Noorderslag - Knallend einde voor The Mad Trist #esns10

Het was mijn eerste Noorderslag en de strekking van het festival kende ik al wel. Hier stonden de vruchten van de commerciële inspanningen van een deel van het aanwezige publiek. De Grote Namen van het afgelopen jaar. Daarnaast stond er nog een enkel bandje dat de showcase echt als showcase moest gebruiken:
Applescal en Shaking Godspeed bijvoorbeeld, maar ook The Mad Trist. Er werd heel wat verwacht van deze Maastrichtenaren. Hun album 'Pay The Piper', waarvan het uitkomen donderdag 21 januari (en de twee dagen erna) officieel wordt gevierd, is een steengoeie plaat (ondergetekende had het voorrecht hem al te luisteren).

Blijkbaar gonsde de naam al even rond want de zaal was nog voor aanvang bijna helemaal vol. Hoe kwam die dan halverwege het optreden weer half leeg? De gig was echt niet slecht. Het geluid was goed, de belichting mooi, maar toch ontbrak er iets. Ondanks het harde werken van de band sloeg de vonk niet over naar het publiek. Langzaam maar zeker werd de zaal leger en leger. Als ongeveer halverwege de set de (relatief) iets minder catchy nummers op het programma staan - waar moet je ze anders laten - lijkt de timing hiervan desastreus. Torre Florim, die 'Pay The Piper' produceerde, liep een paar keer licht zenuwachtig door de zaal: ook hij moet gezien hebben dat het hier niet helemaal volgens plan verliep. Echt zenuwachtig voor zijn eigen show met De Staat later op de avond zal hij toen nog niet geweest zijn lijkt me.

Helaas begon de stemming er bij de band ook een beetje uit te gaan, wat tot uiting werd gebracht door een misplaatste nonchalance. Het stemmen tussen de nummers duurde net iets te lang en bij een gesprek met de verantwoordelijke voor het podiumgeluid - midden in een nummer - vergat de zanger even dat hij wel gitaar moest blijven spelen. Daarnaast ging er nog iets vervelend rondzingen en de hoeveelheid publiek in de zaal liep nu echt zienderogen terug, zodat er bij het laatste nummer echt veel te weinig mensen in de zaal stonden. Er was niet één duidelijk aanwijsbare reden voor de exodus van het publiek, want de muziek was een aantal keer net zo strak als op de plaat. Maar een opeenstapeling van subtiliteiten was funest voor deze showcase.

Gelukkig besloten de heren het laatste nummer nog wel echt te laten knallen en de track zoals hij op cd staat los te laten. Toen vlogen eindelijk de vonken door de zaal die de band tijdens de hele set zo goed had kunnen gebruiken. Helaas was waarschijnlijk het grootste deel van de mensen die dit hadden moeten zien al vertrokken. De fans en wat mensen in mijn categorie - zeer geïnteresseerd in muziek maar zonder enige invloed - zijn uiteindelijk toch nog beloond voor hun volharing. En zo ondervond ik voor de eerste keer aan den lijve hoe het eruit ziet als een band het op een dergelijk festival net niet haalt. Misschien kan hun goeie album ze toch nog brengen waar ze willen komen: ik help het ze van harte hopen.

----------
Bekijk alle blogs over EuroSonic/Noorderslag via http://www.musicfrom.nl/magazine/nieuws/33801