Mono

Mono ten tijde van 'Populism'
Je kunt de plaat Populism op twee manieren luisteren, zoals je ook de titel 'Populism' op ten minste twee manieren kan lezen.

1.
Allereerst is daar het poppy vervolg op het eind 2004 verschenen 'No Can Dance', een typische veelbelovende debuutplaat van een trio dat vooral inspiratie haalde uit compromisloze herriemakers als Nirvana, Melvins, Sonic Youth met een vleugje experiment en melodieuze compositorische hooks waar de iets jongere neefjes van het...

Mono ten tijde van 'Populism'
Je kunt de plaat Populism op twee manieren luisteren, zoals je ook de titel 'Populism' op ten minste twee manieren kan lezen.

1.
Allereerst is daar het poppy vervolg op het eind 2004 verschenen 'No Can Dance', een typische veelbelovende debuutplaat van een trio dat vooral inspiratie haalde uit compromisloze herriemakers als Nirvana, Melvins, Sonic Youth met een vleugje experiment en melodieuze compositorische hooks waar de iets jongere neefjes van het grunge-gebeuren (June of '44, Blonde Redhead, At The Drive-In en in zekere zin het zichzelf steeds vernieuwende Fugazi) zich destijds ook aan waagden. De eigenwijze invloed van grote pop-genieën Brian Wilson, Paul McCartney, Steely Dan of Stevie Wonder was op die plaat misschien alleen herkenbaar voor een heel geoefende en vooral welwillende luisteraar. Maar onder aanvoering van bands als The Strokes, Q and not U en Supergrass ontdekten componist Bart Hoevenaars en zijn geduldige werkpaarden (drum-beest Max Maas en de stijlvolle en serene bassist Menno Bouma) dat zijn droom ­‑een met vierkwarts-pop doordrenkte rock-plaat, opgenomen met de speels-lijkende ingenieusheid van o.a. jazzrock pioniers als Miles Davis en Chick Corea's Return To Forever, en uiteindelijk compositorisch geraffineerd geinjecteerd met bitterzoet-sappige melancholie die je bijvoorbeeld ook bij eighties singer-songwriters als Todd Rundgren, Billy Joel, Paul Simon of (late seventees) Fleetwood Mac terughoort‑ niet per se bij een droom hoefde te blijven. Het resultaat is 'Populism', een verrassend ingetogen, herfstige plaat voor en door muzikale alles-eters.

2.
Alhoewel de bovenstaande bespiegeling er een is waarvan ik geloof dat-ie helemaal waar is, doet de vergelijkende manier waarop de plaat is omschreven totaal geen recht aan de plaat 'Populism' en is zo'n soort van album-beschrijving het resultaat van een vervelende en verkeerde manier om naar deze plaat te luisteren.

Zo ga ik met zo'n afgezaagde en lege observatie bij voorbeeld al helemaal voorbij aan het verhaal van 'Populism'. Een plaat die je (net als zijn voorganger, overigens) onmogelijk kan beluisteren zonder een bizarre vriendschap aan te gaan met het tekstuele van Mono. Teksten die (ik beperk me nu weer tot 'Populism') op een intelligente en speelse, maar vooral super-gestyleerde, manier omgaan met het grote thema van de Plaat: het 'ondanks' dat 'dankzij' werd, of 'het geloof in het ongeloofwaardige', of 'het bevlogen niet-weten', kies zelf maar welke het dichtst bij uw realiteitsbeleving komt. Ging 'No Can Dance', zoals het een serieuze teen-angst plaat betaamt, nog over 'ik weet het niet', zo gaat 'Populism' in zekere zin over juist die allesbepalende keuze om 'Ja te zeggen in plaats van Nee', de moeilijke weg daarheen en de botsingen tussen hen die zo'n keuze eens hebben gemaakt en zij die zich nog niet hebben beseft dat ze voor zo'n keus zouden staan. Dat hoor je ook aan de muzikale keuzes die zijn gemaakt. 'Populism' heeft in die zin veel meer schijt dan zijn voorganger en is hierdoor persoonlijker en in zekere zin 'meer Mono'.

Als je daar de Rimbaud-annexatie, die voor de veelzeggende titel 'La Comedie Humaine' heeft gezorgd, bij optelt, zou je deze plaat als een typische romantische plaat kunnen bestempelen. En dat is-ie ook, maar Mono wil u met deze plaat laten geloven dat diezelfde romantiek nu eenmaal juist over hun alledaagse realiteit gaat. Of het nu over liefde of juist over verveling, over spiritualiteit of juist over cynisme, over gevoelens die je liever niet bij jezelf ontdekt of juist over ijdelheid gaat, het gaat allemaal onverminderd over één en hetzelfde: Het leven van een generatie die Kurt Cobain heeft zien vallen en er persoonlijk voor wil zorgen dat zijn pleidooi voor het toelaten van de, o zo normale, gekte in een kil en zakelijk geworden wereld, serieus genoeg genomen mag worden. In dat licht, het licht waaronder ik het verhaal van deze plaat gniffelend lees, lijkt de titel 'Populism' juist een parodie op album-titels zelf en heeft Mono wat mij betreft een plaat gemaakt die over veel meer gaat dan 'gefrustreerd met je band naar de nieuwe Mars Volta' luisteren, of 'je CD ter recensie naar een of ander pop-blaadje sturen.' Deze plaat gaat over Mono en haar gekke wereld, die niet geheel toevallig ook de wereld is van haar luisteraar. Zo klinkt een plaat die een verhaal over liefde vertelt dus.

Poeh... Dat is nogal wat. Niet zo gek dat ze daar een extra bandlid bij hebben moeten inlijven. Dat extra bandlid is Hoevenaars' broer 'Jos' geworden. Een getalenteerde gitarist, die onder andere in de Rotterdamse instrumentale math-rock formatie The Hands opereert. Maar over dat soort dingen moest deze bio nu juist niet gaan. Alhoewel, ik voorspel dat Mono aan één man versterking in de toekomst niet genoeg gaat hebben. Hun verhaal wordt groter en groter.

Rufus Ketting, vriend en fan, 2007.

Bekeken: 8163×
Toegevoegd: do 25 april 2002