Ton Engels

Ton ENGELS woont in de Peel in 't Brabantse Asten, om precies te zijn, maar hij is indertijd geboren in Panningen - Midden Limburg. Nog niet helemaal droog achter z'n oren, kocht hij zich 'n gitaar naar aanleiding van 'n advertentie in de KRO gids: "Wees populair op feesten en fuifjes; speel nu guitar binnen zes weken"!

Absolute favorieten uit de beginperiode van Ton ENGELS, waren "Banjo Boy" van Jan en Kjeld, "Auf meine Ranch bin ich... Meer »

Ton ENGELS woont in de Peel in 't Brabantse Asten, om precies te zijn, maar hij is indertijd geboren in Panningen - Midden Limburg. Nog niet helemaal droog achter z'n oren, kocht hij zich 'n gitaar naar aanleiding van 'n advertentie in de KRO gids: "Wees populair op feesten en fuifjes; speel nu guitar binnen zes weken"!

Absolute favorieten uit de beginperiode van Ton ENGELS, waren "Banjo Boy" van Jan en Kjeld, "Auf meine Ranch bin ich König" van Peter Hinnen (laten we de flip-side Hi Ha Ho Alter Schimmel ook niet vergeten!) en verder een supersnelle versie van de "Tiger Rag". Nadat hij de Beatles hoorde is het nooit meer goed gekomen. Later ging hij zich interesseren voor singer-songwriters als Randy Newman, Joni Mitchell en Tom Waits. Maar ook de muziek van bv Zappa, King Crimson, Stevie Wonder en Talking Heads staat hem wel aan.

Zijn muzikale activiteiten gedurende de jaren tachtig en negentig stonden vooral in het teken van Blowbeat; een eigenwijs tegendraads Engelstalig gitaarcombo dat vooral veel in Duitsland opereerde (zonder verdoving!).

In 1995 speelde Ton ENGELS tijdens 'n besloten familie bijeenkomst voor de lol 'n paar liedjes in 't "plat" van z'n geboortedorp. En daar tussen die schuifdeuren viel het hem toen al op; zijn tenen trokken niet krom in de schoenen. Hij ontdekte dat 't dialect uit z'n geboortedorp zich prima leende om popsongs te zingen; 't klonk in zijn oren veel vloeiender, warmer en ronder dan 't ABN.

Afijn; hij fabriekte 'n stapel songs in zijn allereerste taal, maakte de platenmaatschapij via de telefoon wijs dat tie net achttien was geworden en produceerde in samenwerking met een 'n paar muzikantenvrienden de CD "PLAT". Dit was het begin van "het andere sjoenkelen". Het waarschijnlijk bekendste stuk van deze CD is het nummer "Donkere Daag", regelmatig te horen bij Limburgse Radio en TV stations maar ook bij Landelijke Stations kom tie wel 'n voorbij. Sinds Januari 2000 is Ton ENGELS tevens als docent "songwriting" verbonden aan de Fontys Rock Academie te Tilburg. Hij heeft er vanaf nu dus officieel verstand van.

De tweede CD, "Wermer as Vandaag", verscheen in het voorjaar van 2000 in de Limburgse winkels. Hierop weer dertien schitterende stukken uit de categorie: verzin 't mer es! Bij concerten naar aanleiding van de CD zullen de Medeplichtigen dit maal bestaan uit Eric Coenen op bas en Arthur Lijten op drums. Gasten zijn niet uitgesloten. In September 2000 zal "Wermer as Vandaag" landelijk verschijnen

In 2001 en 2002 werd er regelmatig gespeeld door Ton Engels en de Medeplichtigen. De band bestaat uit Eric Coenen-bas, Arthur Lijten-drums en Cor Mutsers-gitaar. Ook werd er een succesvolle reeks concerten gespeeld met muzikale gasten. Onder hen Jacqeline Govaert, Bertus Borgers, Kaz Lux en Frederique Spigt.

In 2003 gaat veel tijd en energie zitten in het opzetten van een eigen label en de bouw van een eigen studio: The Vulcano. We gaan alles zelf doen.
Vulcano Records werd de naam van ons eigen label.

In 2004 kwam het album Welkom bej De Minse op de markt. Op Vulcano Records dus. De cd haalde de nationale Top 100 en werd in Limburg gekozen tot cd van het jaar. Eindelijk Lente en Sjpegelkieke waren de singles. De laatste song schopte het ook tot in de Top 100. Tussen de bedrijven door herontdek Frederique Spigt het songmateriaal van Engels. Op haar albums Beest en Mans Genoeg verschenen haar interpretaties van Wie Laat en Thoes. Beide songs afkomstig van Wermer as Vandaag.

In Februari 2006 verschijnt het album In Het Zuiden Opklaringen. Een project in samenwerking met pianist/componist Egbert Derix uit Horst. De vocalen zijn voor het eerst in het Nederlands. Het album krijgt uitstekende recensie, wordt regelmatig landelijk gedraaid en bivakkeert maandenlang in de Moordlijst.

Vanaf 2004 werd heel voorzichtig Blowbeat weer in de steigers gezet. Het bloed kroop waar het enzovoorts... De line up: Eric Coenen-bas, Arthur Lijten-drums en nieuwe gitaarman Leendert Haaksma. Het knalde vanaf de eerste maat. Eind 2006 ziet, na ellendig lang wachten, de nieuwe Blowbeat het daglicht: Songs From The Crazy Planet. De eerste single heet Do The Lip en gaat vergezelt van een gelikte clip. Begin 2007 verschijnt de tweede single van het album, te weten Laptop.
Radio,TV en pers willen er niet echt aan: te oud, geen tieten, echte muziek, te strakke formats etc. Whatever.
De band doet dus slechts sporadisch optredens; de drukke individuele agenda's laten het ook domweg niet toe. De spaarzame mogelijkheden die zich voordoen worden echter met beide handen aangegrepen en resulteren doorgaans in energie geladen concerten met veel plezier. Dat dan weer wel.

Vooruitlopend op een nieuw dialect album, (oktober 2007?) verschijnt In Mei de single Mien Beste Joare Komen nog.

Net voor de kerst wordt het nieuwe album WIES MERGE gepresenteerd aan het thuispubliek in Panningen. De officiele landelijke release is een paar weken later op 11 Januari.

Wies Merge is qua arrangement bewust iets soberder dan voorganger Welkom Bej De Minse.
De Medeplichtigen schitteren echter wel degelijk als vanouds, maar op vijf van de elf songs is de kampvuurgitaar de enige begeleiding.

De eerste single is Kal Toch Plat, een luchtige 'uptempo song' waarin Ton voorstelt om toch vooral plat te 'kallen'(?!) « Minder