The Fabulous WannaBeatles

De tijdmachine van The Fabulous WannaBeatles

Even niks zeggen…doe gewoon je ogen dicht. Laat je terugzuigen naar die allereerste keer dat je het begin van I Feel Fine op Radio Luxemburg hoorde. Naar die onvergetelijke sensatie van naar de platenwinkel fietsen, 3 gulden 95 betalen en daarvoor in ruil de nieuwe Beatles-single eindelijk mee naar huis te mogen nemen. En die single keer op keer op keer draaien, om er niet alleen achter te komen dat-ie steeds beter wordt, maar ook...

De tijdmachine van The Fabulous WannaBeatles

Even niks zeggen…doe gewoon je ogen dicht. Laat je terugzuigen naar die allereerste keer dat je het begin van I Feel Fine op Radio Luxemburg hoorde. Naar die onvergetelijke sensatie van naar de platenwinkel fietsen, 3 gulden 95 betalen en daarvoor in ruil de nieuwe Beatles-single eindelijk mee naar huis te mogen nemen. En die single keer op keer op keer draaien, om er niet alleen achter te komen dat-ie steeds beter wordt, maar ook dat de B-kant van een mystieke, onvergetelijke schoonheid is…

Eigenlijk is dat de essentie van The Fabulous WannaBeatles – ze zijn een tijdmachine voor mensen die jong waren in de sixties. Ze slagen erin om iets van de excitement van de Beatles over te brengen, om je weer even onder te dompelen in die uitgestrekte oceaan van prachtige, tijdloze muziek, van liedjes die bij iedereen iets van nostalgie, vrolijkheid en verlangen oproepen. Maar het is meer dan alleen een sentimental journey, dat zie je aan het enthousiasme van al die jonge mensen die uit hun dak gaan bij een optreden van The Fabulous WannaBeatles. Want na 40 jaar sprankelen die Beatle-liedjes nog steeds - alsof ze gisteren pas ontstaan zijn, alsof ze volgende week gewoon weer op nummer 1 in de hitparade staan.

Tenminste, als je ze goed brengt - als je zelfs de meest lastige gitaarpartijen niet vereenvoudigt, en als je tijdens het spelen van zo'n lastige gitaarpartij dan óók nog die loepzuivere tweede of derde stem kunt neerzetten waarvan iedereen in het publiek weet dat-ie dáár moet komen.

En dát kunnen The Fabulous WannaBeatles allemaal, en daarmee doen ze iets wat we de Beatles zelf, vanaf het moment dat ze niet meer 'live'optraden, eigenlijk nooit hebben horen doen.

Doe je ogen maar weer open, kijk hoe ze eruit zien, met die maatpakken en hun Beatle-boots: alsof je er met je neus boven op staat hoe de Beatles vanuit de Cavern-club in Liverpool de wereld op z'n kop zetten. Even later sta je ineens in het Shea Stadion: de jongens dragen bruin-zwarte uniformpakken. Daarna wéér zo'n wondertje... alsof je er getuige van mag zijn dat plotseling de platenhoes van Sgt. Pepper tot leven is gekomen.
Tegen het einde lijkt het wel dat je door hen word meegenomen naar het zebrapad op Abbey Road, je ziet ze gewoon weer over dat zebrapad lopen…
De zinsbegoocheling kan zó sterk zijn dat, als je na afloop van een optreden, Floor de Gooijer de hand drukt, je tòch even het gevoel krijgt dat je een posthuum praatje maakt met John Lennon.

Nee, Niels-Jan is niet linkshandig, maar hij speelt wèl op zo'n zelfde Höfner-basgitaartje als Paul McCartney in de tijd van de Beatlemania. Hij lijkt misschien niet precies op Paul, maar hij weet die half-onbewuste uitstraling en sex-appeal van McCartney gestalte te geven.

Floor zet niet alleen z'n benen op dezelfde eigenaardige manier neer als John Lennon altijd deed, hij heeft ook iets van diens ongenaakbaarheid, die tegelijkertijd macho artistiekerig en aandoenlijk is - en Floors stem komt af en toe wel héél dicht bij die van Lennon...

Thijs mag dan meer 'stage-presence' en flair hebben dan George Harrison ooit had - en eigenlijk, qua postuur en gezicht, ècht niet op 'm lijken - hij straalt wèl een vergelijkbare soort begeestering en humor uit. Hij heeft een zware taak, want bijna iedereen kan de solo's van George Harrison noot voor noot meezingen – als Thijs er iets anders van maakt wordt dat als een teleurstelling ervaren. Dat doet-ie dan dus ook gewoon niet.

Arjan daarentegen, met zijn spontane directheid en z'n onverwachte humor, heeft eigenlijk ook fysiek best wel wat weg van Ringo Starr. Maar dat komt misschien ook wel omdat hij nogal verscholen achter z'n bekkens zit - waar hij met opvallend plezier de sound-bepalende en lang niet altijd eenvoudige drumpartijen van Ringo feilloos, en schijnbaar moeiteloos, neerzet.

Nou, en over Egbert's fysieke gelijkenis met Billy Preston hoeven we het helemáál niet te hebben – zelden zo'n blanke, roodharige neger gezien! Toch speelt hij een cruciale rol, want hij is de toetsenman die er, met z'n blazers- en strijkerspartijen, voor zorgt dat ook de meer georchestreerde nummers uit de latere periode van The Beatles gespeeld kunnen worden.

Nee, nog even niks zeggen... zet gewoon je oren open. Moet je horen hoe ze elkaar, als echte Liverpudlians, tijdens hun optredens aanspreken met John, George, Paul, Ringo en Billy. Moet je horen hoe die Casino-gitaar van Floor identiek klinkt aan die van Lennon, hoe dicht die Rickenbacker gitaar en die Vox-versterkers het origineel benaderen! Zet je oren open, want voor je het weet gaan je voeten onstuitbaar mee op de maat van de muziek, sta je mee te blèren en vergeet je die strubbelingen met je baas, het gekissebis van je echtgenoot en de soms zo moeizame omgang met je buren, (schoon)ouders of je (klein)kinderen. Take a sad song and make it better...

Geen wonder dat ze, met die performance en die sound, steeds meer naamsbekendheid krijgen en steeds meer gevraagd worden voor optredens, want met The Fabulous WannaBeatles haal je de muziekgeschiedenis naar je toe. Al die niet kapot te krijgen, stuk voor stuk meezingbare nummers van The Beatles - van She Loves You tot Get Back en alle pareltjes en diamanten die daartussen liggen, op een liefdevolle, aanstekelijke manier gespeeld door een stelletje jonge honden, die er zichtbaar nèt zoveel lol in hebben als The Beatles destijds zelf moeten hebben gehad. They won't let you down...


[i]Floor de Gooijer (John): zang, gitaar, toetsen, mondharmonica
Niels-Jan van Dijk (Paul): zang, bas
Thijs van Leeuwen (George): gitaar, zang
Arjan van Helden (Ringo): drums, zang
Egbert Eilander (Billy): toetsen

Voor informatie over boekingen mail naar: info@hetboekingsburo.nl

Bekeken: 7797×
Toegevoegd: do 19 januari 2006