The Scene

The Scene is de Amsterdamse rockband met poëtische teksten rond zanger, gitarist, componist en producer Thé Lau. Eind 1978 formeert hij The Scene. De eerste jaren worden vooral gekenmerkt door regelmatige bezettingswisselingen, maar die doen geen afbreuk aan het karakteristieke geluid van de groep. Centraal staan steeds Lau's rauwe, hese stemgeluid en zijn hypnotiserende composities met zowel Nederlands- als Engelstalige teksten. Het titelloze debuut (1980) is nog voornamelijk Engelstalig, op...

The Scene is de Amsterdamse rockband met poëtische teksten rond zanger, gitarist, componist en producer Thé Lau. Eind 1978 formeert hij The Scene. De eerste jaren worden vooral gekenmerkt door regelmatige bezettingswisselingen, maar die doen geen afbreuk aan het karakteristieke geluid van de groep. Centraal staan steeds Lau's rauwe, hese stemgeluid en zijn hypnotiserende composities met zowel Nederlands- als Engelstalige teksten. Het titelloze debuut (1980) is nog voornamelijk Engelstalig, op het in eigen beheer uitgebrachte ‘This Is Real’ (1985), zijn de helft van de songs al in het Nederlands, en op ‘Rij Rij Rij’ (1988) staan nog maar twee Engelstalige nummers. Tussen de albums door verschijnen er regelmatig eigen beheer-singles. Begin 1990 bereikt The Scene eindelijk een vaste bezetting met Emilie Blom van Assendelft (bas), Otto Cooymans (toetsen), Eus van Someren (gitaar) en Jeroen Booy (drums). Ook tekent de groep een platencontract bij Phonogram. Dat resulteert in het volledig Nederlandstalige ‘Blauw’ (nu platina) en de hitsingles 'Rigoreus', 'Iedereen Is Van De Wereld' en het titelnummer. Eerst gaat Vlaanderen helemaal plat voor de Amsterdammers, de band blijft er moeiteloos overeind op het grote Torhout/Wercher-festivalpodium. Vervolgens gaat ook Nederland voor de bijl. ‘Blauw’ is goed voor een Edison, en Phonogram brengt ook ‘Rij Rij Rij’ opnieuw op de markt. In maart 1992 verschijnt 'Open', dat wordt ingehaald als een meesterwerk; OOR spreekt bijvoorbeeld van “een gepassioneerde soulplaat met dwingende rock en een persoonlijke rock & roll-taal.” De prijzenkast kan worden aangevuld met nog een Edison, een gouden plaat en de Popprijs 1992. Singles 'Zuster' en 'Open' worden bescheiden hits, de albumtour is haast volledig uitverkocht en de band is het hoogtepunt op Parkpop in Den Haag. Herfst 1993 verschijnt 'Avenue De La Scene', dat wat onevenwichtiger en donkerder van toon is, en daardoor commercieel opzicht een lichte tegenvaller is. Als live-act blijft The Scene, in 1994 wederom te zien op Parkpop, echter onverminderd populair. Eind 1994 komt er dan ook een live-CD en bijbehorende video uit. In 1995 neemt de band in de eigen oefenruimte het album 'Arena' op, dat begin 1996 als eerste Nederlandstalige album op het prestigieuze Island Records verschijnt. 'Arena' klinkt opener dan voorgaand plaatwerk en kan gerekend worden tot het beste werk van de groep. Zowel het album als de singles worden echter geen hits. Erkenning is er wel in de vorm van een Gouden Harp die de groep in februari 1997 ontvangt voor haar gehele oeuvre. Thé Lau onderneemt dan juist voor het eerst een korte solo-theatertournee, begeleid door een pianist. Ook verschijnt een geheel aan The Scene gewijd '2 Meter Sessie'-album. In juni verlaat toetsenist Otto Cooymans de band; hij wordt vervangen conservatoriumstudent Dante Oei. Vervolgens wordt er gewerkt aan het opnemen van 'Marlene' (1998), waarop strijkers en akoestische gitaren een prominente rol spelen. 'Marlene' krijgt uitsluitend lovende recensies (..'klinkt als herboren'... 'de passie is teruggekeerd'... ' de beste Scene- schijf'...), maar het album wordt vermalen in fusieperikelen en ontslagdreigingen bij de platenmaatschappij. Daardoor worden singles als 'Marlene' en het majestueuze 'Rivier' nauwelijks op de radio gedraaid, en draait het album uit op een commerciële flop. De solo-uitstapjes van Thé Lau nemen ondertussen de vorm aan van een jaarlijkse theatertournee, en hij brengt in eigen beheer het solo-live-album '1998' uit. Als in de lente de rust bij de platenmaatschappij is weergekeerd en de borden zijn verhangen krijgt de single 'Wondermooi' een tweede kans en wordt bijna een hit, maar het album is al niet meer te redden. Begin 2000 debuteert Thé Lau als schrijver met de verhalenbundel 'De Sterren Van De Hemel'. Even later komt de single 'Helden' uit, dat oorspronkelijk werd gemaakt voor de nieuwe SIRE-televisiespot rond het thema 'De maatschappij, dat ben jij'. De radio pakt de single dit keer wel goed op, de videoclip is regelmatig te zien, en 'Helden' wordt een bescheiden hit. Het blijkt voorbode van het verzamelalbum 'Rauw, Hees, Teder' dat in september verschijnt. Ook live blijkt The Scene weer in topvorm te verkeren, en in het zomerseizoen van 2001 spelen ze weer met veel succes op een fikse rij Nederlandse en Belgische festivals. Desondanks kan de band het niet eens worden over het maken van een nieuwe plaat. Thé Lau kiest voor zichzelf en brengt in mei 2002 het soloalbum 'De God Van Nederland' uit. Hij gaat met een nieuwe band op tournee langs zowel het clubcircuit als de zomerfestivals, waarbij ook materiaal van The Scene aan bod komt. In het najaar start weer een uitgebreide theatertournee. Hoewel Thé Lau aanvankelijk in de media blijft verkondigen dat zijn solocarrière niet het einde van The Scene betekent, geeft hij half november toch toe dat hij The Scene definitief opheft en solo verdergaat...

Bekeken: 10515×
Toegevoegd: za 1 januari 2000