Waar het allemaal begon?
Op de middelbare school. Om precies te zijn: Het Baarnsch Lyceum.
Baarn, wat is daar zoal te doen?
He-le-maal niks. Dus deelden enkele vrienden iedere vrijdag- en zaterdagavond muziek, cola en negerzoenen. Die vrienden, u raadt het, spelen tegenwoordig in Taxi to the ocean.
En wat heeft dat alles met Frank Zappa te maken?
Die zei ooit dat De Bassist niet bestaat, maar eigenlijk een tweede rangs gitarist is. Zo was het hier ook: gitarist Joost...
Meer »
Waar het allemaal begon?
Op de middelbare school. Om precies te zijn: Het Baarnsch Lyceum.
Baarn, wat is daar zoal te doen?
He-le-maal niks. Dus deelden enkele vrienden iedere vrijdag- en zaterdagavond muziek, cola en negerzoenen. Die vrienden, u raadt het, spelen tegenwoordig in Taxi to the ocean.
En wat heeft dat alles met Frank Zappa te maken?
Die zei ooit dat De Bassist niet bestaat, maar eigenlijk een tweede rangs gitarist is. Zo was het hier ook: gitarist Joost Oskamp ging bassen wegens gebrek aan bassist.
Maar die Remmert, de drummer dus, dat was toen toch de basleraar van Joost?
Ja, op papier wel. In werkelijkheid zaten ze stoned naar Gentle Giant te luisteren. En zeiden tegen elkaar: "Dat willen wij ook maken. Rijke muziek."
Hoe klonk dat in de beginjaren, Taxi to the ocean?
Een beetje als Smashing Pumpkins. Hard, zacht, en weer hard. Maar: geen covers.
Geen?
Nou goed, eentje. Van Dylan. Maar een obscuur b-kantje.
Dylan?
Ja. Al luisteren de bandleden naar van alles. dEUS. Tim & Jeff Buckley. Motorpsycho. MC Miker G. Sebadoh. En gitarist Robin van Saaze ook naar AC/DC (wel de ouwe, hè!). Da's een brede smaakt, zegt u? En dan te bedenken dat we Strawinsky nog niet hebben genoemd. En Justin Timberlake evenmin.
Kwam daar op een gegeven moment ook een eigen album van?
Love it where I am. Gepresenteerd in de Amsterdamse Winston.
Oh? Ik dacht ergens anders?
Uh...ja. De bandleden noemden ieder optreden een cd-presentatie. Dat leverde meer optredens op.
Hoe lang speelden ze ook alweer daar, toen, in dat café in Hoorn?
Zes uur. 'T is een diesel, Taxi to the ocean.
Een diesel? Sloom dus?
Allerminst. Live optreden is voor Taxi to the ocean wat anders dan een plaat naspelen. Energiek is het woord. Vraag maar aan bassist Joost, die ooit na een sprong verkeerd terecht kwam en met een brancard moest worden afgevoerd. Een losgeschoten knieschijf. Zó energiek dus.
Wat volgde?
Voorprogramma's van onder meer Millionaire, The Darkness en Mauro & the Grooms. Een album in eigen beheer: Minglemood. En vorig jaar een album voor het gerenommeerde Munich Records: Sunday Longplay.
Wat vonden anderen daar zoal van?
Over het laatste album schreef OOR: "Een aangename verrassing."
Het Utrechts Nieuwsblad: "Klinkt vertrouwd, zonder ook maar ergens in obligate clichés te vervallen."
En Live XS: "Een heel mooie, rijpe en volwassen plaat."
Maar wacht 's, dat is dus ieder jaar wel een plaat?
Inderdaad. Dat willen de bandleden. Een oeuvre opbouwen.
En nu?
Het nieuwe album: 'Taxi to the ocean'. Het op ruime afstand beste, meest rauwe, frisse, blablabla: luister zelf maar.
Thema?
Keuzes maken. Want dat hebben de bandleden de afgelopen tijd gedaan. De keuze om muziek te maken en alles te doen - en te laten - dat daarbij hoort.
Gedurfd, die plaat?
Nogal. Alles beter dan 'net niet', vinden de bandleden. "Net niet is helemaal niks." Liever het risico van plat op de bek.
Vandaar ook die fraaie hoes?
Yep. Van de New Yorkse kunstenaar Steve Keene, die aan de lopende band schilderijen maakt zonder dat het lopende bandwerk wordt. Honderd schilderijen per dag maakt hij. De band smeekte hem om één voor het album. "Sounds fun," oordeelde Steve. En stuurde er twaalf!!
En als hij nou een kutschilderij had opgestuurd?
Kijk, dat is het punt: zo denkt de band niet. Eerst maken, dan denken. Zo denkt Steve, zo denkt
Taxi. Andersom kan ook, zeker. Maar dan wordt er verdomd weinig gemaakt.
Wat voor muziek is het? Een label, graag.
Een van de bandleden gooide laatst Heroes van David Bowie in zijn iPod. Het display gaf aan: 'rock'. Als dát rock is, dan maakt Taxi to the ocean ook rock.
« Minder