Anouk kreeg het muzikale van huis uit mee: haar moeder is zangeres in een bluesband. Anouk kwam na haar veertiende in tehuizen terecht, leerde zingen, en werd in 1994, zonder theoretische kennis, aangenomen op het conservatorium met als vooropleiding mavo 3. Ze kon niet aarden op het conservatorium en stopte na twee jaar met de opleiding.
Anouk zong op bruiloften, feesten en festivals met de soul en R&B band Shotgun Wedding. Via haar toenmalige echtgenoot, Edwin Jansen, leerde ze Barry...
Meer »
Anouk kreeg het muzikale van huis uit mee: haar moeder is zangeres in een bluesband. Anouk kwam na haar veertiende in tehuizen terecht, leerde zingen, en werd in 1994, zonder theoretische kennis, aangenomen op het conservatorium met als vooropleiding mavo 3. Ze kon niet aarden op het conservatorium en stopte na twee jaar met de opleiding.
Anouk zong op bruiloften, feesten en festivals met de soul en R&B band Shotgun Wedding. Via haar toenmalige echtgenoot, Edwin Jansen, leerde ze Barry Hay van de Golden Earring kennen. Deze was enthousiast over haar zangkwaliteiten en bood aan materiaal voor haar te schrijven. Dit leidde tot de song Mood Indigo die samen met Earringlid George Kooymans was geschreven en geproduceerd.
[bewerken]Eerste succes
Toen Anouk Bart van Veen leerde kennen, schreven ze samen wat nummers, waarna op 5 september 1997 haar tweede single werd uitgebracht. Nobody's wife werd Anouks grote doorbraak. Het nummer stond wekenlang hoog in de hitlijsten. Internationaal is het tot nu toe haar grootste hit. Na de single kwam ook haar debuut-cd Together Alone uit en door het succes van de single verkocht dit album ook goed. Barry Hay en George Kooymans produceerden het album, en zo stonden deze twee voormannen van de Golden Earring aan de wieg van haar carrière. Later dat jaar kwam de minder succesvolle single It's so hard uit.
In de zomer van 1998 speelde Anouk op veel festivals, waaronder Pinkpop (waar ze met eieren werd bekogeld, daarop haar t-shirt uittrok en met blote buik, enkel nog gekleed in beha, doorging met zingen) en Parkpop.
In november 1999 kwam het tweede album uit, getiteld Urban Solitude. De eerste single R U kiddin' me zorgde ervoor dat het album op nummer één kwam in de album top 100.
[bewerken]Problemen
Anouk ging vervolgens naar Amerika voor nieuwe opnames. Dit liep niet goed af. De eerste onderhandelingen met Anouks Amerikaanse label eindigden in slaande ruzie. Ze keerde terug naar Nederland en ging samenwonen met haar toenmalige vriend The Anonymous Mis (Remon Stotijn) van de band Postmen (later Postman). Haar nieuwe single Don't kwam uit en ze begon aan de 'AA Tour-Semi Acoustic tour' die vanaf februari 2001 door Nederland trok.
Eind maart 2001 verscheen Lost Tracks, een album met niet eerder uitgebrachte nummers, waaronder duetten met zangeres Sarah Bettens van K's Choice en The Anonymous Mis, alternatieve en akoestische versies van oude nummers en alle tot dan toe gemaakte videoclips inclusief een niet eerder getoonde 'forbidden version' van Sacrifice.
De gitarist van haar begeleidingsband schnabbelde bij bij de band Kane, tot onvrede van Anouk. Omdat de rest van de band partij koos voor de gitarist ontsloeg Anouk in 2001 al haar toenmalige bandleden.
[bewerken]Meer succes
Op 6 november 2002 verscheen het nieuwe album Graduated Fool. De eerste single van het album was Everything, en als tweede single werd I Live For You uitgebracht. De bijzondere clip erbij werd gemaakt door Rosto, die ook al de clip voor de single The Dark maakte. In de clip is Anouk weinig verhullend naakt onder water te zien. Deze clip won een prijs op het filmfestival van Utrecht. Toch werd de clip alleen op The Box gedraaid en flopte de single. MTV en TMF boycotten de clip vanwege onenigheid met het management.
In 2004 verscheen de cd Update, waarop Anouk bestaande nummers akoestisch zingt. Tegelijkertijd kwam ook Close up uit, een dvd met o.a. live-optredens van festivals en een bonus-cd. Eind 2004 verscheen haar album Hotel New York, dat op #1 binnenkwam in de albumhitlijst. Vooral de single Girl was een doorslaand succes, de grootste hit voor een solo-zangeres ooit tot dan toe, het nummer behaalde hoge airplay. In 2008 werd het record verbroken door This is the Life van Amy Macdonald. Van het album kwam een jaar later een 2 cd-versie uit.
Eind 2005 gaf Anouk met haar vaste begeleidingsband (Leendert Haaksma (gitaar), Martijn van Agt (gitaar), Michel van Schie (bass), Hans Eijkenaar (drums) en Ronald Kool (toetsen) vier concerten in Rotterdam en twee in Antwerpen, die opmerkelijk snel waren uitverkocht. Daarna vertrok ze, met haar gezin, naar haar tweede huis in Ohio, VS.
Eind april 2006 bracht Anouk de live-dvd Anouk is Alive uit en kondigde ze een festivaltour aan. Op 16 april stond ze als eerste op Paaspop in Schijndel. Ook speelde Anouk met Koninginnedag voor 280.000 mensen op het Museumplein te Amsterdam. Een optreden op Pinkpop viel echter in het water door onderhandelingsproblemen. Jan Smeets meldde op 5 juni 2006 in een interview met 3voor12 vernomen te hebben 'dat ze daar dikke spijt van had'. Wel stond ze o.a. op Bospop, Rock Werchter en Lowlands.
Ook zong ze op enkele tracks van het album Green van haar man (Remon Stotijn, Postman), dat in mei uitkwam.
Ook het buitenland scoorde Anouk in 2006. Na de Benelux is ze populair in Israël en Turkije. In de hitlijst van Albanië bereikt ze zelfs begin februari de nummer 1 positie met One Word. Eind 2006 probeerde Anouk in Canada voet aan de grond te krijgen door Hotel New York daar ook te lanceren met een extra nummer geschreven met Dan Hill genaamd "With You", dit werd tevens de single maar succes bleef uit.
[bewerken]Who's Your Momma
In de zomer van 2007 nam Anouk haar vijfde studioalbum op met Amerikaanse muzikanten en de producer Glen Ballard. Begin oktober verbrak ze echter de samenwerking met haar begeleidingsband (Hans Eijkenaar, Martijn van Agt, Michel van Schie, Ronald Kool en Leendert Haaksma). De bandleden, die overigens niet het nieuwe album hadden ingespeeld, zouden kritiek hebben geuit op het nieuwe werk van Anouk toen ze het hen liet horen. Voor Anouk, die zich al eerder aan hun kritiek had geërgerd, was dit de druppel die de emmer deed overlopen. Zonder band zag ze zich wel genoodzaakt om de optredens rondom de albumrelease uit te stellen. Daarna stelt ze in zeer korte tijd een nieuwe band samen. Deze band staat ook wel bekend onder de naam Jongehondenband, omdat bijna alle spelers tussen de 17 en 23 jaar zijn. Zij vormen samen de rockgroep King Jack.
Eind oktober kwam het daarnaast tot een kort geding tussen Anouk en haar manager Cees van Leeuwen, die ze in augustus ook al aan de kant geschoven bleek te hebben.
Op 2 november 2007 kwam de eerste single genaamd Good God van Anouks nieuwe album uit, en later een spraakmakende clip van de hand van Jonas Åkerlund. De single ging op 15 november in première op 3FM en werd 3FM Megahit en TMF Superclip in Nederland en België. De single en videoclip kenden een wat moeizame start op radio en tv, wat ook zijn effecten had op de singleverkoop. Het album zelf, Who's your Momma, volgde op 23 november. Het album werd zeer goed ontvangen, overal gingen er geluiden op over Anouks mogelijke doorbraak met het internationaal georiënteerde album mede dankzij de beroemde showbizzblogger Perez Hilton die Good God op zijn site plaatste en Anouk bestempelde als de nieuwe Amy Winehouse.
De dag dat Who's your Momma op nummer 1 binnenkwam in de Album Top 100, 3 december, gaf ze voor het eerst een optreden op de radio (tijdens "Evers Staat Op", Radio 538) met haar nieuwe jonge begeleidingsband. Deze bestaat uit Angelo de Rijke (gitaar), Memru Renjaan (gitaar), Boaz Kroon (bas), Oscar Kraal (drums) en Thijs Boontjes (toetsen). Kroon en Boontjes speelden voorheen in King Jack.
Op 28 januari 2008 kwam de tweede single van haar nieuwe album uit genaamd I Don't Wanna Hurt. Bij de single verschijnt geen videoclip omdat Anouk het te druk had met optredens en voorbereidingen op haar (stadion)concerten, die ze in maart gaf onder de naam Who's Your Momma Tour in het Sportpaleis in Antwerpen (19 en 21 maart) en GelreDome in Arnhem (28 en 29 maart). Alle kaartjes waren al binnen enkele dagen uitverkocht. Aan deze concerten gingen try-outs vooraf in De Oosterpoort in Groningen, het Paard van Troje in Den Haag en de Melkweg in Amsterdam.
In maart heeft ze in Los Angeles haar videoclip voor de derde single "Modern World" opgenomen met regisseur Melina Matsoukas. De videoclip kwam uit in april en dezelfde dag stond de video op de site van Perez Hilton. Het is de grootste clip van Anouk ooit, Anouk zingend en dansend als een Amish vrouw in verschillende settings. De single kwam begin mei uit in drie verschillende versies met allerlei extra's. In Turkije bereikte het nummer de nummer-1 positie in de hitlijsten.
Begin mei duikt op internet het nummer With You op. Dit nummer schreef ze samen met de bekende songwriter Dan Hill (die ook meeschreef aan I Don't Wanna Hurt), speciaal ter promotie van Hotel New York in Canada. Giel Beelen draait het nummer een aantal keer in zijn radioprogramma op 3FM, maar na ingrijpen van Anouk's platenmaatschappij EMI Music, wordt geprobeerd verdere verspreiding van het nummer te voorkomen [1].
Onverwacht succes voor Anouk in Noorwegen nadat een jongen in een talentenjacht het nummer "Lost" vertolkt van Anouk's album "Hotel New York". De Noren pikken massaal het nummer op en scoort een grote hit in de Noorse hitlijsten [2]. Anouk wil graag naar Noorwegen voor promotie maar haar platenmaatschappij laat haar niet gaan [3]. Als antwoord op het succes wordt Who's your Momma in Noorwegen gereleased met als extra nummer "Lost". Even later werd het nummer ook in Amerika opgepikt, mede dankzij het gebruik van "Lost" in het programma "So you think you can Dance?". Op YouTube is het mede daardoor een grote hit, en wordt het gebruikt als nummer om op te dansen.
In september kwam haar single "If I Go" uit met als videoclip de livebeelden van haar concert in GelreDome 2008.
Ook ging ze lesgeven aan het Conservatorium van Amsterdam. Op het conservatorium geeft ze zowel groepslessen als individuele cursussen. Mogelijk begeleidt ze ook een bandje [4].
Anouk sloot op 31 december 2008 het jaar af met een concert op de Dam in Amsterdam.
[bewerken]For Bitter or Worse
In juli 2009 beëindigde Anouk de samenwerking met drie bandleden: gitaristen Angelo de Rijke, Memru Renjaan en bassist Boaz Kroon.[5] Beide gitaristen worden vervangen door Martijn van Agt en Leendert Haaksma, die eerder al in haar band speelden. De bassist werd vervangen door Glenn Gaddum Jr. Even later beslist Thijs Boontjes, de toetsenist, de band ook te verlaten. Zijn laatste optreden met Anouk was op 17 september 2009 in Paradiso. In juli 2009 wordt ook bekend dat er een nieuw album uitkomt van Anouk: For Bitter or Worse. De eerste single gaat Three Days in a Row heten en heeft Anouk voor het eerst live gespeeld begin augustus op de Lokerse Feesten in België. Deze single stond tegelijkertijd in alle Nederlandse hitlijsten op nummer 1, namelijk de 3FM Mega Top 50, de Top 40, de Single Top 100 en de downloadcharts.
Op 18 september 2009 kwam het album uit via platenmaatschappij EMI. Het album behaalde na de eerste verkoopdag al platina en kwam binnen op nummer 1 in de albumlijsten. De tweede single "Woman" kwam uit in november 2009. In januari 2010 kwam de derde single "For Bitter or Worse" uit. De eerste bijbehorende videoclip is zonder bekend gemaakte reden afgekeurd. Een tweede nieuwe videoclip werd geschoten en gaat 16 februari in premiere op de website van De Telegraaf. Het nummer "For Bitter or Worse" is tevens de titelsong van de film "De gelukkige huisvrouw". Voor de film is een aangepaste versie van de videoclip gemaakt die beelden van de film bevat.
« Minder
