Bandwedstrijden zijn waardeloos!

Regelmatig discuzeuren we hier over bandwedstrijden. Recentelijk kraakten we Emergenza af, en in het verleden maakten we korte metten met The Next stage, alwaar zelfs de organisatie zich middels een PR medewerker op niet al te handige wijze in de discussie mengde. Ook de Beachbattle mag zich op aandacht verheugen, voornamelijk omdat je daar op het podium niet mag vloeken, en omdat gristelijk jongerencentrum Saturnus dit gebruikt als de kurk om op te blijven drijven. Zoals gewoonlijk was het vermaak weer groot.

Bandwedstrijden hebben echter onder meer problemen te lijden. An sich lijkt het idee leuk: Schop een stuk of wat cholerabands op een stapel pallets, en laat vervolgens het publiek of een jury bepalen wie het minst slecht is (in een enkel geval zit er een band tussen die zelfs nog wat kan! Jaja!) en hoppa! Leuk vemaeck voor een hele avond.

De bands zijn vaak het probleem niet. Dat komt fijn hun ding doen. Meestal, zeker in de kleine popprijzen, zijn het erg matige bands die sowieso al kansloos zijn voor het grote werk, maar het toch willen proberen, en eens op een podium kunnen staan met meer bezoekers dan Tante Bep en Ome joop en de twee neven. Het laat zich echter raden dat de entertainment waarde van dit soort avonden nihil is.

Het levert echter wel bezoekers op, en voor veel zaaltjes is het vaak een van de best lopende avonden. Vanuit de zaaltjes geredeneerd is dat ook heel goed te snappen. Je hebt er nauwelijks onkosten aan, je avond is gevuld, je zaal is gevuld, het bier vloeit rijkelijk, en dat de bandjes niet zo goed zijn, dat hoor je naar een paar van de rijkelijk gevloeide biertjes toch niet meer. Pure winst zou je zo zeggen.

Het venijn zit het hem in de beoordeling. Een band moet de beste (minst slechte) zijn van deze avond. Dat is nog een heel werk, en helemaal niet makkelijk hoor. Ik heb zelf eens in een jury voor zo'n ding gezeten. We moesten punten geven voor "podiumpresentatie", "muziek", "show" en zo. Kritisch als ik ben begon ik lustig onvoldoendes uit te delen. Kut is kut immers en moet kut heten. De rest van de jury was erg verbaasd over mijn werkwijze, en hanteerde veelal de mantel der liefde. Gelukkig was een winnaar selecteren niet moeilijk, want er was een band die er met kop en schouders bovenuit stak. Pfoei! Een hele opluchting.

Zelf heb ik in het verleden ook aan de andere kant gestaan. De avonden zelf waren wel gezellig, en veelal druk. Met mijn gitaarbandje was het allemaal wel te doen. Gewonnen hebben we nooit. Daar baalden we best wel van, want we vonden onszelf helemaal de bom. Nu nog hoor, maar nu doen we niet meer aan die dingen mee. Met mijn andere band heb ik twee keer meegedaan aan een bandwedstrijd, en toen begonnen de problemen. Dat was namelijk een extreme powernoiseband. Voor een bandwedstrijd zeer extreme muziek.

Een jury of een organisatie zit er klaarblijkelijk niet om een "beste band" te kiezen, maar een "sociaal wenselijke winnaar". Bij beide gelegenheden dat we meededen aan een popprijs liepen we hiertegen aan. Leest u even mee?

De eerste keer was in het recentelijk failliet gegane jongerencentrum Magnifiosi te Lisse. Mijn powernoise band schreef in, en we kwamen gemakkelijk door de voorselectie heen. het betreft hier "de grote prijs van de Bollenstreek". We gingen er heen, en we bouwden het podium vol met electronica, en olievaten en staalpercussie, en we bliezen het publiek weg met een enorme teringherrie. Mensen vonden het leuk, en zeker opvallend, want na het zoveelste saaie gitaar of metal bandje is een bak ruis ondersteund door gabberbeats een welkome afwisseling. jatochnietdan? We deden ons ding, en andere bands ook, en dan is het wachten op de beoordeling.
Over ons was de Jury het eens. We waren de beste band van de avond. Toch mochten we niet door naar de halve finale, want onze muziek was TE EXTREEM. Serieus! Volgens hun was Nederland te klein voor ons, en moesten we het in het buitenland proberen. Goed, dat is gebeurd. Amerikaans platencontract, tour in de US, op playlisten van veel bekende industrial DJ's. Gek is echter wel dat als ze ons destijds hadden laten doorgaan, ze nu wel een "We hadden gelijk over deze band!" moment hadden kunnen hebben. Helaas!

Het kan echter nog bonter. Drie maanden daarvoor deden we mee aan de dance afdeling van de Noord Hollands Glorie in het patronaat in Haarlem. We waren hier zelfs voor gevraagd, omdat ze niet genoeg inschrijvingen konden krijgen. Waarom ook niet? Wij doen wel mee hoor.
Ook daar deden we wat we normaal doen. Bij de soundcheck werd de geluidsman erg enthousiast van ons, wat resulteerde dat ons geluid oorverdovend hard stond bij ons optreden. De foto van ons optreden met een jongen en een meisje met vingers in hun oren voor het podium is nog steeds een gekoesterde trofee. Ook hier deed eenieder zijn ding. Bij een band liep de laptop vast, dus dat was minder geslaagd, maar ja. Dance he?

De jury trok zich terug, en selecteerde een enorm saai jazzdance bandje. Winnaar van deze avond stond direct in de halve finale van de grote prijs van NL, dus de buit van deze avond was best leuk als je zou winnen. Helaas voor ons!
Enkele weken later kom ik een van de juryleden tegen. Hij verteld me een vreemd verhaal. Hij vond ons verreweg de beste band van de avond, en ook een dame van ID&T die ook in de jury zat, was van ons gelawaai gecharmeerd en wilde ons laten winnen. De twee andere juryleden zagen het redelijke van deze suggestie ook wel in, en wilden instemmen om ons met de poet, en de halve finale plaats voor de Grote Prijs van Nederland afdeling dance te laten lopen.
De organisatie (Noord Hollands Glorie) kwam dit ter ore, en greep in. Wij mochten niet winnen van hun, want ze vreesden hun positie als voorronde van de GPVN kwijt te raken als wij naar de Melkweg werden gestuurd. Onder GEEN BEDING mochten we winnen, want we maakten "te extreme" muziek.

Kijk, dit geeft een goede indicatie hoe het in de muziek werkt. Het is geen democratie, waarin je blij het beste bandje selecteert. Dat is niet aan te geven, en uit de geschiedenis van de muziek is vaak gebleken dat genre's die weerstand opriepen (Punk, House, Techno, Grunge, Rock&roll) later de norm zouden bepalen. Een band die in eerste instantie weerstand oproept, is dus juist een band met een verhoogde kans op succes, en zou dus met de buit moeten gaan lopen. Dit gebeurt dus nooit. Vaak wordt het talent wel gezien, maar durft de jury het niet aan om het besluit te nemen, of als ze het wel durven, dan grijpt de organisatie wel in.

Dat vind ik zelf wel een beetje jammer want in plaats van de echt goede bands, zijn winnaars van popprijzen meestal de saaie veilige dreutelbands waarvan elke jurylid en de organisatie zich wel in kan vinden. Natuurlijk zit er wat persoonlijke frustatie bij mij als je met dit soort dingen te maken hebt gehad. Want als je van alle bands die aan die popprijzen meededen de enige bent, die nog actief is, op bescheiden schaal (tja, powernoise is geen top40 muziek) internationaal succes heeft, en een labeldeal op zak heeft, dan vraag ik me serieus af wat een popprijs aan waarde heeft. De uiteindelijke winnaar in de echte muziekwereld wint die popprijzen zelden. Maar dat is een conclusie die al vaker is getrokken.