Het was een druilerige ochtend. Ralph Winkler stond voor het stoplicht. Rechts lag Maastricht. Zijn werk. Telefoonoperator. Links lag Landgraaf. Zijn passie: muziek. Want hier, in deze Pinkpop-heimat, bevond zich de studio waar Ralph met zijn band The Crox werkte aan hun nummers. Deze kruising; hij kon hem dromen. Kwam er dagelijks. En altijd ging hij rechts. Tot vandaag. Waarom dagelijks kiezen voor het gezond verstand? Vandaag navigeerde hij op gevoel, vandaag verkoos hij het pad van de...
Meer »
Het was een druilerige ochtend. Ralph Winkler stond voor het stoplicht. Rechts lag Maastricht. Zijn werk. Telefoonoperator. Links lag Landgraaf. Zijn passie: muziek. Want hier, in deze Pinkpop-heimat, bevond zich de studio waar Ralph met zijn band The Crox werkte aan hun nummers. Deze kruising; hij kon hem dromen. Kwam er dagelijks. En altijd ging hij rechts. Tot vandaag. Waarom dagelijks kiezen voor het gezond verstand? Vandaag navigeerde hij op gevoel, vandaag verkoos hij het pad van de muzikant, niet dat van Mr. Average. En ergens wist hij: vanaf hier gaat het bergopwaarts. Nog diezelfde dag had hij de tekst gereed: “It’s getting better everyday. It’s getting better since you know the world keeps turning.” De basis voor de eerste single van The Crox was gelegd. En Nederland was een telefoonoperator armer.
The Crox is de band van de keuzes. En steeds weer komen die keuzes op hetzelfde neer: geloven in eigen kracht en in bezieling. Neem Ralph’s collega’s. Drummer Robin Zalm, toetsenist Axel Lindelauf en bassist Richard Ritterbeeks. Tien jaar lang maakten ze deel uit van Volumia!. Platina platen, hitsingles, prijzen, een uitverkocht Ahoy: been there, done that. Tegelijk maakten ze nooit een geheim van hun eigen muzikale voorkeuren. Van Robin’s liefde voor Herman Brood, voor The Police, voor rock uit de jaren tachtig en de hardere jaren-negentigbands als Papa Roach. Van Axel’s duizelingwekkende route van jazz (hij studeerde het zelfs aan het conservatorium), via jazzrock naar disco naar pop naar rock. En Richard, die in de Volumia!-biografie De Weg Naar Succes nog begeesterd over zijn liefde voor de bas vertelde (“Een echt ploeterinstrument. Het is een dikke klomp hout waarop gewerkt moet worden.”), die hield, zo wist iedere Volumia!-fan, van oude punk en van Living Colour.
En dus wisten ze in het de nadagen van Volumia! al:“De weg ná succes”, zoals Robin het ooit gekscherend noemde, dat zou de weg van de rock worden. Samen met Ralph en samen met Pieter Vermeulen, eveneens een bekende uit Robins voormalige band Zalm Roze en uit Volumia!, die hij tijdens de laatste tournee live versterkte.Eigenlijk wáren ze al een band, al hadden ze nog geen naam. Alle geschikte opties bleken reeds geclaimd door Australische kroegbands of Amerikaanse coverhelden. Tot Pieter met een pak koekjes op de repetitie verscheen. Crox.XL, meldde het pak. Bingo.
The Crox. Jazeker, ze luisterden naar alle raadgevers. Naar producer Kevin Shirley (Aerosmith, Oasis, Silverchair), die zich onder de indruk toonde. Naar producer Mick Glossop (Van Morrisson), die enkele nummers in het demo-stadium produceerde. Maar steeds was de koers duidelijk: het gaat uiteindelijk zoals wíj het willen en niet anders. Daarom keerden ze zich af van die meetings met Belangrijke Mensen die bij daglicht hun zonnebril ophouden. Terug naar de basis: de bezieling. Links Landgraaf, rechts Maastricht: de richtingwijzer naar links.
Het resultaat is er naar. Het debuut van The Crox is een wervelwind, een album bol van geestdrift. Het is wat je krijgt als vijf muzikanten met hun hart en ziel doen waar ze zin in hebben, en niets dan dat. Zelf gemixt (Axel en Ralph), zelf geproduceerd (Axel) en uitgebracht bij MCP Records, het platenlabel van hun soulmate Hans-Paul Nieskens, de organisatorische kracht achter Volumia!. Vertrouwen in eigen kracht, op ieder vlak. Our way or the highway.
En die kracht, die zit in de liedjes. Van de catchy feel good-single Better Everyday (reeds veelvuldig op Kink FM) tot het krachtige Take Me Home (in de demo-versie al te horen op Radio 3 FM). Van de prachtige ballad That’s Why They Hurt You tot het rebelse Score (Ralph, tijdens een optreden in de Effenaar tegen de voorste rijen jonge fans:“Dit nummer gaat niet over jullie, maar over tienerproblematiek in het algemeen.”). Van Loser, dat tijdens een uitverkochte showcase in Limburg een onverbiddelijke live-kraker bleek, tot afsluiter It’s Alright, het nummer van de berusting.
Te heavy voor pop, teveel nadruk op Het Liedje voor nu-metal. Nu-rock dan? Ach, wat maakt het ook uit. Stronteigenwijs, dat zijn ze, de mannen van The Crox. En op dit moment laden ze het busje in. Om de spijkers uit dat podium in uw woonplaats te spelen.
The Crox
Ralph Winkler – Vocals, GuitarRichard Ritterbeeks – BassAxel Lindelauf – Keyboards, backing vocalsPieter Vermeulen – GuitarsRobin Zalm – Drums
Gasten: DJ Lombok (Dreadlock Pussy), Mo Jones.
« Minder
