Moss

Foto: Frans van Arkel

Zittend op de houten vloer van mijn appartement, knalt 'Never Be Scared, Don't Be A Hero' door de kamer. In luttele minuten raak ik in hypnose door het tweede album van Moss. Telefoontjes blijven onbeantwoord, mijn avondeten wordt koud en het drinkglas blijft vol.

De oorzaak hiervan vindt zijn oorsprong in de afzondering van een Engelse boerderij aan de rand van Londen. Inspiratie kwam de Amsterdammers tegemoet in allerlei vormen, nadat een optreden... Meer »

Foto: Frans van Arkel

Zittend op de houten vloer van mijn appartement, knalt 'Never Be Scared, Don't Be A Hero' door de kamer. In luttele minuten raak ik in hypnose door het tweede album van Moss. Telefoontjes blijven onbeantwoord, mijn avondeten wordt koud en het drinkglas blijft vol.

De oorzaak hiervan vindt zijn oorsprong in de afzondering van een Engelse boerderij aan de rand van Londen. Inspiratie kwam de Amsterdammers tegemoet in allerlei vormen, nadat een optreden van Brian Jonestown Massacre de toon stevig had gezet. Een gesprek met een man in een pub die zijn brood verdient met het verzekeren van satellieten gaf ze gedachtenvoer; de energie en prikkelingen van de Londense straten bereikten hun brein en de autoradio speelde Phoenix op weg naar elke studio sessie. Thuis in Amsterdam drukte de oude schuilkelder ook al zijn stempel op de opnamen, terwijl de band de ideeën verder ontwikkelde tot een intens, donker en gedreven geluid.

'We'll go through several changes, all going on in our minds', zingt Marien Dorleijn in het liedje 'The Brick Moon'. Moss is inderdaad veranderd, en niet alleen in hun hoofden. Debuutalbum 'The Long Way Back' was een album van bijna ouderwets goed smederij, met pure en delicate liedjes. Bij de opvolger is de band er in geslaagd een nieuw niveau van emotie in de nummers te stoppen. Het is harder, gevaarlijker en snel als een houthakker die hakt alsof hij klaar moet zijn bij zonsondergang, maar desalniettemin geen afgeraffeld werk wil leveren. Dorleijns karakteristieke stem is tijdens het mixen geoptimaliseerd en komt flink naar voren, wat de liedjes overigens prima past.

Dit donkerder en intensere gevoel zal zijn uitwerking niet missen op de live shows, die een dynamisch geheel kunnen worden, met de juiste mix van oud en nieuw werk. Het contrast daartussen zal een spannende avond kunnen opleveren. Met Michiel Stam als extra gitarist zal de band proberen het geluid van het album de podia op te brengen.

Na eerder voorprogramma te zijn geweest bij bands als Bettie Serveert, Johan, Alamo Race Track, The Magic Numbers en Razorlight, lijkt de band meer dan klaar te zijn op hun eigen benen te staan om harten te veroveren en hoofden op hol te brengen.

Matthijs van der Ven
Juli 2009 « Minder