JP Den Tex

JP DEN TEX

"JP den Tex is één van Nederlands meest begenadigde singer/songwriters. Hij is als de wijn die met het klimmen der jaren alleen maar beter wordt. De eeuwige zoeker die zichzelf opnieuw probeert uit te vinden." Herman van der Horst in Oor (2001)

JP (Jan-Piet) den Tex waagde zich in de vroege zeventiger jaren als één der eersten aan een originele Nederlandse adaptatie van Amerikaanse countryrock. Geïnspireerd door o.a. The Byrds, Neil Young en The Band verscheen in 1971 het...

JP DEN TEX

"JP den Tex is één van Nederlands meest begenadigde singer/songwriters. Hij is als de wijn die met het klimmen der jaren alleen maar beter wordt. De eeuwige zoeker die zichzelf opnieuw probeert uit te vinden." Herman van der Horst in Oor (2001)

JP (Jan-Piet) den Tex waagde zich in de vroege zeventiger jaren als één der eersten aan een originele Nederlandse adaptatie van Amerikaanse countryrock. Geïnspireerd door o.a. The Byrds, Neil Young en The Band verscheen in 1971 het spraakmakende album "Little Heroes" van de Bergense groep Tortilla, waarvan behalve JP ook zijn broer Emile deel uitmaakte.

In september 1980 startte Jan-Piet, nu onder de naam JP, bij platenmaatschappij Ariola zijn solocarrière als singer/songwriter. Met wisselende begeleidingsbands nam hij in de tachtiger jaren een vijftal albums op waarvan 'A Quiet Street In Paris' (1986) nog steeds het paradepaardje is. Van lyrische observaties (vaak in de derde persoon) evolueerden zijn songs mettertijd tot beeldende persoonlijke 'statements'.

In het begin van de negentiger jaren ontwikkelde JP vooral de Europese dimensie in zijn muziek, met zijn stilistisch onnavolgbare, alternatieve groepje 'Les Gueux' (CD 'After Hours', 1992). Elementen uit de tango, musette en het Frans chanson werden vermengd met typisch Amerikaanse popritmes.

Na het intensieve groepsgebeuren met Les Gueux verschijnt in 1998 weer een solo CD: 'Emotional Nomads'. Op deze rootsy CD gaat JP muzikaal vrij nauwkeurig op zoek naar zijn roots, de 'early seventies'. Zonder daarbij echter zijn alsmaar persoonlijker wordende, existentialistische zwerftocht te verloochenen. "Painstakingly honest, that's how I'd like to be…" zegt hij in het begeleidende boekje. Dit gedreven album album, geproduceerd door Jac Bico & Sander Janssen, wordt gevolgd door het duistere 'Hotel Yankee Tango' (2000), het lichtvoetige, bijna argeloze 'La Jeune Fille Au Chewing Gum' (solo CD, 2004) - en de inmiddels veelgeprezen reisalbums 'Bad French' (2007) en 'American Tune'(2009).

In 2007 is er tevens tijd voor een geslaagd (Nederlandstalig) uitstapje naar het theater. Samen met Kees Prins en Paul de Munnik komt de tour de chant "Op Weg Naar Huis" tot stand die zich binnen korte tijd weet te ontwikkelen tot een publiekslieveling van de eerste orde.. De laatste tijd speelt JP graag en vaak 'akoestisch', samen met gitariste Yvonne Ebbers. Liefst in intieme, sfeervolle clubs en kleine theaters. De liedjes worden afgewisseld met kleurrijke verhalen.
Discografie:

Tortilla Little Heroes EMI 1971
The 1973 Demo Sessions CoraZong (Lim.Ed.) 2007
Attraction Cinecittà Triangle/Negram 1979

Solo:
Heartbeat Ariola 1980
Playtime Ariola 1982

JP & Private Life:
Clever Fool Nova Zembla 1984
So Low Nova Zembla 1985
Solo:
A Quiet Street In Paris Zig/EMI 1986

Les Gueux: After Hours Universe/Virgin 1993
Met de Emotional Nomads:

Emotional Nomads Bedrock/Double T 1998
Hotel Yankee Tango Bedrock/Double T 2000
Bad French CoraZong Records 2007
Solo: La Jeune Fille Au Chewing Gum CoraZong Records 2004

Met Kees Prins & Paul de Munnik

Op Weg Naar Huis Universal 2007
DVD Op Weg Naar Huis/Live In Delft Universal 2008

Bekeken: 7497×
Toegevoegd: ma 6 september 2004