The Yearlings

Utrecht! Ruim anderhalf jaar na het opvallende debuut is zojuist de tweede cd van The Yearlings verschenen. Twaalf ijzersterke liedjes tussen melodieuze gitaarpop en rootsy gitaarrock maken de belofte meer dan waar: The Yearlings hebben een even volwassen als overtuigende tweede plaat afgeleverd.Na de vrijwel unaniem juichende ontvangst van de eerste cd, zowel nationaal (Oor, Heaven, Aloha, NRC Handelsblad) als internationaal (Americana UK, Rolling Stone Duitsland) speelt de band een jaar... Meer »

Utrecht! Ruim anderhalf jaar na het opvallende debuut is zojuist de tweede cd van The Yearlings verschenen. Twaalf ijzersterke liedjes tussen melodieuze gitaarpop en rootsy gitaarrock maken de belofte meer dan waar: The Yearlings hebben een even volwassen als overtuigende tweede plaat afgeleverd.Na de vrijwel unaniem juichende ontvangst van de eerste cd, zowel nationaal (Oor, Heaven, Aloha, NRC Handelsblad) als internationaal (Americana UK, Rolling Stone Duitsland) speelt de band een jaar lang overal in Nederland, van Vlissingen tot Leeuwarden, in voorprogramma's van onder andere Ryan Adams, The Jayhawks en Jason Ringenberg en op diverse festivals (most notably Noorderslag in Groningen). Al tourend groeit het repertoire flink aan, en zo is er in het najaar van 2003 genoeg materiaal om aan de opvolger te beginnen. De plaat wordt opgenomen in de Heartland Studio in Amsterdam; de productie wordt ditmaal in eigen hand wordt gehouden. Het resultaat is Utrecht, een gitaarplaat met internationale allure, stevig geworteld in de stad waar het al een paar jaar gebeurt.Het geluid van de band wordt bepaald door vele snaren en sterke melodieën. 'Als R.E.M. in de jaren 80 een alt.country-plaat zou hebben gemaakt, waren ze bij zoiets uitgekomen,' aldus zanger-gitarist-liedjesschrijver Olaf Koeneman, die de microfoon deelt met Niels Goudswaard. Aan de basis ligt het sobere en overtuigende ritmewerk van Herman Gaaff (bas) en Léon Geuyen (drums), de vele gitaren worden bespeeld door Olaf Koeneman, Bertram Mourits (slide) en de even eigenwijze als onnavolgbare René van Barneveld (pedal steel). « Minder