Headlines in het genre Jazz

Het festival The Hague Jazz gooit het roer om. Het Haagse jazzfestival opent volgend jaar met twee bands: de Simple Minds en Roxy Music. 15 juni spelen ze in het ADO stadion. Festivaldirecteur Ruud Wijkniet wil het festival op deze manier ‘breder’ maken van opzet. Dat is volgens hem nodig om verder te kunnen groeien.

Eric Clapton krijgt zijn eigen gitaar. Gitaarbouwer Gibson eert hem met de ‘Beano.’ Dat is één van de meest bekende gitaren waar Clapton op speelde. En die Beano wordt nu opnieuw gemaakt en op de markt gebracht. De gitaar is vernoemd de hoes van het album ‘John Mayall And The Bluesbreakers Featuring Eric Clapton.’ Daarop [...]

Leo Blokhuis presenteerde gisteren zijn nieuwe boek: The Sound Of The Westcoast 1965-1979. Voor het boek verzamelde Blokhuis zijn favoriete nummers van Amerikaanse muzikanten uit de Amerikaanse Westkust. En dat zijn onder andere James Taylor, Jackson Browne en Carole King. Ze zijn nu samen gebracht in Blokhuis zijn soundbook; een box met een boek en [...]

Na bijna 25 jaar '2 Meter Sessies' op televisie en radio is er een geweldig archief van bijna 1.500 prachtige opnamen in beeld en geluid gevormd. Aan iedere opn

“Breaking News” heet de nieuwe single van Michael Jackson. Dat nummer is nu te luisteren via de website www.michaeljacksoncom. Jackson zingt onder andere over zijn moeilijke relatie met de pers. Jackson zingt onder meer over dat iedereen een stukje van hem wil en de journalisten die elke beweging van hem volgen. Net toen je dacht dat het [...]

Oud-Supremes lid Florence Ballard wordt herdacht met een film: “Blondie: The Florence Ballard Story.” Volgend jaar moet deze te zien zijn in de bioscoop en zangeres Faith Evans speelt de hoofdrol. Ballard wordt ook wel ‘één van de grootste tragedies in de muziek’ genoemd. Ze had succes met The Supremes, maar raakte aan de drank [...]

Een kleine groep Belgische fans van Prince hadden mazzel afgelopen weekend. Hij gaf afgelopen zaterdagnacht een verrassingsconcert voor slechts 700 fans in Brussel. Prince is in België voor zijn concert vanavond in het Sportpaleis in Antwerpen. Tijdens de repetities voor die show ontstond het idee voor dit verrassingsconcert. De informatie werd verspreid via Twitter en het [...]

Het Britse kwartet Bloom bestaat ondertussen al vijf jaar, heeft in 2008 25.000 kopieën verkocht van hun debuutplaat en toch kent niemand hen aan deze kant van het Kanaal. Hoog tijd dus om die

<a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/adriana_calcanhottodsc01775rh.jpg' class="thickbox" title="Adriana Calcanhotto" rel="entry-1074" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/adriana_calcanhottodsc01775rh.thumb.jpg" border="0" alt="Adriana Calcanhotto" title="Adriana Calcanhotto" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/adriana_calcanhottodsc01776rh.jpg' class="thickbox" title="Adriana Calcanhotto" rel="entry-1074" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/adriana_calcanhottodsc01776rh.thumb.jpg" border="0" alt="Adriana Calcanhotto" title="Adriana Calcanhotto" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/adriana_calcanhottodsc01781rh.jpg' class="thickbox" title="Adriana Calcanhotto," rel="entry-1074" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/adriana_calcanhottodsc01781rh.thumb.jpg" border="0" alt="Adriana Calcanhotto," title="Adriana Calcanhotto," align="inline" class='pivot-popupimage' /></a><br /> Bimhuis, Amsterdam - 29 oktober 2010<br /> <i>Tekst & beeld door Roland Huguenin</i><br /> <br /> Direct nadat de zaaldeuren van het Bimhuis opengaan stroomt de zaal vol en is er sfeer. De stad mag gelukkig weer eens dienen als decor, hoewel de intieme setting van dit concert daar iets minder goed bij zal passen. Het podium, groot en leeg, is slechts gevuld met een rond tapijtje met daarop een krukje, twee gitaren en een tafeltje met wat kleine percussie-instrumenten.<br /> Lang voordat ook maar één noot heeft geklonken, is deze avond al een feest voor het publiek dat voor minstens de helft bestaat uit mensen van Braziliaanse origine.<br /> <br /> Dan volgt de gracieuze, maar ook bescheiden opkomst van Adriana Calcanhotto, gekleed in een antracietkleurige jurk tot op haar enkels en een lange grijze omslagdoek. Nu al blijkt dat we gaan genieten van een vrouw die het 'lege' podium, moeiteloos weet te vullen met haar persoonlijkheid.<br /> <br /> Het eerste lied zingt Calcanhotto a capella - even ingetogen als haar opkomst.<br /> Vervolgens zet ze in met een lange reeks liedjes van zichzelf en haar grote voorbeelden uit de Música Popular Brasileira, die door de zaal worden ontvangen als grote hits: een waar feest der herkenning! De mensen reageren met warmte en puur enthousiasme en uiten hun waardering door gejuich en vele luide opmerkingen richting de zangeres. De reacties en lichaamstaal van Calcanhotto lijken op die van een wijze moeder, die al dit rumoer geduldig en met liefde ondergaat.De eerste helft van haar optreden speelt Adriana op een nylonsnarige gitaar met een ronde warme toon. Haar effectieve spel klinkt eenvoudig, maar is rijk aan klank, ritme en kleuring met latin-akkoorden. Ook zonder enige kennis van de heerlijke klank van de Portugese taal, valt er veel te beleven aan de zang, de dictie en de ingetogen toelichtingen van Calcanhotto. Naast haar schoonheid heeft Calcanhotto ook iets ongrijpbaars en betoverends. Voortdurend zet ze het publiek op het verkeerde been met haar ironische opmerkingen en haar ritmische plaagstootjes, waarbij ze het tempo van een liedje soms vertraagt tot het volledig stilstaat. Ook zijn momenten waarop Calcanhotto haar adem en mond geraffineerd weet te gebruiken als percussie. Met het zelfde ritmische effect verandert ze de klemtonen in haar teksten.<br /> Ze serveert haar publiek een liedje, waarbij ze zichzelf begeleidt door ritmisch met een eetmes op de ruwe onderrand van een bord uit het Bimhuiscafé te krassen. Overduidelijk gaat dit liedje over voedsel, omdat we steeds de woorden sardines en bacalhau in het refrein kunnen terughoren.<br /> Dan vervolgt ze haar concert met een staalsnarige gitaar, waar ze soms schrille en rauwe klankkleuren uithaalt. Er is nu ook ruimte voor wat uitstapjes richting pop, de rondtoon blijft echter Braziliaans. Deze tweede helft is een stuk uitbundiger. <br /> <br /> Hoewel Calcanhotto al een tijd goed op dreef is komt het einde van haar concert veel te vroeg. Het publiek laat haar dan ook niet zo maar gaan. Verleid door hilariteit en het scanderen van verzoeknummers, sluit ze de avond af met een mooie toegift van nog enkele liedjes. Het laatste applaus neemt ze glunderend in ontvangst terwijl ze als een diva langs de hele voorste rij gaat om handen te schudden.<br /> <br /> Calcanhotto wordt in eigen land inmiddels gerekend tot de groten die de muzikale tradities met verve in stand weten te houden en bovendien vernieuwen met een scala aan actuele invloeden.<br /> <br /> Adriana Calcanhotto is puur, ontroert en heeft op subtiele wijze ook het ongrijpbare van een nar.

<a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/gary_foster_rh.jpg' class="thickbox" title="Gary Foster" rel="entry-1073" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/gary_foster_rh.thumb.jpg" border="0" alt="Gary Foster" title="Gary Foster" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/simon_rigter_rh.jpg' class="thickbox" title="Simon Rigter" rel="entry-1073" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/simon_rigter_rh.thumb.jpg" border="0" alt="Simon Rigter" title="Simon Rigter" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/marko_kegel_rh.jpg' class="thickbox" title="Marco Kegel" rel="entry-1073" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/marko_kegel_rh.thumb.jpg" border="0" alt="Marco Kegel" title="Marco Kegel" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a><br /> Bimhuis, Amsterdam - 6 november 2010<br /> <i>Tekst & beeld door Rene de Hilster</i><br /> <br /> Binnen de jazz is de muziek van Lennie Tristano nog altijd een vreemde eet in de bijt. Eind jaren veertig werd Tristano gezien als een echte goeroe die een klein maar zeer hecht clubje volgelingen om zich heen had verzameld. Om tot dit kleine selectie clubje te behoren moest je behoorlijk toegewijd zijn en over flink wat muzikale vaardigheid beschikken. Ook was het vanzelfsprekend dat al je muzikale activiteiten binnen de Tristanoclub zouden plaatsvinden. “Vreemdgaan” werd feitelijk niet getolereerd. Niet iedereen kon daar mee leven, zo heeft altist Lee Konitz zich van de totale invloed van Tristano vrijgemaakt, daartegen zaten beroemde Tristanovolgelingen als Warne Marsh en Ted Brown nog jaren onder de plak.<br /> <br /> Wie moeite doet om naar de muziek van Lennie Tristano te luisteren en er open voor wil staan ontdekt al snel dat er een fascinerende muzikale wereld voor hem opengaat. Tristano en de zijnen maken voor hun composities veelal gebruik van aloude standards. Dit scheelt niet alleen het bedenken van een goed speelbaar akkoordenschema maar geeft de luisteraar ook een referentiekader. Het zijn echter de thema's en de improvisaties die behoorlijk afwijken van het gangbare. Vooral het harmonische aspect geeft een heel andere luisterervaring die vele niet meteen zal aanspreken maar op den duur een blijvende indruk achterlaat. Maar ja, wie doet heden ten dage nog moeite om muziek te leren begrijpen?Dat werd op zaterdag 6 november 2010 nog maar eens pijnlijk duidelijk. Die avond speelde Lennies Pennies in het Bimhuis en ondanks de mooie bezetting was het Bimhuis niet eens halfvol. Lennies Pennies is een groep rondom pianist Rein de Graaff speciaal voor deze tour bijeengebracht. Buiten Rein's vaste kompanen bassist Marius Beets en drummer Eric Ineke had de Veendamse meesterpianist een beroep gedaan op drie blazers waarbij de nalatenschap van Lennie Tristano diep in de genen zit opgesloten. Twee altsaxofonisten: Marco Kegel en Gary Foster en tenorsaxofonist Simon Rigter.<br /> Dit sextet nam een aantal Tristano composities onder handen alsmede het werk van diens discipelen.<br /> <br /> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/rein_de_graaff_rh.jpg' class="thickbox" title="Rein de Graaff" rel="entry-1073" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/rein_de_graaff_rh.thumb.jpg" border="0" alt="Rein de Graaff" title="Rein de Graaff" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/foster_beets_rigter_rh.jpg' class="thickbox" title="" rel="entry-1073" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/foster_beets_rigter_rh.thumb.jpg" border="0" alt="" title="" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/erik_ineke_rh.jpg' class="thickbox" title="Eric Ineke" rel="entry-1073" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/erik_ineke_rh.thumb.jpg" border="0" alt="Eric Ineke" title="Eric Ineke" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a><br /> <br /> Het sextet deed flink zijn best om in de stijl van Tristano te opereren. De veelal vlekkeloos gespeelde thema's onderstreepte dat nog eens. In de solo's waren de muzikanten vooral zichzelf, al was Tristano nooit echt ver weg. Het waren vooral Simon Rigter en Rein de Graaff die tot solistische prestaties van formaat wisten te komen. Al deden beide altisten daar niet heel veel voor onder.<br /> <br /> Het programma bevatte stukken als Lennies Pennies, Ablution, About You, Lennie-Bird, My Melancholy Baby, een mooie uitvoering van I Thought About You en nog meer van dat fraais. Opvallend was de rolverdeling binnen de ritmesectie. Horen we normaal gesproken vooral het hele trio, tijdens dit concert werd regelmatig overgaan op deelbezettingen en kregen we bas/sax duetten, drum/sax duetten, trio's zonder piano en trio's zonder drums te horen. Dat maakte het concert prettig afwisselend en gaf de muzikanten de kans om nieuwe wegen in te slaan. Iets wat vooral Simon Rigter keer op keer deed.<br /> <br /> Het concert van Lennies Pennies was een waardig eerbetoon aan de school van Lennie Tristano. Zonder te imiteren wisten de zes muzikanten de essentie van diens muziek voor het voetlicht te brengen en daarmee de muziek van deze legende levend te houden.

<a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0481.jpg' class="thickbox" title="Toots Thielemans" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0481.thumb.jpg" border="0" alt="Toots Thielemans" title="Toots Thielemans" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0671.jpg' class="thickbox" title="Monty Alexander" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0671.thumb.jpg" border="0" alt="Monty Alexander" title="Monty Alexander" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_1137.jpg' class="thickbox" title="Wayne Shorter" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_1137.thumb.jpg" border="0" alt="Wayne Shorter" title="Wayne Shorter" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a><br /> MECC, Maastricht - 29 & 30 oktober 2010<br /> <i>Door Rene de Hilster met beeld van Louis Obbens</i><br /> <br /> Clockround directeur Ruud Wijkniet lijkt er een sport van te maken om de gaten te vullen die anderen laten vallen. In 2005 stampte hij in noodtempo The Hague Jazz uit de grond om het gat te vullen van het naar Rotterdam uitgeweken North Sea Jazz en nu vult hij na 20 jaar het hiaat dat viel na het wegvallen van Jazz Mecca, de zuidelijke North Sea Jazz variant destijds georganiseerd door de onvolprezen Paul Acket.<br /> Met vier edities The Hague Jazz achter de kiezen mag je Wijkniet zonder meer een ervaren festivaldirecteur noemen die inmiddels zijn festival een eigen format heeft gegeven. Dat format heeft hij ook gebruikt om MECC JAZZ op te zetten en feitelijk kan men dus spreken van een naar het zuiden uitgeweken versie van The Hague Jazz.<br /> <br /> Net als bij zijn grote Haagse broer is de programmering van MECC Jazz breed opgezet en beperkt zich niet alleen tot de pure jazz vormen. Je kan zelfs stellen dat de echte jazz een marginaal onderdeel is van het festival. Een andere vergelijking gaat op voor de Bourgondische kant van het verhaal. Wijkniet wil niet alleen mooie muziek bieden maar ook een optimale festivalbeleving waarbij randvoorwaarden als sfeer, goede horeca en een comfortabel gevoel een even groot belang hebben.Qua sfeer zat het wel goed. Het MECC was gezellig ingericht en voorzien van vele (knusse) zitjes. De sfeer was relaxt. In de meeste zalen was het sociale gebeuren gescheiden van de muziek dus die twee zaten elkaar niet dwars. Dat in tegenstelling tot The Hague Jazz waar de bar en het podium soms te innig verenigd zijn. Nu we bij de bar zijn aangeland komen we terecht bij de verzorger van alle voedsel en drank. Clockround doet volgens eigen zeggen al enkele jaren naar volle tevredenheid zaken met Maison Van den Boer, een cateraar uit het hoogste echelon. Helaas is de kwaliteit van deze cateringgigant ver te zoeken. De ronduit kleffe broodjes, saté uit het graf van Toetankamon, duffe Sushi en andere smaakloze happen waren behoorlijk onredelijk geprijsd en zowel kwalitatief als kwantitatief ver beneden peil. Niettemin verkochten ze goed want met genoeg drank achter de kiezen eet het publiek desnoods bakstenen mits gefrituurd en ruim voorzien van mayonaise.<br /> <br /> En dan de muziek, uiteindelijk toch de rede om een dergelijk festival te zoeken. Er werd op zeven podia gespeeld. De diversiteit aan podia was groot: van piepkleine huiskamerachtige zaaltjes tot zalen met enorme omvang. Zoals op veel festivals met meerdere podia was het zaalgeluid niet overal even goed. Gelukkig hebben veel grote artiesten hun eigen geluidsman en dat komt vaak het concert ten goede.<br /> <br /> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0587.jpg' class="thickbox" title="Mike Stern" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0587.thumb.jpg" border="0" alt="Mike Stern" title="Mike Stern" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0929.jpg' class="thickbox" title="Roy Hargrove" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0929.thumb.jpg" border="0" alt="Roy Hargrove" title="Roy Hargrove" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0541.jpg' class="thickbox" title="Alain Caron" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0541.thumb.jpg" border="0" alt="Alain Caron" title="Alain Caron" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a><br /> <br /> <b>Vrijdag 29 oktober</b><br /> Zo maakt Toots Thielemans gebruik van Chris Weeda, een inmiddels bekende geluidsman en studiotechnicus die ook in het Bimhuis achter de geluidstafel heeft gestaan. Het geluid bij Toots was dus perfect, met uitzondering van de zendermicrofoon van announcer Hans Mantel die grapte dat het uitvallen van de zender tegenwoordig een heel andere betekkenis heeft!<br /> Terug naar Toots, de beroemde en inmiddels hoogbejaarde Belg. Die speelt nog steeds en al worden zijn solo's steeds compacter, hij heeft alles muzikaal nog op een rijtje. Dat zijn concerten volgens een duidelijk stramien verlopen en op zich weinig verassingen kennen mag de pret niet drukken. Toots blijft ontroeren en de leden van zijn Europese kwartet zijn een schoolvoorbeeld van empatisch begeleiden. <br /> <br /> Mike Stern is een ware gitaarheld. Op MECC JAZZ kwam hij samen met violist Didier Lockwood maar eigenlijk had hij die totaal niet nodig. Stern openende zijn set met een uptempo waarin hij gitaristisch alles uit de kast haalde wat erin zat. Lijnenspel, de gitaar equivalent van blokakkoorden, ruig scheurwerk en vooral vele orgastische momenten die elkaar in hoog tempo opvolgde. Na een goed kwartier was hij klaar en had Didier Lockwood de ondankbare taak het te mogen overnemen. “U wordt bedankt” moet die gedacht hebben en probeerde vol overgave zijn viool door te zagen maar het energieniveau van Mike Stern wist hij niet te bereiken. Stern bleef kwistig met energie, noten en decibellen strooien en na twee stukken had uw recensent toch echt even frisse lucht en koele drank nodig.<br /> <br /> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0506.jpg' class="thickbox" title="Lizz Wright" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0506.thumb.jpg" border="0" alt="Lizz Wright" title="Lizz Wright" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_1074.jpg' class="thickbox" title="Joe Jackson" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_1074.thumb.jpg" border="0" alt="Joe Jackson" title="Joe Jackson" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0968.jpg' class="thickbox" title="Count Basie Orchestra" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0968.thumb.jpg" border="0" alt="Count Basie Orchestra" title="Count Basie Orchestra" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a><br /> <br /> Na even geluisterd te hebben naar de ongeïnspireerde klanken van Matt Bianco was het tijd voor het concert van Monty Alexander. Met Monty Alexander heb ik altijd al wat moeite gehad. Ik vond hem teveel een feestpianist die lustig met noten strooide en vooral op het effect speelde. Daar is hij nu nog niet helemaal vrij van maar er zit zeker meer diepgang in zijn spel. In een set vol afwisseling wist Monty Alexander een mooie spanningsboog op te bouwen daarbij geholpen door een prima ritmetandem waarin bassist Hassan (JJ Wiggins) Sukur voor enkele sterke momenten zorgde.<br /> <br /> <b>Zaterdag 30 oktober</b><br /> De zaterdag was jazzmatig de sterkste dag van de twee. Al snuffelend liep ik de zaal Bleeckerstreet binnen omdat ik meende Lee Konitz te horen. Het ging hier echter om een repetitie van de Limburge altist Daniel Daemen die samen met Harmen Fraanje even later een puik concert zou geven. <br /> <br /> Maar eerst was het tijd voor Roy Hargrove. Er was een tijd dat de sterstatus van deze inmiddels veertig jarige trompettist hem naar het hoofd was gestegen. Gelukkig is hij weer veilig geland en lijkt hij zich normaal te kunnen gedragen en stelt zich zelfs muzikaal redelijk bescheiden op. Zijn set opende hij op zeer laag energie niveau en voerde dat langzaam op. Spannend werd het echter niet en met zoveel andere mooie muziek in de omgeving was het zonde om hier langzaam in slaap gewiegd te worden.<br /> <br /> De volgende act was het al eerder genoemde project van altist Daniel Daemen met Harmen Fraanje. In kwartet zetting gingen de heren op zoek naar mooie noten en naar elkaar. Wie zoekt die vindt en dat was ook nu het geval. In een spannende set boordevol verassende momenten wisten de heren de spanning hoog te houden.<br /> <br /> Over ghostbands zijn al vele (onaardige) dingen gezegd en natuurlijk is ook het Count Basie Orchestra een onvervalste ghostband. (Ter verduidelijking: een ghostband is een orkest dat na de dood van de leider onder diens naam blijft doorgaan en ook de muziek van de overleden leider blijft spelen.)<br /> Naar mening hebben deze bands wel degelijk een bestaansrecht. De muziek van de grote bigband leiders en componisten moet gespeeld blijven worden want dan blijft dit voor de eeuwigheid bewaard.<br /> <br /> In het huidige Count Basie orkest, nu onder leiding van ex-Basie drummer Dennis Mackrel, zitten weinig oude rotten. Alleen baritonsaxofonist John William zit er al vele decennia bij. Voor de rest bestaat de band uit nieuwkomers waarvan vele nog geen bekendheid genieten binnen de jazzwereld. Dat doet echter niet af aan de kwaliteit. De band staat als een huis, swingt als een trein en kent ook nog een aantal goede solisten. De nodige Basiehits passeren de revue en vormen, zeker voor de oudere luisteraars, een feest der herkenning. Het concert op MECC jazz voldeed dan ook aan alle verwachtingen. Maar waarom bleef dirigent Mackrel zo rusteloos over het podium heen en weer lopen? <br /> <br /> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0697.jpg' class="thickbox" title="" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0697.thumb.jpg" border="0" alt="" title="" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_1121.jpg' class="thickbox" title="Brian Blade" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_1121.thumb.jpg" border="0" alt="Brian Blade" title="Brian Blade" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a> <a target="_blank" href='http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0912.jpg' class="thickbox" title="Montez Coleman" rel="entry-1072" ><img src="http://www.jazzpodium.com/images/_mg_0912.thumb.jpg" border="0" alt="Montez Coleman" title="Montez Coleman" align="inline" class='pivot-popupimage' /></a><br /> <br /> Eén verdieping hoger, in een zaaltje zo groot als een flinke huiskamer deed de van oorsprong Limburgse saxofonist Ad Colen van zich spreken. In een “kale” bezetting met alleen bas en drums was hij lekker aan het experimenteren met allerhande geluidseffecten. Best leuk, maar eigenlijk is Colen zo goed dat hij die “spielerei” niet nodig heeft. Ook bassist Werner Lauscher en drummer Geert Roelofs hadden meer geluiden ter beschikking dan het instrument hun bood. Niet altijd even geslaagd maar boeiend was het zeker.<br /> <br /> Dan het quartet van Wayne Shorter. Over dit meesterlijk hofje heb ik het afgelopen jaar al meerdere malen de loftrompet gestoken. Het lijkt niet mogelijk maar de heren overtroffen zichzelf weer. Het roemruchte quartet leek dit keer voor een bredere aanpak te gaan. Dit resulteerde in een concert waarin het muzikale heden en verleden van Wayne Shorter de rode draad vormde voor de collectieve improvisaties van de groep. De muziek, veelal gebaseerd op een paar korte thematische schetsen, bevatte in zeer kubistische vorm een stuk jazzgeschiedenis waarin vrije momenten hand in hand gingen met een lekkere vette vier-in-de-maat.<br /> Geluidstechnisch begon het niet optimaal en was vooral pianist Danilo Perez niet tevreden. Bassist John Patitucci stond erg hard ingemixt en drummer Brian Blade leek totaal niet versterkt. Gelukkig werd dit snel opgelost en kon het viertal opgaan in de muziek.<br /> <br /> Na dit moois was het tijd voor een swingende afsluiter en daarvoor koos ik voor Pee Wee Ellis, de tenorsaxofonist die vooral bekend is vanuit de periferie van James Brown en Maceo Parker. Ellis kwam in kwartetbezetting en opereerde in een stijl die erg aan vakgenoot Stanley Turrentine deed denken. Zijn set was een mix van eigen funky stukken en straight ahead gespeelde (jazz)standards. Lekker swingend en onderhoudend.<br /> <br /> Voor mij kwam daarmee een einde aan deze eerste aflevering van MECC Jazz. Het festival heeft zo'n 7500 bezoekers getrokken. Dat getal ligt iets onder de verwachtingen maar is wel een reden om door te gaan. Hopelijk dan wel met een andere catering en geluidsmensen die verstand van jazz hebben.<br /> Al met al was deze Maiden Voyage van MECC JAZZ geslaagd.

Koningin Beatrix heeft zaterdag op de Kop van Zuid in Rotterdam het nieuwe film- en muziektheater LantarenVenster geopend.Met toespraken van onder anderen burgemeester van Rotterdam Ahmed Aboutaleb en de vertoning van de nieuwe korte film The Origin of Creatures van de Rotterdamse filmmaker Floris

Hamel will be back in Germany next week. After a couple of great summer-festival gigs it's time for a first proper German club-tour. Check the tour-schedule on hamelmusic.com for... Read more

vr 05-11-10 23:11 - Tekst: Maarten van Veen / Foto's: Jorg RoosmaWat te schrijven over Typhoon en het New Cool Collective? Een samenwerking die steeds maar wordt verlengd door overweldigend succes spreekt voor zichzelf, toch? Sinds 2008 wordt het duo met groot enthousiasme onthaald door publiek en media. Enige wat ons rest is kijken hoe het ervoor staat nu het stof weer wat is gedaald.Typhoon en NCC @TivoliTyphoon en het New Cool Collective blazen het dak van Tivoli eraf.Typhoon & NCC @ TivoliDinopha (de zus van Typhoon) zorgt voor de backings en zanglijntjes.Typhoon & NCC @ TivoliTyphoon in opperste concentratie.Typhon & NCC @ TivoliDe blazerssectie van NCC zorgt voor aanstekelijke tunes.Typhoon & NCC @ TivoliAnton Goudsmit gaat los op zijn gitaar.Typhoon & NCC @ TivoliTyphoon draagt 'Naamval' voor bij de microfoonstandaard.

De populaire zanger uit Senegal heeft drie concerten gepland in Europa, maar die gaan wegens visa problemen helaas niet door.  Aanstaande zondag zou hij een optreden geven in de Melkweg tijdens het Amsterdam World festival. Reeds gekochte kaarten kunnen worden geretourneerd of gebruikt worden voor zaterdag 6 november voor het concert van Ojos [...]