Def P & Beatbusters

Door Def P
Uit de hand gelopen geintje

Toen ik op een dag in 1997 werd gebeld door Jasper, de manager van de Beatbusters, om mee te rappen op hun nieuwe plaat 'Get Down To Brass Tacks' hoefde ik hier niet lang over na te denken. Ik kon mij de Beatbusters nog herinneren van een festival als een sympatieke swingende liveband die het publiek goed te pakken had. Het leek mij ook te gek om Nederlandstalige rap eens met reggae of ska te combineren, dus voor ik het wist zat ik... Meer »

Door Def P
Uit de hand gelopen geintje

Toen ik op een dag in 1997 werd gebeld door Jasper, de manager van de Beatbusters, om mee te rappen op hun nieuwe plaat 'Get Down To Brass Tacks' hoefde ik hier niet lang over na te denken. Ik kon mij de Beatbusters nog herinneren van een festival als een sympatieke swingende liveband die het publiek goed te pakken had. Het leek mij ook te gek om Nederlandstalige rap eens met reggae of ska te combineren, dus voor ik het wist zat ik met ze in de studio. Ik had voor een track van 'the Godfather' snel de tekst 'Mediamaffia' in elkaar geflansd, maar omdat het best klikte tussen hun strakke reggae en mijn rauwe rap werd het resultaat toch een heel aardig nummer. Toen ik later voor mijn Lowlandsshow van Cryptokilostijl een paar goede livemuzikanten nodig had die met strakke Hip-Hopbeats moesten kunnen meespelen waren de Beatbusters de eerste gasten waar ik aan dacht. Dit keer zeiden zij ook meteen 'ja' en zo begon eigenlijk onze verdere samenwerking die later zou uitdraaien op het album 'Aangenaam' van Def P & Beatbusters. Deze samenwerking kwam heel geleidelijk op gang, maar raakte in een stroomversnelling toen ik voorstelde de combinatie bij EMI onder te brengen. We hadden beiden wel onze eigen undergroundlabels (Boombax en Ramp Records), maar zaten ook beiden in het zelfde kleine financiele schuitje. We wilden net als Doe Maar, wat voor ons allen een groot voorbeeld is, een supervette plaat opnemen van een tijdsloze kwaltiteit. Al gauw bleek dat dat voor ons qua opnamekosten en promotie niet te betalen was. We maakten in eigen beheer dus eerst een low budgetdemo om te polsen of EMI serieuze interesse in ons had. Toen dit zo bleek te zijn konden we ineens allerlei plannen verwezenlijken. Johan, de componist en gitarist van de Beatbusters zei meteen: "Als we een videoclip mogen maken wil in in zo'n bubbelbad met tien negerinnen!" In de week daarop schreef ik voor de gein de tekst van 'Bubbelbad' als een soort verassing voor Johan. Deze maakte er meteen een compositie bij en binnen de kortste keren stonden we het nummer in de oefenruimte te spelen. We hadden ook al allerlei andere nummers, maar iedereen die ons prille repertoir hoorde reageerde het heftigste op Bubbelbad. Het was voor ons dan ook geen verassing dat EMI uitgerekend dit nummer uitkoos voor een clip. We zagen de boel al helemaal voor ons!

Alleen omdat Bubbelbad een parodie is op alle nietszeggende hitjes met soortgelijke clips gingen we nu twijfelen of we nou juist wel of niet een clip in zo'n bad met lekkere wijven moesten maken. Na veel wikken en wegen besloten we toch voor originaliteit boven de lol te kiezen en maakten een clip waarin juist het saaie dagelijkse leven centraal staat. Sowieso heb Ik in de loop der jaren geleerd dat je met commerciele muziek in de zeik nemen veel verder komt dan met commerciele muziek bestrijden, want dit is zo goed als nutteloos. Al met al is het een vrolijk nummer geworden met een vreemde clip waar de reacties zeer uiteen op lopen. Sommige mensen snappen de ironie en vinden het geweldig, anderen vinden het tegenstrijdig dat iemand die een hekel heeft aan commerciele muziek met zo'n nummer aankomt. Ik zelf ben wel blij met deze uiteenlopende reacties. Goede 'Kunst' hoort namelijk emoties los te maken en spraakmakend te zijn, dus zie hier het levende voorbeeld! We hopen in ieder geval hiermee de aandacht op ons te vestigen zodat ooit een groter publiek ook kennis kan maken met onze 'echte' nummers. Tot die tijd staan we allemaal gewoon nog onder de douche!

Def P. « Minder