Kirsten

Algemeen wordt als een van de grote momenten uit de popgeschiedenis aangemerkt het moment waarop Bob Dylan elektrisch ging. Een folky begeleid door een elektrisch versterkte band, de puristen kregen zowat een beroerte. Wat zullen diezelfde stijlvaste stijfkoppen er nu van vinden dat de Haarlemse singer/songwriter Kirsten op haar langverwachte debuutalbum "The Chick Singer" precies dezelfde stap zet als Dylan?
Jawel, Kirsten (23) heeft ook een heuse bandplaat afgeleverd. De échte ophef zou...

Algemeen wordt als een van de grote momenten uit de popgeschiedenis aangemerkt het moment waarop Bob Dylan elektrisch ging. Een folky begeleid door een elektrisch versterkte band, de puristen kregen zowat een beroerte. Wat zullen diezelfde stijlvaste stijfkoppen er nu van vinden dat de Haarlemse singer/songwriter Kirsten op haar langverwachte debuutalbum "The Chick Singer" precies dezelfde stap zet als Dylan?
Jawel, Kirsten (23) heeft ook een heuse bandplaat afgeleverd. De échte ophef zou hem in het meer dan uitstekende resultaat moeten zitten. Het in artwork van Roosje Klap en fotograaf Maarten van Schaik gestoken debuut is in zekere zin een verzameling van zeven jaar liedjesschrijven. Twee songs daarvan stonden in hun oorspronkelijke, onopgesmukte versie al op "Characters" (1997), een verzamelaar vol met destijds nog onbekende Nederlandse singer/songwriters. Dat waren "For A While" en het nu met een schitterend strijkersarrangement van Peter Schön opgetuigde "No Psycho". Laatstgenoemd nummer is de eerste single van "The Chick Singer". De tweede single is een remix van "Consent".

Afkomstig uit de singer/songwriterhoek, hebben Kirstens teksten uiteraard een heel persoonlijk karakter. ‘Ach, het is allemaal niet zo moeilijk. Het zijn allemaal uit het leven gegrepen dingen,’ oordeelt Kirsten. Haar oudere werk is gemakkelijker om mee te identificeren. De meer recente composities laten meer aan de verbeelding van de luisteraar over. Anders dan men geneigd zou zijn te denken, zijn Kirstens grote muzikale voorbeelden bijna allemaal mannen: Dylan, Dave Matthews en Jeff Buckley. De spreekwoordelijke uitzondering op de regel is Ani DiFranco, bij wie ze al eens in het voorprogramma stond (net als bij Sheryl Crow overigens). Een dergelijk wapenfeit zegt haar meer dan de prijzen die deze muzikale autodidact in haar jeugd reeds in de wacht sleepte.

Waar de meeste artiesten uren, dagen, maanden, zo niet jaren in de studio doorbrengen, daar heeft Kirsten haar songs in no time geregistreerd. Samen met drummer Martijn Bosman en bassist Hein Offermans is de basis van de plaat plaat snel in drie à vier takes op de band gezet. ‘Ja we hebben hem met z’n drieën live in de studio opgenomen,’ beaamt Kirsten. ‘Dat werkte voor mij het beste, omdat ik alleen zo het gevoel van mijn liedjes kon vangen.’ Producer Rob van Donselaar legde haar allesbehalve zijn wil op. Van begin tot eind is de samenwerking op voet van gelijkheid verlopen. 'Vroeger luisterde ik te veel naar andermans ideeën. Een jaar geleden zou ik daarom zo’n CD nog niet hebben kunnen maken, zelfs niet met dezelfde muzikanten,’ bekent ze. ‘Nu was ik er pas echt klaar voor.’ In het bijzonder waardeert ze het enorme invoelingsvermogen van Bosman en Offermans. ‘Martijn en Hein hebben zich steeds op mij en het liedje geconcentreerd, waardoor de dingen als vanzelf op hun plek vielen.’

In totaal zijn ze er tien dagen aan bezig geweest. In de eerste vier dagen werd de basis gelegd, waarna gastmuzikanten de details aanbrachten. In- en uitliepen gitarist Arnold van Dongen, percussionist Eddy Conard en Dollybirds-gitarist Dennis Wind. Ook producer Rob van Donselaar en technicus Bart Wagemakers hebben op muzikaal vlak hun bijdrage geleverd. Zo vaak als ze die liedjes in haar uppie heeft gebracht voor een aandachtig publiek, zo weinig heeft ze met deze band geoefend voor de CD-opnames. ‘Je kunt je repertoire voor een CD ook dood repeteren'. En hoewel Kirsten deze werkwijze niet gewend was is ze achteraf gezien erg tevreden hierover.'Nu bleef de spontaniteit behouden.'

Opgenomen op slechts 24 sporen in plaats van de gebruikelijke 36, is "The Chick Singer" gelukkig niet zo’n ‘geproduceerd’ album geworden. Zelfs de strijkers in "No Psycho" doen dat beeld geen geweld aan. De op zich best gewaagde live-aanpak is ook niet gevolgd door stiekem geretoucheer achteraf. Ze wilde onder geen beding de positieve sfeer aantasten waaronder het album tot stand is gekomen.

Ondanks de hardere liedjes dan de meesten van haar van het podium kennen, vindt Kirsten haar debuut-CD in feite helemaal niet zo heel erg anders. ‘Mijn akoestische gitaar zit er in. Dat ben ik. Maar ook met band, ben ik het nog steeds,’ klinkt het standvastig. Dat vraagt om uitleg. ‘Kijk ik zing en speel gitaar tegelijkertijd.Voor mij is dat een en hetzelfde ding. Omdat we het in één keer hebben opgenomen met zijn drietjes blijft dat één ding. Die eenheid is voor mijn gevoel niet verloren gegaan. Dat zou wel gebeurd zijn als we gitaar, bas en drums in afzonderlijke laagjes zouden hebben opgenomen, maar dat zou ik nooit willen doen. Nee, deze manier van opnemen is voor mij echt de enige. Dit is échte muziek. Dit is niet verzonnen

Bekeken: 10612×
Toegevoegd: za 1 januari 2000