Claw Boys Claw

Peter Te Bos: vocals
John Cameron: guitar
Marcus Bruystens: bass
Marc Lamb: drums/charmer

Claw Boys Claw werd in 1983 opgericht door Allard Jolles. Naast Te Bos en Cameron maakte aanvankelijk ook bassiste Bobbie Rossini deel uit van de groep. Jolles was op dat moment tevens zanger en gitarist van L'Attentat en speelde drums in Claw Boys Claw. De garagepunk van de band sloeg meteen goed aan. In 1984 verscheen de lp Shocking Shades Of Claw Boys Claw met onder andere een cover van... Meer »

Peter Te Bos: vocals
John Cameron: guitar
Marcus Bruystens: bass
Marc Lamb: drums/charmer

Claw Boys Claw werd in 1983 opgericht door Allard Jolles. Naast Te Bos en Cameron maakte aanvankelijk ook bassiste Bobbie Rossini deel uit van de groep. Jolles was op dat moment tevens zanger en gitarist van L'Attentat en speelde drums in Claw Boys Claw. De garagepunk van de band sloeg meteen goed aan. In 1984 verscheen de lp Shocking Shades Of Claw Boys Claw met onder andere een cover van Venus van Shocking Blue. In 1987 (1988?) vroeg Peter of Mariska Veres (de zangeres van Shocking Blue) een gastoptreden met hen wilde doen. En dat wilde Mariska en zo zongen ze samen 'Venus' op het podium van poptempel Paradiso. Het album zelf werd in slechts drie uur opgenomen met 500 gulden die de band had gewonnen met een talentenjacht. In mei 1985 verliet Jolles de groep om zich volledig op L'Attentat te richten. Hij werd vervangen door Marius Schrader.
Met de singles So Mean en Indian Wallpaper had Claw Boys Claw nog vooral succes in undergroundkringen. Met de lp With Love From The Boys, uitgegeven door platenmaatschappij Polydor, werd in 1986 een doorbraak naar een wat breder publiek bewerkstelligd. De groep trad dat jaar tevens op op Pinkpop, stond onder het alias The Hipcats in het voorprogramma van Nick Cave & The Bad Seeds en bracht een heuse kerstsingle uit; Blue Bells. In 1987 stond Claw Boys Claw op Roskilde en verscheen het album Crack My Nut. Tevens kreeg de band uit handen van toenmalig staatssecretaris Elco Brinkman de BV Popprijs, bij welke gelegenheid een verbouwereerde Brinkman werd gekust door Te Bos. In 1988 deed de groep de New Music Seminar in New York aan. Ondanks een succesvolle live-reputatie verbrak Polydor dat jaar het langlopende contract wegens tegenvallende plaatverkopen. Op het label Megadisc werd vervolgens Hitkillers uitgebracht, een album met louter Nederpopcovers. In februari 1989 verlieten Rossini en Schrader de band. Ze werden opgevolgd door Marc Lamb en Arno Kooy, beiden afkomstig uit The Agentz.
Met de albums Angelbite (1990) en $uga[r] (1992) probeerde Claw Boys Claw vervolgens een toegankelijker geluid te produceren. In 1991 stond de band op Parkpop en werd Kooy vervangen door bassist Geert de Groot (ex-Fatal Flowers). Met de ballad "Rosie" scoorde Claw Boys Claw in 1992 de eerste en enige notering in de Nederlandse Top 40. In 1993 werd opnieuw Pinkpop aangedaan. Na het album Nipple (1994) werd het stil. Te Bos pakte zijn oude beroep als grafisch ontwerper weer op. In 1997 verscheen de voorlopig laatste cd Will-o-the-Wisp met onder andere de single Why don't you grow. De groep bleef optreden tot ongeveer 2000.
In het voorjaar van 2006 komen geruchten naar buiten dat Claw Boys Claw bezig is met een nieuw album en weer wil gaan optreden. Geert de Groot zou vervangen zijn door Lya Spykstra. Vanaf 16 november 2007 trad de groep weer op met niet Spykstra maar Marcus Bruystens als bassist. Volgens Te Bos hebben Cameron en hij sinds 2002 zo'n zeventig nummers geschreven, waarvan er een aantal in februari 2008 is verschenen op de nieuwe cd Pajama Day.
Ter ere van hun 25-jarig jubileum is op 2 juni 2008 Shocking Shades Of Claw Boys Claw uitgebracht op cd, geremastered en aangevuld met 5 bonusnummer « Minder