trapper en John Grant. Van die laatste vinden we zijn stem heel indrukwekkend en de instrumentale begeleiding mooi. De melodieën die hij maakt zijn knap en daar worden we door gegrepen. Het klinkt oprecht. Er zijn veel dingen die we willen zien, maar we laten ons in een loos uur ook verrassen door iets nieuws. Fijn aan Crossing Border is de mogelijkheid om af en toe te zitten. Dan kan er meer van genieten door goed te luisteren."Carice (van Houten) uit Amsterdam is één van Hollands' leukste actrices van het moment. Hoeveelste keer op Crossing Border? "Eerste keer. Ik ben helemaal het mannetje hier, hoor. Heb toevallig vrij en vermaak me kostelijk. Villagers was een absoluut hoogtepunt gister. Ook Ed Harcourt, Tom McRae en Smoke Fairies waren mooi." Ze kijkt uit naar The National. "Ik krijg hier wel een dikke piemel van."Tim (19) en Stephanie (20): "Wij zijn van te voren naar een paar concerten geweest om te voorkomen dat we vanavond op Crossing Border voor lastige keuzes kwamen te staan. Zo hebben we Blitzen Trapper onlangs gezien en zijn we op London Calling naar Villagers geweest, zodat we vanavond naar Jamie Lidell konden gaan. Die sprong er voor ons uit. Het swingde. De zaal niet, maar hij wel. Verrast waren we door Mercury Rev. De muziek in combinatie met de beelden was heel bijzonder. Dat was echt een beleving."Armelle en Milla komen uit Utrecht. Voor Armelle is het de eerste keer op Crossing Border, Milla was er vorig jaar ook. Milla: "Ik kom voornamelijk voor de schrijvers. Ben benieuwd naar Elias Khoury, een voormalig vrijheidsstrijder die schrijver is geworden." Armelle: "Ik ben benieuwd naar Nina Kinert en Twin Sisters." Milla vult aan: "Maar we laten ons vooral verrassen.""Ik ben nog nooit eerder geweest, mijn vrouw wel en zij heeft mij overgehaald. Ik ben heel benieuwd naar de weg die Tim Akkerman heeft in geslagen. Ik heb een interview gelezen en ik vind dat hij zijn zaken goed beargumenteerd, ik wil nu gaan kijken of dat er ook uit komt. Verder wil ik DBC Piere zien, ik heb een aantal boeken van hem gelezen. Hij fascineert me."Henri (50): "Dit is de derde of vierde keer dat ik het festival bezoek. Dit jaar hebben mijn vrienden mij meegesleept. Ik keek van te voren vooral uit naar Mercury Rev, maar die vond ik een beetje tegenvallen. De muziek was mooi en de film die achter hun werd afgespeeld overigens ook. Het paste alleen niet bij elkaar. Al het andere dat ik gezien heb, vond ik wel heel leuk. Ik ben een beetje rond gaan lopen en pikte overal de laatste twee, drie nummers mee. Het mooiste dat ik gezien heb, was een pianist met nog iemand erbij die elektronica deed (John Grant, red.). Ik ben de naam even kwijt. Het mooie vond ik het minimale en de sfeer die het daarbij opriep."Vlak voor het optreden van Tokyo Police Club spreken we net buiten de Cuatro tent met Suzanne en Wijhan. "Wij zijn voor het eerst op Crossing border en komen speciaal voor Spoon en The National." Zoals velen hebben ook zij speciaal voor The National een kaartje gekocht. "Ik wil ze zo graag nog een keer zien", vertelt Wijhan enthousiast, "en ze spelen hier dus heb ik een kaartje gekocht. Maar we gaan nu even bij Tokyo Police Club kijken voor we er niet meer in kunnen."Hanneke (52) en Rachel (23): "We zijn hier niet echt voorbereid naar toegekomen. Het enige schema dat wij hanteren bestaat uit Villagers, John Grant en Jamie Lidell. Voor de rest laten we ons verrassen. Zo vonden we Mercury Rev helemaal te gek." Toevallig herkende Hanneke de film die achter de band werd afgespeeld. "Dat is een Franse film die ze vroeger op de lagere school heeft gezien. De combinatie van film en muziek was erg mooi. Leuk ook dat de muziek niet zo standaard was."Remy (midden) en Bram (rechts) uit Amsterdam. Waar kennen we hen van? Bram drumt in Go Back To The Zoo, Remy speelt manager van Go Back To The Zoo. Voor beiden de eerste keer op Crossing Border. Remy: "Ik vind de sfeer zo formeel. Meer theater dan muziek." Bram: "Ik vind dat eigenlijk wel prettig. Veel rockbands in een ongewone setting. Die spanning is cool. Je kunt een beetje shoppen en vooral lekker overal zitten." Welke acts willen jullie zien? Remy: "The National. Ik heb alles van ze op vinyl." Bram knikt instemmend.Joeri (17) en Bas (16): "Na vier uur lang treinen vanuit Assen zijn we als eerste gaan kijken bij Jamie Lidell. We vielen binnen bij een opzwepend nummer. Het was de lange treinrit gelijk al waard. Het meest verrast zijn we door Kern Koppen. De muziek, de teksten en beats die werden aangestuurd door een joystick. In een woord geweldig. Die gaan we zeker blijven volgen! Dit is overigens de eerste keer dat we op Crossing Border rondlopen. De ouders van Joeri vonden dat we dit festival een keer mee moesten maken. Nu we er zijn, begrijpen we waarom. Volgend jaar gaan we weer."Dennis Gaens (28): "De bedoeling was dat ik vanavond vlak voor Ganglians in de Cuatro zou voordragen uit mijn debuutdichtbundel 'Ik en mijn mensen'. Dat zijn prozagedichten met stedelijke thema's. Het wordt vaak gelinkt aan de skate en hiphop cultuur. Maar helaas heb ik drie uur lang vast gezeten in de trein en mijn eigen optreden gemist. Uiteindelijk mocht ik na een andere band alsnog optreden. Helaas niet voor zoveel mensen. Ik vond het wel een hele eer dat festivaldirecteur Louis Behre mij via Facebook heeft benaderd om te mogen voordragen. Ik heb zelf nog een kijkje kunnen nemen bij John Cooper Clarke, een punkdichter uit de jaren zeventig die nog steeds heel erg punk en nog steeds heel erg gaaf is. Het was enorm grappig."Dirk en Emmelien komen uit Rotterdam en zijn oudgedienden op Crossing Border. Dirk: "Oh, dit is al de zesde keer geloof ik." Emmelien: "We hebben Crossing Border nog gezien aan het Spuiplein en zelfs in Amsterdam." Ze komen voor schrijver Josse de Pauw, maar laten zich traditiegetrouw ook gewoon verrassen. Dirk: "De leukste dingen verrassen je op de avond zelf."Terwijl The National in een overvolle Buchanan speelt is het aan Spoon om de teleurgestelden die er niet meer in kunnen, in de foyer te vermaken. Vlak na het optreden op het 3VOOR12 podium spreken we Peter (The Incredible Stacks) die voor de derde keer op rij op het festival is. "Dit was absoluut het hoogtepunt van de avond", vertelt hij enthousiast. "Ik had ze eerder in de Buchanan gemist, want ik kon er niet meer in. Een ander hoogtepunt was The Walkmen in de Waterloo zaal. Dat was te gek." Crossing Border is een echt muziekliefhebbers festival vertelt Peter; "Bij heel veel festivals komen de mensen voor de sfeer en hier komen de mensen echt voor de goede muziek. Het geluid is altijd top in orde. Er staan wel wat grote namen maar het merendeel van het programma bestaat uit bands waar je je door kan laten verrassen of die alleen maar in bepaalde scenes bekend zijn. Een echt muziekliefhebbers festival."Jens uit Groningen komt voornamelijk voor The National, maar ook voor I Am Oak en Phosphorescent. "Ook voor Local Natives, maar die spelen tegelijk met The National en als je dan moet kiezen...juist." Jens heeft speciaal voor Crossing Border een roadtrip door Nederland over. De route: Groningen - Heest (Brabant), om zijn broertje op te halen voor CB - Den Haag - terug naar Heest - zondag weer naar Groningen.Ook Melle de Boer (38) was dit jaar aanwezig maar dit keer niet met zijn band John Dear Mowing Club maar als striptekenaar. "Omdat ik de poster voor Crossing Border heb ontworpen, vroeg Crossing Border directeur Louis Behre mij of ik ook wat van mijn andere werk hier wilde ophangen. Ik zit hier nu voor de 'Union' om te laten zien dat de festivalaffiches onderdeel zijn van een stripboek. Het stripboek komt van een liedje dat 'Mellevillepark' heet. Het gaat over mijn eigen dorpje waar vierde en vijfde generatie superhelden wonen. Het is niet echt om vrolijk van te worden want iedereen is aan de drank." Het is wel jammer dat ik niet veel kan zien, maar dat is voor nu ook niet heel erg. Ik vermaak mij hier wel met al die mensen die een praatje met mij komen maken, en de verkoop gaat hartstikke goed."Jonas Oomen (27): "Ik ben vanuit Amsterdam in mijn eentje hier naar toe gekomen. Ik heb een hostel geboekt en kaartjes voor beide dagen gekocht. Het is een spannende uitdaging om hier alleen rond te lopen maar tegelijkertijd vind ik het fijn om muziek te luisteren en van de festivalsfeer te proeven om daar vervolgens zelf conclusies uit te trekken. Een band waarvan ik een vaag vermoeden had dat het wel tof zou zijn, is Ganglians. Live op Crossing Border was het magisch. De sferische dingen, instrumentenwisselingen en de combinatie met elektronische muziek. Ik denk dat veel mensen die ik ken de bands die hier vanavond speelden zullen waarderen en volgend jaar met mij mee willen gaan."Rogier uit Rotterdam is voor de derde keer op Crossing Border. "Ik vond de sessie van The Walkmen net erg tof. Ik wil ook graag Spoon zien." Maar stiekem komt hij uiteindelijk, net als de groeiende rij mensen bij de deur van de Buchanan zaal, voor The National. Al dronken? Rogier, lichtelijk zwalkend, knipoogt: "Goeie wijn bij de Argentijn net."Anke (24): "Samen met mijn vriend loop ik voor de eerste keer rond op Crossing Border. We hadden een behoorlijk strak schema met bands die we allemaal wilden zien. We baalden er wel een beetje van dat John Grant en de Villagers tegelijk speelden. We kozen voor John Grant. Ik vind het moeilijk te omschrijven waarom ik hem zo leuk vind. Ik houd het op gevoel. Ook hebben we genoten van Scroobius Pip. Ik vind spoken word heel leuk, vooral als de woorden heel ritmisch worden uitgesproken."Justin Anderson komt uit New York, VS, en is voor de eerste keer op Crossing Border. Justin werkt als videoproducer voor The National, en is hier maar één avond. "Erg jammer, want wat ik van Den Haag gezien heb is prachtig. Vooral het Binnenhof is adembenemend." Justin heeft net These New Puritans gezien: "Als je niet iets aardigs over een band kunt zeggen, dan kun je maar beter je mond houden, toch? De zaal was in ieder geval mooi."Hans Vandenburg van Gruppo Sportivo: "Ik ben een heel groot fan van Spoon. Daarnet heb ik het gemist, ik kon er niet meer in, en dit was een grote verrassing dat ze nu hier op het 3VOOR12 podium staan. Verder heb ik These New Puritains gezien met orkest, dat was erg leuk. En in de Duitse Kerk heb ik Kurt Wagner gezien, een heel mooi rustig country bandje." Volgens Hans gaat het bij Crossing Border om hetzelfde waar het vroeger om ging bij North Sea Jazz. "Wat je vroeger had met North Sea Jazz, dat je overal naar binnen kon lopen even een bandje mee kan pikken en dan weer naar het volgende bandje, dat is het leuke van Crossing Border. En dat is hier nu ook al moeilijk geworden met een band zoals The National, daar kon ik ook niet meer naar binnen. Maar het is wel dat gevoel wat ik zo prettig vind." Hadden ze The National dan niet moeten boeken? "Ja dat is het lastige, natuurlijk hadden ze wel geboekt moeten worden. Spoon doet een aantal optredens vandaag, ze speelden eerst in de Buchanan zaal en nu net op het 3VOOR12 podium. Dat vind ik een goede ontwikkeling. Mensen die het gemist hebben, zoals ik, kunnen dan toch nog even tien minuutjes meepikken. Het lijkt mij goed als meer bands ook ergens anders op het festival nog een kleine showcase geven." En dat hele vrije, rondlopen, mensen ontmoeten en even een babbel houden en dat je dan daar Louis Behre (de festivaldirecteur, red.) ziet lopen, dat laagdrempelige vind ik het leuke van dit festival."