Wies

Wie is Wies? Dat is nu nog een vraag. Maar dat wordt een weet. Met Wies duikt uit het niets een singer/songwriter van belang op. Een vertolkster ook van het Americana repertoire, grofweg het muzikale middengebied tussen country en rock. En dat vind je niet gauw in Nederland. Zeker niet zo puur. Als haar naam niet zo oer-Hollands was geweest, dan zou je gezworen hebben dat ze uit de 'binnenlanden van Texas' kwam. Maar het is Rotterdam.

Americana koninginnen Sheryl Crow en Lucinda... Meer »

Wie is Wies? Dat is nu nog een vraag. Maar dat wordt een weet. Met Wies duikt uit het niets een singer/songwriter van belang op. Een vertolkster ook van het Americana repertoire, grofweg het muzikale middengebied tussen country en rock. En dat vind je niet gauw in Nederland. Zeker niet zo puur. Als haar naam niet zo oer-Hollands was geweest, dan zou je gezworen hebben dat ze uit de 'binnenlanden van Texas' kwam. Maar het is Rotterdam.

Americana koninginnen Sheryl Crow en Lucinda Williams zijn haar idolen. Dat hoor je terug in haar muziek. Zet het album Delivery In A Fortnight' maar eens op. Opgenomen in slechts twee weken tijd, heeft dit debuut vervolgens enige tijd op de planken gelegen voordat het nu eindelijk tot een release is gekomen. Het duurde even voordat er een platenlabel gevonden was (FMM) en een contract werd getekend.

Onbedoeld volgt ze als postbode zijnde een spoortje pophistorie. De geschiedenis van de popmuziek zit boordevol muzikanten die eerst een eerbaar beroep vervulden alvorens ze toesloegen. Zo is van Van Morrison bekend dat zijn eerste stiel dat van glazenwasser was, pubrocker Graham Parker was aanvankelijk pompbediende, terwijl onze eigen Ilse Delange rond de periode van haar doorbraak overal liefdevol als het voormalige schoenenverkoopstertje uit Almelo werd neergezet.

Zo'n doodnormaal beroep past ontzettend goed bij de broodnuchtere persoon die Wies is. Waar de meeste nieuwkomers te pas en te onpas meteen hardop over grote buitenlandse avonturen dromen, daar blijft Wies reëel. 'Ik ben 'n meisje hoor. Ik wil gewoon zo gelukkig mogelijk zijn. En dat liefst elke dag. Muziek is mijn passie. Maar er is zo veel meer in het leven.' Denk nu niet gelijk dat we hier te maken hebben met het klassieke aardige, niks-aan-de–hand buurmeisje. Zo is het nu ook weer niet. Deze postbode brengt ook in haar muziek een boodschap over. Ze heeft iets te vertellen met haar teksten.

'Wat ik soms doe met mijn liedjes, is mensen laten zien hoe ze dingen en situaties in een ander daglicht kunnen zien,' legt ze uit. Daar zit geen greintje zelfingenomenheid in. De prachtige ballad Somebody Else gaat over het verkeerde zelfbeeld dat veel jonge meisjes hebben onder andere dankzij de reclamewereld en de damesbladen: te dik, te dun, te dom, te lelijk, noem maar op. 'Ik wil die meisjes meegeven dat ze zoveel moeite hebben met zichzelf door de onhaalbare verwachtingen die tegenwoordig als normaal gezien worden. Daar moet je doorheen kijken.' Dat is geen arrogantie. Dat is mooi, heel mooi zelfs. De televisiedocumentaire Beperkt Houdbaar van Sunny Bergman (VPRO) over jonge meisjes die ontevreden waren over hun lichaam had haar medegeïnspireerd tot het schrijven van dit nummer. Ook is de albumcover niet met photoshop technieken aangepast. Met producer Dennis Kolen heeft ze in de studio diezelfde puurheid nagestreefd. 'Ik wilde alles graag zo klein mogelijk houden.' Geen overdubs dus; alles is zo kaal mogelijk in één take er op gezet.

'Ik probeer altijd zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven. Zingen dat je niet gekwetst wil worden in een relatie, dat doen er zo veel. Meestal bouw je 'n beschermlaagje om je heen. Maar als je dat los durft te laten, dan laat je pas echt iets zien. Soms is dat best eng,' licht ze haar eigen teksten door. Voor Wies is dat een situatie die vergelijkbaar is met het verschil tussen optreden met de hele vijfmansband of met de kleine akoestische driemansbezetting zoals in de voorprogramma's die ze gedaan heeft voor de Amerikaanse zangeres Beth Hart. 'In het eerste geval is het heel veilig,' beschrijft ze de rugdekking door een geluidsmuur van rock. 'Maar in het laatste geval, is het alsof je in je nakie staat. Dan ben je zo kwetsbaar.'

Zich bloot durven geven hoort nu eenmaal bij de singer/songwriter. Die graven altijd wat dieper. De 10 zelfgeschreven liedjes maken daar geen geheim van. Op dit moment is de schepster van Delivery In A Fortnight nog een onbekende variabele. Maar over een tijdje zal niemand meer vragen: Wie is Wies? « Minder