Deluxe

Deluxe - monolithisch anarchistisch "Je zong als een gorgelende kut!" Deluxe is voor de zoveelste keer tweede geworden in een concours. Gitarist Jasper reageert zijn frustratie hierover af op zanger Rogier, die toegeeft dat hij inderdaad niet helemaal bij stem was. Drie uur en meters bier later zien ze de kwestie in een nieuw licht en schreeuwen in elkaars oor: "Het was de schuld van de geluidsman!" Met weemoed denken ze terug aan die avond in The Borderline in Londen,... Meer »

Deluxe - monolithisch anarchistisch "Je zong als een gorgelende kut!" Deluxe is voor de zoveelste keer tweede geworden in een concours. Gitarist Jasper reageert zijn frustratie hierover af op zanger Rogier, die toegeeft dat hij inderdaad niet helemaal bij stem was. Drie uur en meters bier later zien ze de kwestie in een nieuw licht en schreeuwen in elkaars oor: "Het was de schuld van de geluidsman!" Met weemoed denken ze terug aan die avond in The Borderline in Londen, zonder twijfel het hoogtepunt in hun bewogen en stormachtige loopbaan. Ze verkeerden in opperste staat van opwinding en euforie, want ze traden hiermee in het voetspoor van illustere voorgangers als Blur, Pulp en Oasis. En, niet onbelangrijk, de geluidstechnicus van die avond had eerder samengewerkt met grootheden als Rage Against The Machine... Zomaar een donderdagavond in Hotel Winston: Deluxe staat in het voorprogramma van JOHAN. Of, beter gezegd, JOHAN mag in de fall-out van Deluxe spelen. Deluxe heeft een krater geslagen in de avond, op welks rand JOHAN zich slechts met moeite staande houdt. Een verslag: De zanger, tamboerijn losjes in de hand, Gallagherpose, hoofd iets achterover, ogen dicht, mond tegen de microfoon. Zijn stemgeluid doet denken aan Robert Pollard (Guided By Voices). Af en toe opent hij zijn ogen en kijkt gespeeld-geinteresseerd het publiek in. Over het publiek heen eigenlijk. Dwars erdoorheen. Het mosterdkleurige jasje blijft aan, ook al moet het onder die lampen heter zijn dan Dantes hel. Alles voor de pose. Image is everything. Tweede gitarist en schrijver van de songs (man met het meesterplan, de Noel Gallagher van Deluxe, maar dan zonder de bijhorende overdosis arrogantie) Barend Brieffies (inderdaad ja, neef van Dolly-Dot Ria Brieffies!) heeft zichtbaar plezier in het spelen, maakt nu en dan zelfs onwillekeurig een huppeltje tussendoor, breeduit lachend. SCROLL NAAR BENEDEN VOOR VERVOLG:De bassist, met de onwaarschijnlijke naam Wiebe Boorsma, is in zijn andere leven arts. Overdag hangt er een stethoscoop om zijn hals, die hij ´s avonds verwisselt met een basgitaar. Drummer Vincent Stijns moet als zuigeling in een vat whisky malt zijn gevallen: de grijns op zijn gezicht is het hele optreden lang niet van zijn gezicht te branden. Terwijl leadgitarist Jasper Graaf eruitziet alsof hij een half pilletje heeft geslikt dat net inkickt. Alsof hij ergens ver weg zit - op zijn eigen planeet, de planeet van geluid. Zijn wervelende gitaarspel neemt je mee om je kilometers verder pas weer met wankele, onzekere benen op de grond te zetten. De muziek is melodieus, een warme en "uplifting" sound. De coupletten zijn veelal wat ingetogen, het refrein voluit en gepassioneerd, alsof je de top van een berg bereikt en wijdse panorama´s zich aan je oog openbaren, alsof de zon opeens in haar volle glorie en triomf door de wolken breekt, huid en hart verwarmend. De songs klinken compact, strak en gestroomlijnd, dan weer met fris-anarchistische alle kanten uitwaaierende gitaarpartijen. Dit is geen gekwelde, duistere rock, maar aanstekelijke en meeslepende rock, met beatleske, meerstemmige vocalen. een band waarin ieder lid telt en nagenoeg onvervangbaar is, en die toch duidelijk een eenheid vormt. Die met even groot gemak in ballads als in meer up-tempo nummers excelleert. Een band, tot slot, die melodie en energie op onnavolgbare wijze weet te combineren. Enkele maanden later wordt Deluxe, het lijkt een wet te worden, tweede bij een regionale popprijs. Goede tweede weliswaar. Goud met een zilveren randje. De jury was verdeeld, bepaalde uiteindelijk dat De Rivaal met een minmale marge als winnaar uit de strijd kwam. Deluxe mag met opgeheven hoofd van het podium stappen. Misschien zijn ze wel gedoemd om altijd naast de hoofdprijs te grijpen, maar liever eeuwige tweede dan het opgeklopte succes van de zoveelste overgewaardeerde band. Ties Dirks (Concerto-crew) « Minder