za 03 mrt '12: 
Voor Eeuwig
Laatst bezocht ik een concert van Status Quo. Omdat uitgaan zoals vroeger niet veel maar anders voorkomt, vertrekken we aan het eind van de middag. Er wordt vooraf dichtbij stadion, arena, grasveld of concertgebouw een hapje gegeten. Wij kopen meestal staanplaatstickets en begeven ons vroeg genoeg in een soms wel/soms nog niet lange, rij voor de deur. En omdat ik zelf niet veel geschiedenis heb met de muziek van Status Quo vond ik dat een (snel) tweede kopje koffie na het eten toch nog wel even kon...Ik was niet alleen het gezelschap dus, helaas.
Zo stonden we anderhalf uur later (hééle lange rij) in de Lotto-arena, midden van de zaal.....Jammergenoeg... Want wát een muzikanten, wát een energie!! Wat een plezier in het spelen stralen deze mannen van weleer uit. De zaal in maar ook onderling. Zij maakten al muziek toen ik nog in de spinazie zat te slaan. Geweldig. Ik had graag vooraan willen staan.
Kleinere zalen waar zo'n duizend bezoekers in kunnen, zijn intiemer. Ik sta dan wél graag vooraan, misschien omdat het meestal gewoon lukt. (skip de koffie.) Morrissey heb ik in zulke zalen twee keer mogen aanschouwen. De laatste keer in Nijmegen. Ook een artiest die al zo'n 25 jaar in het vak zit. Sta je vooraan dan is alles, zelfs tijdens het voorprogramma, nog redelijk tam. Maar voordat je het weet probeer je je staande te houden (wat niet lukt) in een springende menigte als het doek valt en de band dwars door de speakers heengaat. En spring je mee. Uit levensbehoud en omdat het erbij hoort. Gaaf. Als het lukt maak ik foto's en film ik met mijn toestelletje (voor Youtube) dat ik dmv het koordje angstvallig (te) strak om mijn pols bind. (Filmpje is te bekijken ophttp://www.youtube.com/watch?v=rVMEY4q8iQM en op Silent Project Cooperation Youtube-account)
Akoestiek is wel belangrijk hoor. Twee dagen een pieptoon in mijn rechteroor na een concert is niet fijn. Maar...ook deze avond had zijn charmes!
Wat beleven artiesten zoals dezen vanaf het podium, is de vraag die mij bezighoudt. Zou het optreden na al die tijd en aaaal die keren nog even enerverend zijn als in het prille begin? En wat is er anders na al die platen die in afgelopen jaren uitgebracht zijn? Waarom klimmen artiesten van vroeger na langere tijd uit de publiciteit weer op het podium?
Op de laatste vraag zal ik uit eigen ervaring geen antwoord kunnen geven, ik ben dan ongeveer 103. Maar gewoon uit nieuwsgierigheid zou ik graag een antwoord willen op de andere drie, en dat is nog maar een deel van het geheel.
Als ik kijk naar Status Quo dan werpt veertig jaar ervaring in de business nog steeds vruchten af denk ik. Belangrijker nog: Voldoening. That's the keyword.
Korine.
Zo stonden we anderhalf uur later (hééle lange rij) in de Lotto-arena, midden van de zaal.....Jammergenoeg... Want wát een muzikanten, wát een energie!! Wat een plezier in het spelen stralen deze mannen van weleer uit. De zaal in maar ook onderling. Zij maakten al muziek toen ik nog in de spinazie zat te slaan. Geweldig. Ik had graag vooraan willen staan.
Kleinere zalen waar zo'n duizend bezoekers in kunnen, zijn intiemer. Ik sta dan wél graag vooraan, misschien omdat het meestal gewoon lukt. (skip de koffie.) Morrissey heb ik in zulke zalen twee keer mogen aanschouwen. De laatste keer in Nijmegen. Ook een artiest die al zo'n 25 jaar in het vak zit. Sta je vooraan dan is alles, zelfs tijdens het voorprogramma, nog redelijk tam. Maar voordat je het weet probeer je je staande te houden (wat niet lukt) in een springende menigte als het doek valt en de band dwars door de speakers heengaat. En spring je mee. Uit levensbehoud en omdat het erbij hoort. Gaaf. Als het lukt maak ik foto's en film ik met mijn toestelletje (voor Youtube) dat ik dmv het koordje angstvallig (te) strak om mijn pols bind. (Filmpje is te bekijken ophttp://www.youtube.com/watch?v=rVMEY4q8iQM en op Silent Project Cooperation Youtube-account)
Akoestiek is wel belangrijk hoor. Twee dagen een pieptoon in mijn rechteroor na een concert is niet fijn. Maar...ook deze avond had zijn charmes!
Wat beleven artiesten zoals dezen vanaf het podium, is de vraag die mij bezighoudt. Zou het optreden na al die tijd en aaaal die keren nog even enerverend zijn als in het prille begin? En wat is er anders na al die platen die in afgelopen jaren uitgebracht zijn? Waarom klimmen artiesten van vroeger na langere tijd uit de publiciteit weer op het podium?
Op de laatste vraag zal ik uit eigen ervaring geen antwoord kunnen geven, ik ben dan ongeveer 103. Maar gewoon uit nieuwsgierigheid zou ik graag een antwoord willen op de andere drie, en dat is nog maar een deel van het geheel.
Als ik kijk naar Status Quo dan werpt veertig jaar ervaring in de business nog steeds vruchten af denk ik. Belangrijker nog: Voldoening. That's the keyword.
Korine.
 Reageren
|
