Dennis Wels Band

Oei, de regen komt wel héél gelegen. 'Blow me a kiss, you nearly missed but I stood tall', zucht Dennis Wels met donkere stem in opener Firestone. Buiten wordt het nóg donkerder. Wels komt dichterbij. Té dichtbij, eigenlijk. De muziek van de Brabander doet wat goede muziek moet doen: ontroeren, emotioneren, een beetje pijn doen, zelfs. Dat de Boxtelse singer-songwriter tot zulke pracht in staat was, liet hij al eerder horen. Op voorganger Serenity liet... Meer »

Oei, de regen komt wel héél gelegen. 'Blow me a kiss, you nearly missed but I stood tall', zucht Dennis Wels met donkere stem in opener Firestone. Buiten wordt het nóg donkerder. Wels komt dichterbij. Té dichtbij, eigenlijk. De muziek van de Brabander doet wat goede muziek moet doen: ontroeren, emotioneren, een beetje pijn doen, zelfs. Dat de Boxtelse singer-songwriter tot zulke pracht in staat was, liet hij al eerder horen. Op voorganger Serenity liet Wels twee gezichten zien. Dat van de gitzwarte troubadour van het pijnlijke levenslied en die van frivolere vertolker van melancholische folkliedjes.

Op Morning Is Cruel heeft dat tweede de overhand. Dat is na die verbluffend goede opener wel een lichte teleurstelling. Die is gelukkig van korte duur. Op Morning Is Cruel geeft Wels gitaristen Rudy Bressers en Merlijn van Minderhout flink wat ruimte. De wat melancholiekere en bitterzoete kant van Wels krijgt daardoor een lekker rauw randje. Komt bij dat het materiaal op Morning Is Cruel persoonlijk lijkt te zijn geworden. Wels' teksten klinken oprechter, doordachter en authentieker. Betrokkener, maar afstandelijker ook. Wels schaart er zich mee tussen gelijkgestemden als Roy Santiago en Fuck The Writer, die ondanks hun flirts met elektronica eenzelfde gevoel overbrengen. Precies ja, dat ontroeren en soms een beetje pijn doen. De regen mag blijven. THEO PLOEG « Minder